Rißmann

moeilijke jazz

2011-06-26T03:25:00.000-07:00

Gisterenavond
Was ik bij een concert van
Hele moeilijke jazz

De gitarist keek
Alsof-tie een zwaar moeilijke
Sudoku op moest lossen
Van vijf sterren – masterclass
Daarbij stond-ie
Te schudden in zijn tuigje

De drummer oogde
Als een seriemoordenaar
Met sterke voorkeur
Voor grafieken en parabolen
En andere
Zaken van Pluto

De bassist stond
Te plukken en de glijen
Waarbij-die
Met zijn linkeroog
In zijn rechterbroekzak
Keek

De vierde grijnsde
Tussen het toeteren door
Wellustig naar
De weinige dames
In het hooggeleerd
Publiek

We riepen: Yeah!
Blue notes
En borrelnootjes
Voerden de boventoon
De deurbellen
Waren niet van de lucht

Spoken in mijn hoofd

2011-06-13T11:14:00.000-07:00

Sinds ik aankomend rockster was (als drummer van local breakout Life To Us) en bovendien vrijgezel, kwam ik weer wat vaker in de Haarlemse underground-discotheek Stalker.
Toen Stalker net was geopend, midden jaren ´80, programmeerden ze daar de meest fantastische bandjes. De voorhoede van de alternatieve rock en new wave, mag ik wel zeggen. Ik heb er de eerste podiumstapjes gezien van latere grootheden als Fatal Flowers, De Div en zelfs van het naderhand in Amerika en Japan uiterst succesvolle Clan of Xymox. Maar ook de meest cultige buitenlandse acts zoals de Schotse gekwelde zielen van Plague of Fools, die heel duidelijk in de duistere keuken van mijn Britse afgoden Killing Joke hadden rondgesnoept, werden ingevlogen naar het piepkleine maar o zo smaakvolle Stalker.
Maar nu was Stalker, tien jaar later, verworden tot een toko waarin de Summer of Love van house genadeloos had huisgehouden, en waar de pillen en snuifdoosjes van hand tot hand gingen. Het was dan ook niet voor de muziek dat ik op deze avond terugkeerde in Stalker (oenke-doenke-oenke-doeke-pwèp-pep-pep-pep-pepperdepèèèp … oenke-doenke-oenke-doenke…) maar vanwege de dames. Volgens onze zanger lagen die daar namelijk voor het oprapen.
Nu ben ik geen versierder, toen al niet. En dan kunnen de dames hoegenaamd in rijen van drie voor je klaar staan als populaire trommelaar van de plaatselijke rocktrots – als je ten diepste niet zo`n veroveraar bent, kun je toch aardig wortelschieten tegen muurtje zus of pilaar zo in een schimmige discotheek, waar iedereen om je heen volkomen vanzelfsprekend en zelfverzekerd tegen elkaar aan staat te rijen en te glijen.
Terwijl ik vanuit mijn ooghoeken zag hoe onze zanger een buitengewoon complex dansje aanving met een hooggehakte schone - een dansje van het soort vraag en antwoord, met veel wegdraaien van de fraaie dame in kwestie bij momenten van toenadering van haar kant; wij spreken hier ook wel van het vaak onbegrepen systeem afstand trekt aan - leunde ik berustend achterover tegen de donkere achterwand, aan de rand van de dansvloer.
Ik kon er allemaal niks mee.
Ik haalde nog een biertje, nam een sigaret, leunde weer tegen de donkere achterwand aan en begon te zinken in peilloos diepe getourmenteerde gevoelens – triest en warm tegelijk.
Toen ging ze naast me staan, tegen de donkere achterwand.
Ze keek gelukzalig naar me op.
„Hey“.
Ze deed haar ogen even toe, leek op te gaan in een ander universum, glimlachte, en trok haar oogleden heel langzaamaan weer op.
Haar downer was buitengewoon zoet in haar bloed geland. Ze had prachtig blond haar in een kort paardenstaartje, een wat bleke teint maar vooral een schittend mooie mond met rode volle lippen, die ik terstond wilde kussen.
Dat zei ik haar ook – dat ik haar mooie mond graag eens kussen wilde.
Ze schudde, heel erg traag, haar zacht verdoofde hoofd.
„Hoe heet jij“, vroeg ze zachtjes, zonder vraagteken erachter.
„Jeroen“.
„Jeroen… Jeroen…“
Ik zag hoe ze, met dichtgeknepen ogen en nog altijd mild glimlachend, haar koppie nauwelijks waarneembaar heen en weer wiegde en haar wenkbrauwen lichtjes fronste.
„Vecht tegen de spoken in je hoofd, Jeroen…“
Ik knikte.
Ja. Zo is `t.
Verder wist ik me geen raad.
Toen ik terugkwam, na onhandig vlug twee biertjes te hebben gehaald, één voor haar en eentje voor mij, bleek ze in rook te zijn opgelost.
Vecht tegen de spoken in je hoofd, Jeroen.
Het galmde na in mijn hoofd, toen ik veel te vroeg en verontrustend helder op mijn fiets stapte, het steegje van Stalker uit, op weg naar huis.
Vecht tegen de spoken in je hoofd.

