oudjes die wild parkeren

Bij mij in de straat zaten vroeger een hoop winkels: groenteman, melkboer, bakker, fietsenmaker, sigarenboer, een café, kortom alles wat je zoal nodig hebt in het dagelijks leven. De moderne tijd, de supermarkten en de gemakzucht van de burger hebben helaas een ware kaalslag onder de kleine ondernemers aangericht. Hier bij mij in straat valt het, zo beschouwd, nog redelijk mee: een kroeg en een eetcafé aan de overkant, en aan onze kant een apotheek.
Die bedrijvigheid zorgt voor leven in straat, de hele dag door, en dat vind ik fijn. Ik heb immers niet gekozen voor wonen in een slaapdorp vol wegkwijnende huisvrouwen, maar voor wonen in een serieuze, dynamische stad. Daar hoort reuring bij.

Op mijn vrije dag mag ik, ondanks mijn nog redelijk jonge leeftijd, graag voor het raam zitten en toekijken hoe buiten de mensen arriveren, passeren en weer vertrekken. Soms moet ik even een geranium opzij schuiven of mijn spionnetje bijstellen om een wat scherpere blik te krijgen op wat buiten gebeurt, maar dat doe ik graag, want ik ben nu eenmaal enorm in mensen geïnteresseerd.
De grootste verwondering valt mij immer weer ten deel als senioren onze straat binnen komen tuffen, op zoek naar een parkeerplaats zo dicht mogelijk bij de apotheek die een stukje verder aan mijn kant van de straat zit. Het is een dagelijks terugkerend plaatje: opa of oma gaat steeds langzamer rijden, komt tot stilstand en kijkt toornig om zich heen. Nergens een parkeerhaven te kennen waar je zo ruim als een vrachtwagen kunt parkeren, zoals bejaarden dat toch altijd het liefste hebben. Wat nu?
De oudjes van deze tijd raken van zo'n kleine tegenslag niet van de kook. Integendeel, ze treden kordaat op: ze moeten plaspillen hebben van de apotheek, en dus wordt er geparkeerd, goedschiks of kwaadschiks.
De goedschikse variant komt maar weinig voor, omdat de parkeerplekken in de straat doorgaans goed bezet zijn, ook overdag. Maar doet zich, o geluk, een situatie voor van twee parkeerplekken die achter elkaar vrij zijn, dan geniet de senior. De bolide wordt dan precies midden op de overgang van de twee parkeerplekken gezet. Er kan geen auto meer voor of achter bij. Zowel voor als achter schieten nu twee meter vrije ruimte over. Dat is mooi, denkt de senior tevreden, want dan heb je bij het wegrijden een ruime blik op de weg. En je botst bij het uitparkeren ook nog eens minder snel tegen andere geparkeerde voertuigen aan.
Kwaadschikse varianten komen veel meer voor, en die gaan als volgt:
1. de niet àl te weerspannige oude van dagen heeft nul komma nul zin in gedoe met steken bij het inparkeren, en zet de auto daarom net aan met twee banden in het parkeervak en de rest er lachend buiten, op het wegdek
2. het gemiddelde assertieve slag 65-plusser is flink geïrriteerd door het karige parkeerbeleid in de straat en stuurt de wagen zonder aarzelen schuin het parkeervak in: één voorband op de stoep en de kont van de auto een stuk buiten het parkeervak, op het wegdek
3. verreweg het grootste deel van de oudjesmaffia kletst de kar zonder boe of bah 180 graden haaks het parkeervak in, of ieder ander gaatje dat ze maar zien, gewoon hup met de voorkant de stoep op en verder geen gelul

Denk nu niet dat het zin heeft om deze doortastende opa's en oma's aan te spreken op hun asociale parkeergedrag. Voor je het weet staat de ene met het schuim in de mondhoekjes en het kunstgebit vervaarlijk klapperend tegen je te loeien dat zij "de generatie zijn die ons land heeft opgebouwd na de oorlog", terwijl de ander je intussen woedend met plu en pepperspray te lijf gaat.
Ik bemoei me er dan ook niet mee. Ik schud mijn hoofd eens, zet mijn geranium weer terug op haar vaste plek en giet nog maar eens op voor de koffie.