terreur der vouwfietsers

Mijn altijd zo fleurige humeur is maar moeilijk te verstoren. Ik gun wankele bejaarden de tijd bij het oversteken, krijsende kinderen krijgen een aai over de bol, ik groet passanten in mijn staat altijd allerhartelijkst en bij het uitstappen van de bus zwaai ik altijd nog even naar de chauffeur, die dit royale gebaar van betrokkenheid via zijn achteruitkijkspiegel ziet, een traantje wegpinkt, en dan weer beseft dat niet iedereen in deze wereld slecht is.
Ik ben gewoon het zonnetje in huis, een vrolijke Frans, het snoepje van de week. U zult me dan ook zelden boos zien, of kwaad kunnen krijgen.

Behalve dan die lui met vouwfietsjes. Die halen me het bloed onder mijn nagels vandaan. Die kan ik wel wurgen.
Nou, nou, nou, hoor ik u denken. Rustig aan vader. Betaam je.
Ik snap best dat u dit denkt.
En ik begrijp ook nog wel dat u voorts van mening bent dat we vouwfietsers niet genoeg kunnen aanmoedigen en toejuichen in dit door auto's verstikte land. Vouwfietsers, dàt zijn nog eens sociale, sportieve en vooral zo enorm milieubewuste mensen! Bravo!

Jaja.

Maar als dat is wat u denkt, dan kent u de feiten niet.

Vouwfietsers zijn grimmige, boerse en knorrige figuren die zich hullen in liefdeloze lompen, vale regenjassen, slobbertruien, zuidwestertjes en open sandalen met geitenwollen sokken. Ze trekken deze zouteloze en afstotende kledij aan omdat ze thuis niemand hebben zitten die daar nu eens iets van zegt. Ze leven moederziel alleen en trekken lukraak maar wat aan. Wat kan het schelen.
Sterker nog: vouwfietsers hebben behalve geen partner ook nog eens geen vrienden. Dat komt, naast hun afstotelijk voorkomen, door hun humorloze, bloedernstige en bedweterige optreden. Vouwfietsers zijn altijd chagrijnig, voelen zich per definitie misdeeld en lezen de hele dag iedereen de les. Ze foeteren rokers uit, ze tuffen op de ruiten van automobilisten en snauwen tegen buschauffeurs die twee minuten te laat bij een halte arriveren. Voorts zijn vouwfietsers fel gekant tegen alcohol, niet-biologische producten en kaartspelen, en raken zij geheel over hun toeren als het over carnaval of de verstoring van de zondagsrust gaat.
Zo maak je geen vrienden, natuurlijk.

Potentiële partners en vrienden slaan gillend op de vlucht, maar ook eventuele collega's van de vouwfietsers zijn zwaar de sjors. Vouwfietsers komen namelijk altijd dampend van het zweet aan op de zaak, vinden deodorant en parfum maar onnatuurlijk en geldverspilling, en stinken daarom een uur in de wind. Daarbij komt dat de vouwfietser niet kijkt op een ferme boer of knetterende scheet meer of minder. Daar ben je lekker mee, in een volgepakte kantoortuin op de vierde verdieping.
Vouwfietsers zitten ook altijd in de ondernemingsraad, waar ze hun onvrede met hun werk, baas en collega's kunnen omzetten in dwarsliggerij, sabotage en het veroorzaken van tweespalt en onrust.

Het gebeurt niet zelden dat wanhopige anti-vouwfietsers een knots ter hand nemen, en trachten de vouwfietser die hen kwelt voorgoed de hoek om te knuppelen. Maar zie, daar staat de broodmagere vouwfietser met de holle ogen en ingevallen wangen weer op. De vouwfiester klopt zwijgend de modder van de beige jas met koffievlekken, zet de bril-met-pootjes-die-met-pleisters-en-plakband-aan-elkaar-wordt-gehouden weer op, voelt eens aan de bebloede kop met ongekamd peper-en-zout-haar, en mompelt dan met een gemeen lachje: "Dat gaat je een hoop centen kosten, vriend."

Zo zijn ze, de vouwfietsers.

Vouwfietsers weten dondersgoed hoezeer ze gehaat en gevreesd worden, en dat vervult ze met een explosieve mengeling van gramschap en boosaardigheid.
En dus moeten wij treinreizigers het iedere ochtend weer ontgelden als de vouwfietser het weer op de heupen krijgt. De vouwfietser dringt voor door het voorwieltje van zijn gehandicaptentuigje tegen je kin of in je kruis te slaan, gaat het daarna minutenlang ostentatief midden in het gangpad staan opvouwen, daarbij alles blokkerend en links en rechts tegen onschuldigen optetsend en -kletsend. Als kroon op het werk zet de vouwfietser zijn onding zó neer, dat het minsten twee zitplaatsen kost en bovendien voortdurend omvalt op tassen, voeten en hondjes.
En niemand die wat zegt hè. Want voor je het weet, heb je een proces aan je broek wegens vernieling van eigendom van de vouwfietser. En dus zet de geplaagde treinreiziger, onder het wrijven van een kloppende en ontvelde knie, dat debiele vouwhoopje ijzer maar weer recht.

Ik ben er helemaal klaar mee, de terreur der vouwfietsers. Dit moeten we gewoon niet meer pikken. We moeten in actie komen, en de vouwfietsers met trapwerkje en al gevouwen uit het treinraam slingeren.

Helpt u mee?