Bettine rocks

2011-06-06T23:36:00.000-07:00

Een tijdje terug was ik weer eens te gast bij het fijne radio-programma TROS Muziekcafé. Daar krijg je als Nederlandse artiest tenminste nog eens de ruimte om langer dan dertig seconden iets van jezelf te laten horen: een blok van een kwatier maar liefst, met drie liedjes live en tussendoor een vriendelijk en geïnteresseerd interview. Kom daar nog maar eens om, op de Nederlandse radio!
Dit keer kwam ik een paar nummers doen met Mischa. Ik wil nu niet net doen alsof ik kind aan huis ben bij TROS Muziekcafé, maar ik was er eerder al meerdere malen geweest met Behave en Paper Moon, en dan treedt een aangenaam soort gewenning op: live op radio of tv blijft altijd spannend, ook de twintigste of dertigste keer nog, maar als je vaker te gast bent bij hetzelfde programma, dan weet je hoe de hazen lopen.
Extra leuk aan de formule van TROS Muziekcafé is de mix van bekende, populaire, vergeten en ook coming up artiesten. Zo heb ik met Paper Moon nog eens in eenzelfde editie opgetreden als Vader Abraham. Leuke, toegankelijke man trouwens, Pierre Kartner. Niet te beroerd om met een gulle lach zijn handtekening te zetten op mijn smurfenhandpopje, dat ik speciaal voor deze gelegenheid mee had genomen in mijn drumtasje.
Ik was snel klaar met soundchecken. Goeie backline, kundige en bovendien aardige technici (ook al zoiets bijzonders, want meestal zijn technici snauwende en grommende ex-muzikanten die het niet hebben kunnen maken), puike productie-leiding, dus: wat kan er fout gaan? Niets.
Toch zat onze zangeres in een schemerig hoekje gespannen haar tekstboekje te bestuderen. Of, eigenlijk: ze tuurde met groeiend onbegrip naar haar zelfgeschreven regels. Haar wenkbrauwen fronsten zich, ze trok haar mondhoeken naar beneden en schudde langzaam haar hoofd. Alsof ze haar hersenspinsels voor het eerst onder ogen kreeg. Heb ìk dat geschreven? Wat had ik toen op?
Het lijkt vaak verontrustend, dat vertwijfelde geworstel vlak voor de aftrap, maar feitelijk is het niks bijzonders. Het hoort erbij, dat heb je nu eenmaal met zangeressen.
Ook onze bassist zat backstage overdreven geconcentreerd wat te hannessen met een doekje, waarmee hij zijn uitgekookte snaren teder doch streng wreef. De gitarist zat echter, volkomen zeker van zichzelf zoals alleen gitaristen dat kunnen zijn, lekker met de oogjes dicht onderuit gezakt op een bank, handjes gevouwen op de buik en met een stevig rockje op zijn koptelefoon. Het ontbrak er nog maar aan dat hij niet op gezette momenten een krachtige scheet liet om zijn volmaakte ontspanning te onderstrepen.
Ik ging maar eens binnen kijken, in het cafégedeeltje waar de bezoekers zich nu zoetjesaan begonnen te melden. Zoals altijd veel vrouwen, veelal ook echte fans van deze of gene act. Niet van ons, vermoedelijk. Toch vroeg een enkele jongedame een krabbel van me op een bierviltje of los briefje. Eentje deed zelfs een complete bestelling: „Heb je straks niet een setlistje voor me, met allevier jullie handtekeningen erop?“ Ik ben dan zo`n type dat zoiets nog gaat regelen ook.
Toen opeens viel mijn oog op Bettine.
Bettine Vriesekoop, mijn favoriete vrouwelijke sporter aller tijden. Mijn hoogstpersoonlijke tafeltennis-pin-up.
Zat hier gewoon, in het caféstuk voor het podium. Net zo makkelijk.
Gebiologeerd en verlamd keek ik haar recht in haar strenge, koele ogen. Secondenlang. En Bettine keek strak terug, metersdiep in mijn ogen.
Dit had het moment kunnen zijn. Na al die jaren van eenzame verering – nouja, tot aan die baanbrekende publicatie van Bettine met haar mooie naakte sportlijf in Playboy was ik toch echt de enige in ons liefdeloze land die haar consequent en stil aanbad.
Mag ik je een kop koffie aanbieden?
Zoiets. Het had baanbrekend kunnen zijn. Twee dolende zielen die eindelijk elkaars bestemming hadden gevonden.
In de strenge, koele ogen glansde een aanzet tot een veenbrand.
Toen verbrak ik abrupt de betovering, zette mijn staar uit , glimlachte werktuiglijk en knikte elegant. Daarna liep ik zonder omkijken naar de bar en bestelde een pilsje om in vredesnaam maar weer een beetje op aarde te komen.
Even later zag ik haar druk gesticulerend in gesprek met een radio-juffrouw. Wellicht een voorbespreking voor één van de vele radio-zendingen waar ze in optreedt.
Mijn trouwe rockmaatje Rebecca stootte me aan – ik had er geen erg in gehad dat ze binnen was gekomen.
„Zit je weer naar lekker wijven te kijken, Jeroen?“ Ze lachte er schalks bij.
„Nouja, ik, eh… daar…“ Vaagjes wees ik richtig tafeltennisgodin, die nog immer danig in gesprek was, een stuk verderop.
„Oooooh… maar dat is je grote vriendin Bettine! Nou, stap erop af jôh!“ loeide Rebecca blij.
Echte mannen kunnen dat. En ze doen het ook. Maar ik, ik ben eigenlijk een vrouw.
En als vrouw hoop ik dan dat ze kordaat opstaat, naar me toe beent en me aan mijn hand meetroont naar de uitgang: „ Zo, kom jij maar eens mee naar huis voor een goed gesprek.“
Maar zoiets doet Bettine niet. Natuurlijk niet.
Ik voelde mijn hart in vijftigduizend stukjes breken, keek hulpeloos opzij, naar Rebecca. „Ik moet nog soundchecken“, stamelde ik hees, en met hangende pootjes sleepte ik mij verslagen richting backstage – om even uit te huilen. Soundcheecken had ik immers allang gedaan.
Het optreden ging goed. Ook toen ik halverwege de tweede song Bettine met soepele tred door het café richting vast en zeker heel ver weg zag benen, en zij met een flitsend hoofdgebaar nog een razendsnelle blik naar mij wierp, hield ik mij kranig.
Ik trooste mij met de gedachte dat ik weer Weltschmerz had voor tien gouden platen.

