Gold

Niet zonder trots kan ik melden dat ik onlangs op een receptie, gehouden ter meerdere eer en glorie van mijzelf, door mijn goede muziekvriend Gerard werd betiteld als "de man met de allerslechtste muzieksmaak die ik ooit ben tegengekomen". Applaus en kreten van herkenning alom waren zijn deel, want mijn voorliefde voor door VPRO- en OOR-intellectuelen versmade topacts als Boney M, Modern Talking en Village People is alom bekend in de beter ingelichte muziekkringen. King of Trash ben ik ook wel genoemd, en Keizer van de Wansmaak.
Ik ben heel erg blij met al deze erkenning. Doe mij er maar een tegeltje van, voor boven de open haard.

Ook deze week had ik weer veel liefhebbers van Het Betere Poplied danig op de kast, toen ik aankondigde dat Ute en ik naar de HMH togen om aldaar onze grote vrienden van Spandau Ballet te vereren en toe te juichen.
Maar toch heb ik velen alsnog kunnen overtuigen van het belang en de grootsheid van de voormalige new romantics van Spandau Ballet. Vooral in de kleedkamer van mijn zaalvoetbalteam, bestaand uit een keur van behoorlijk tot zeer geleerde jongens en heren van de plaatselijke universiteit, boekte ik groot succes met mijn pleidooien.
"Spandau Ballet is in feite de missing link tussen Roxy Music en Duran Duran", zo stak ik van wal, daarbij mijn teamgenoten vorsend aankijkend.
Je zag direct de twijfel in de oogjes van de Volkskrant-lezers en Lowlands-gangers om mij heen groeien: zou Spandau Ballet dan misschien tóch een beetje okee zijn?
"Nouja", gaf Karel als eerste een pietsie toe, na mij aanvankelijk gecondoleerd te hebben met mijn bezoek aan Spandau Ballet in de HMH, "die eerste plaat van ze was nog wel okee, met Muscle Bound en Chant No. 1." Om er daarna schoorvoetend aan toe te voegen dat ook Gold en True toch wel mooie liedjes waren: "Perfecte popmuziek. Als ik heel eerlijk ben." Ik beloofde Karel om aan niemand verder te vertellen wat hij mij had toevertrouwd en wendde mij daarna tot metalhead John, erkend liefhebber van hoogwaardige politieke rock.
"John, jij als leer- en oorlogsfetisjist, jij moet toch ook wel wat met Spandau Ballet hebben, lijkt mij."
"Spandau Ballet? Pfff... huisvouwenpop. Ga je schamen, man."
Maar nadat ik John uit had gelegd dat:
a. de bandnaam verwijst naar de laatste stuiptrekkeingen van opgehangen gevangen in de Spandau-gevangenis ten tijde van WO II
b. er nog altijd veel foto's circuleren van zanger Tony Hadley in Gestapo-jas
c. in de vroege hit Muscle Bound lichaamsverering centraal staat, zoals bekend één van de kenmerken van het fascisme
d. boze tongen beweren dat hun grootste hit Through the Barricades een verholen ode is aan niemand minder dan de Oostenrijkse dictator en volksmenner A.H. te D.
- kon ik toch duidelijk aan de lichaamstaal van John zien dat hij direct na afloop van onze wedstrijd plankgas naar huis zou scheuren om een diepgaand onderzoek naar leven en werken van Spandau Ballet aan te vangen en aansluitend hun complete oeuvre te bestellen bij bol.com.

Overigens was het optreden van Spandau Ballet van een buitengewoon feestelijke aard. De band speelde krachtig en vurig, en straalde plezier en broederschap uit, iets wat ik niet meer voor mogelijk had gehouden na de ordinaire rechtbankgevechten van tien jaar terug, toen bleek dat muzikaal genie en enige songschrijver Gery Kemp tegen angebliche mondelinge afspraken in alle royalties van de auteursrechten zelf had gehouden in plaats van ze hoofdelijk te verdelen over de gehele band.
Voor ons stonden en speelden vijf iets ouder geworden heren, die na jarenlange afwezigheid weer enorm konden genieten van het applaus, van de vele huisvrouwengilletjes, en natuurlijk van het fijn muziek maken zelf. Een puike show van dik twee uur: heerlijk, heerlijk.

Dat geflirt van vroeger met quasi-nazi-symboliek, je kon aan de heertjes nu toch wel zien dat dat pure Spielerei was geweest. Een stel lieve jongens bij elkaar, dat zijn ze nu. Ach, er waren in de jaren '80 immers zo véél bands die graag wat losjes tegen foute associaties aanschurkten: Joy Division, Killing Joke, New Order, noem ze maar op.
Nee, op de keper beschouwd valt Spandau Ballet werkelijk niets euvel te duiden op dit gebied.
Alleen die Gary Kemp, dacht ik bij het verlaten van de HMH bij mezelf, die zag ik nog wel in staat om in zijn vrije tijd met enkele geestverwanten bijeen te komen in de vochtige kelder onder zijn landhuis, gehuld in Ku-Klux-Klan-lakens en kaarsjes brandend bij een Adolf Hitler-altaartje onder het luidkeels meebrullen met het Horst Wessel-lied.

Maar verder geen vuiltje aan de lucht met deze band hoor. Spandau Ballet = Gold.