Buena Vista Earring Fans

Ik had mijn Duitse zwager Michael ter ere van zijn verjaardag twee tickets geschonken voor het Ahoy-concert van good old Golden Earring, waarvan hij een meer dan enthousiast Anhänger is. Hij mocht zelf bepalen wie hij meenam, en toen hij ervoor koos om mij mee te vragen, heb ik mij natuurlijk geheel belangeloos opgeofferd.
Het was de eerste keer dat Michael onze vaderlandse equivalent van de Rolling Stones ging zien. "Wat zien ze er nog goed uit!", jubelde Michael vol bewondering, toen de jeugdige knaapjes van voorprogramma The New Shining aftikten. Ik wees Michael op zijn lieve vergissing en toen de echte Golden Earrings een tijdje later het podium op kwamen stommelen, zag ook Michael wel in dat onze nog altijd kranige rockhelden van de Earring door de tand des tijds toch een tikkie verkreukeld waren geraakt.
De heertjes hadden er goed zin in en boden waar voor hun geld. Barry Hay is nog altijd 100% cool in zijn leren jasje, George Kooymans haalt nog steeds de allerhoogste nootjes, Cesar Zuiderwijk is onverminderd soepel en virtuoos, en mijn persoonlijke favoriet Rinus Gerritsen lijkt opgesloten in zijn eigen muziekuniversum waar hij zichtbaar maar ingetogen intens van geniet. Alleen tijdens zijn solostuk valt Rinus even uit zijn rol: hij wordt behoorlijk wild, bouwt met zijn bas-met-dubbele-hals plus toetsen een woeste LSD-trip op, om daarna nóg wilder te worden en daarbij te zwiepen en zwaaien met zijn bas-met-dubbele-hals dat het een aard heeft.
Bezorgd slaan Michael en ik de flippende en skippende Rinus gade. Het komt door die bas-met-dubbele-hals, zo weten wij. Zulke bassen hebben namelijk bijwerkingen. Ze zijn niet voor niets al ruim dertig jaar streng verboden door de muziekpolitie.

Waar de oudjes op het podium een ongebroken en vitale indruk op ons maken, zien wij om ons heen in het publiek toch vooral oudjes die stukken minder goed geconserveerd en ter been zijn dan hun idolen op de bühne. Bij het binnengaan van Ahoy waren we al bang dat we geweigerd zouden worden wegens te jong. Portier: "Sorry knul! Wegwezen!This party is 50+ only!"
Maar het viel mee, we mochten er toch in.
In de arena van de zaal herste een overwegend gemoedelijk sfeertje onder de verzamelde senioren. Fans die op rolstoel, wandelstok of looprekje waren aangewezen, werden geenszins verdrukt of onder voet gelopen, en niemand deed moeilijk over de vele sigaretjes die deze gelouterde concertveteranen gewoontegetrouw opstaken.

Alleen... uitgerekend waar Michael en ik stonden, laten nu net dààr de twee ultieme malle pietjes van deze avond ook plaats hebben genomen.
We stonden ingeklemd tussen, ik zeg het maar zo om een helder plaatje neer te zetten, Koos Koets (links) en Niki Lauda (rechts). Koos Koets was zo stoned en dronken als drie apen, maar dat weerhield hem niet van wild hossen en deinen onder aanmoediging en leiding van een jonge knul, denkelijk zijn oomzeggertje met wie hij eens een avondje uit mocht na overleg met de leiding van het gesticht waar deze overjarige, dolgedraaide hippie ongetwijfeld zijn bedje had staan. Het neefje voorzag oom Koets onvermoeibaar van bier, bij ieder rondje twee glazen omdat oom dérmate opging in zijn dansjes die het midden hielden tussen de horlepiep en Stevie Nicks op speed, dat het bier in het rond vloog, op mijn kop en via mijn nek mijn jas in.
Zo dreef Koos Koets, die al pogoënd voortdurend tegen mij en nog tien andere serieuze belastingbetalers aankletste, ons steeds verder naar rechts. Maar ai, daar moesten we ook al op onze tellen passen! Want daar stond Niki Lauda vol overgave mee te brullen en zijn luid gezang te onderstrepen met felle vuistbewegingen. De ene uppercut na de andere linkse directe moest Michael ontwijken en hoewel we wel inzagen dat Niki Lauda het absoluut niet kwaad bedoelde, pasten we toch liever voor een ferme oplawaai van deze ontketende dwerg uit de provincie, die ongetwijfeld met zijn 65 jaar nog thuis op de boerderij van zijn ouders woonde, maar voor deze speciale gelegenheid nu eens een avondje nìet de varkens moest voeren en met de kippen op stok hoefde te gaan.
In tegenstelling tot opgewonden Koos Koets met zijn door hash verweekte hersenen riep Niki Lauda bij ons wel wat vertedering op. Het mannetje genoot zich duidelijk te pletter en keek ons doorlopend stralend aan tijdens het meebrullen en vuiststoten. Die stralende blik zegde ons telkens weer: "Goed man, ja toch, zo is 't toch zeker?"

We werden door Koos Koets en Niki Lauda een tijd lang van links naar rechts en weer terug naar links gejaagd en gaven er daarna de brui aan. We trokken ons terug, helemaal achterin de arena van Ahoy, waar een tribunetje staat opgesteld voor hen die een hele avond staan niet meer kunnen of willen trekken.
Daar, gezeten tussen de kunstgebitten en gehoorapparaten, bekende ik Michael: "We worden hier te oud voor, jongen."
Michael knikte bedrukt. "Volgend keer maar weer een strijkkwartet."