Poezen van de Utrechtsestraat - Charlotte

2011-06-05T03:49:00.000-07:00

Ik zie nog hoe Charlotte
wegdook onder weer een autovlak
bang en geen geheugen
waar nu, op welke planeet
Verkennen op de daken, goed
maar hoe geraak je dan weer thuis
als je veertien muurtjes op en af
hardleers op avontuur
Maar als ik je dan weer greep
mijn uitgehongerd dier
goed klemvast door de straten
jouw nagels door mijn vlees
zoete pijn , mijn bloedend hart
en scheur mijn shirt kapot
toe, schrokken maar en slikken maar
en daarna alles er weer uit
jouw rituelen van toch weer
heelhuids aangeland

Ronken als een Boeing
en klagen als pastoor
trotste sterke kater
waarvan ik ooit dacht
dat je een meisje was
Charlotte
je mooie naam zou
op mijn linkerschouder
tot dat mijn lief zei
jôh straks denken ze
dat die Charlotte van jou
één of ander wijf is
daar kun je later last mee krijgen
wat ook weer waar is

De slager wierp zijn vleesjes
jij dook er achteraan
applaus voor al je kunsten
vangen, tikken, beet
mijn kleine Stanley Menzo
en dan het levend vee
muizen puur als speelgoed
voor de vorm slechts
doodgebeten
twee kleine rode puntjes
bij de schouderbladen
gaaf, intact, maar mors
keurig net en strak

Als ik erdoor loop
Utrechtsestraat
een stille zondagmorgen
kijk ik nog wel eens
onder nog een autovlak

Charlotte
en Wampie, Tommie
het klinkt haast als een bandje
de vraag die blijft voor altijd
wanneer spelen jullie weer?

Rißmann en... Harry Mulisch

2010-11-02T08:19:00.000-07:00

Aanvankelijk was aan iemand anders gevraagd om Harry Mulisch op station Amersfoort op te pikken, en hem vanaf daar per bolide verder te vervoeren naar Deventer. Aldaar zou de gelauwerde romankeizer een lezing geven, en aangezien er iets was met onderhoud aan het spoor op de dag van deze lezing, moest een stuk van het traject daarom met privé-chauffeur worden afgelegd.
Bob had zich in eerste instantie hijgend van opwinding opgeworpen om dit klusje op te knappen, maar naarmate de dag naderde waarop hij met deze literaire gigant een klein uur de auto zou moeten delen, kreeg hij het Spaans benauwd van dit vooruitzicht.
"Kun jij het niet doen?", fleemde Bob, en hij piepte er zachtjes bij. "Jij bent altijd zo goed met beroemdheden."
Daar had Bob natuurlijk wel een punt.
En dus telefoneerde ik naar meneer Mulisch -nummer gekregen van de zaal waar hij zijn lezing zou geven- om met hem een tijd af te spreken waarop ik hem op station Amersfoort op zou vangen.
Tot mijn verbazing nam het genie zelf op.
"Mulisch."
We kwamen een tijd overeen, ik zou hem in de stationshal opwachten.
"U kunt mij niet over het hoofd zien."
En inderdaad, de grote schrijver torende hoog boven de kleine mensjes uit die door de hal krioelden. De wijsgeer had een forse pijp in de mondhoek hangen, klemde een aktentasje onder zijn rechterarm en keek met een flauw glimlachje minzaam rond tot ik op hem afstapte en hem naar mijn witte Volvo noodde.
Door Els, de tussenpersoon bij de boeking van meester Mulisch, was ik al ingefluisterd wat handig was en wat niet, voor onderweg naar Deventer.
"Beleefd blijven, lovend spreken over zijn boeken, vindt-ie leuk, en geen platte grappen."
Een heldere richtlijn. Erudiete, ijdele man. Beetje kietelen, beetje paaien. Kolfje naar mijn hand. En bovendien, ik vond Siegfried een steengoed boek - op dat filosofische intermezzo na dan, maar dat kun je gewoon overslaan. Voldoende stof om al keuvelend over de A1 te zoeven.
Na enig aftasten raakte ik een gevoelige snaar bij meneer Mulisch.
"U hebt geen Oscar gekregen voor De Aanslag. Terwijl u dat boek hebt geschreven. Zonder uw boek geen film, en geen Oscar. Denk ik dan. Dat is toch onrechtvaardig, dat de film wel een Oscar heeft gekregen, maar u als schrijver van het verhaal niet?"
De reus naast mij glimlachte royaal en zei toen: "Dat vind ik nu ook."
We snorden comfortabel over de Veluwe en ik voelde me volkomen in mijn sas als begeleider van wellicht de grootste denker van het land.
Totdat meneer Mulisch, wellicht geanimeerd geraakt door mijn vele slimme vraagjes en tal van complimentjes, het initiatief van mij overnam. Hij draaide zijn machtig hoofd opzij en boog zich lichtjes naar mij toe.
"Weldra komen wij dus in Deventer aan. Kunt u mij iets vertellen over de architectonische highlights van de stad?"
O jee.
Er zat niets anders op dan bedremmeld toe te geven dat ik van architectuur hoegenaamd niets afwist. Het gesprek was daarmee voorbij.
Meneer Mulisch stak een genoeglijk pijpje op, koekeloerde wat door het raam en ving licht te neuriën aan.
Onhandig zwijgend voltooide ik de rit naar Deventer.
Bij de zaal aangekomen, wachtte hij geduldig tot ik uit was gestapt, om de bolide heen gedraald, en hem het portier opende.
Meneer Mulisch stapte uit en streek zijn onberispelijke jasje recht. Alvorens hij zich met statige schreden van mij verwijderde, omringd door notabelen en bewonderaars, draaide hij zich nog eens naar mij om. Zonder woorden knikte hij mij hoffelijk toe.

oudjes die wild parkeren

2010-03-15T23:31:00.000-07:00

Bij mij in de straat zaten vroeger een hoop winkels: groenteman, melkboer, bakker, fietsenmaker, sigarenboer, een café, kortom alles wat je zoal nodig hebt in het dagelijks leven. De moderne tijd, de supermarkten en de gemakzucht van de burger hebben helaas een ware kaalslag onder de kleine ondernemers aangericht. Hier bij mij in straat valt het, zo beschouwd, nog redelijk mee: een kroeg en een eetcafé aan de overkant, en aan onze kant een apotheek.
Die bedrijvigheid zorgt voor leven in straat, de hele dag door, en dat vind ik fijn. Ik heb immers niet gekozen voor wonen in een slaapdorp vol wegkwijnende huisvrouwen, maar voor wonen in een serieuze, dynamische stad. Daar hoort reuring bij.

Op mijn vrije dag mag ik, ondanks mijn nog redelijk jonge leeftijd, graag voor het raam zitten en toekijken hoe buiten de mensen arriveren, passeren en weer vertrekken. Soms moet ik even een geranium opzij schuiven of mijn spionnetje bijstellen om een wat scherpere blik te krijgen op wat buiten gebeurt, maar dat doe ik graag, want ik ben nu eenmaal enorm in mensen geïnteresseerd.
De grootste verwondering valt mij immer weer ten deel als senioren onze straat binnen komen tuffen, op zoek naar een parkeerplaats zo dicht mogelijk bij de apotheek die een stukje verder aan mijn kant van de straat zit. Het is een dagelijks terugkerend plaatje: opa of oma gaat steeds langzamer rijden, komt tot stilstand en kijkt toornig om zich heen. Nergens een parkeerhaven te kennen waar je zo ruim als een vrachtwagen kunt parkeren, zoals bejaarden dat toch altijd het liefste hebben. Wat nu?
De oudjes van deze tijd raken van zo'n kleine tegenslag niet van de kook. Integendeel, ze treden kordaat op: ze moeten plaspillen hebben van de apotheek, en dus wordt er geparkeerd, goedschiks of kwaadschiks.
De goedschikse variant komt maar weinig voor, omdat de parkeerplekken in de straat doorgaans goed bezet zijn, ook overdag. Maar doet zich, o geluk, een situatie voor van twee parkeerplekken die achter elkaar vrij zijn, dan geniet de senior. De bolide wordt dan precies midden op de overgang van de twee parkeerplekken gezet. Er kan geen auto meer voor of achter bij. Zowel voor als achter schieten nu twee meter vrije ruimte over. Dat is mooi, denkt de senior tevreden, want dan heb je bij het wegrijden een ruime blik op de weg. En je botst bij het uitparkeren ook nog eens minder snel tegen andere geparkeerde voertuigen aan.
Kwaadschikse varianten komen veel meer voor, en die gaan als volgt:
1. de niet àl te weerspannige oude van dagen heeft nul komma nul zin in gedoe met steken bij het inparkeren, en zet de auto daarom net aan met twee banden in het parkeervak en de rest er lachend buiten, op het wegdek
2. het gemiddelde assertieve slag 65-plusser is flink geïrriteerd door het karige parkeerbeleid in de straat en stuurt de wagen zonder aarzelen schuin het parkeervak in: één voorband op de stoep en de kont van de auto een stuk buiten het parkeervak, op het wegdek
3. verreweg het grootste deel van de oudjesmaffia kletst de kar zonder boe of bah 180 graden haaks het parkeervak in, of ieder ander gaatje dat ze maar zien, gewoon hup met de voorkant de stoep op en verder geen gelul

Denk nu niet dat het zin heeft om deze doortastende opa's en oma's aan te spreken op hun asociale parkeergedrag. Voor je het weet staat de ene met het schuim in de mondhoekjes en het kunstgebit vervaarlijk klapperend tegen je te loeien dat zij "de generatie zijn die ons land heeft opgebouwd na de oorlog", terwijl de ander je intussen woedend met plu en pepperspray te lijf gaat.
Ik bemoei me er dan ook niet mee. Ik schud mijn hoofd eens, zet mijn geranium weer terug op haar vaste plek en giet nog maar eens op voor de koffie.

opa

2010-03-14T22:31:00.000-07:00

Gisterenavond, in de nazit van een copieus diner ten huize van onze boezemvrienden Toni en Anne, kwam het gesprek op onze opa's en oma's. Er werden een paar lieve standbeeldjes opgericht voor diverse van onze grootouders, die dol waren geweest op hun kleinkinderen. De laatste centen van Toni's opa en oma gingen naar wat lekkers voor de kleinkinderen, en de oma van Ute maakte zelf ijsjes voor de kleintjes.
Ik hoorde het met genoegen aan, deze mooie en warme odes aan opa's en oma's van een ander tijdperk, dat van piepkleine AOW'tjes, zwartwit-tv, opa's met sigaartjes em oma's met een glaasje advocaat (en een toefje slagroom). Een tijdperk van beperkte middelen, maar onbeperkte wil om lief te hebben.

Ook ik ging in mijn geheugen op zoek naar gouden vertellingen uit den ouden doosch over mijn grootouders. Ik was snel uitgedacht. Eigenlijk had ik alleen de opa van mijn moeders kant bewust meegemaakt. De andere oudjes waren al gestorven toen ik werd geboren, of gaven de pijp aan Maarten toen ik nog zó klein was, dat ik me werkelijk niets van het contact kan herinneren.
Mijn opa van moeders kant was een bolle en bazige oude man, die tijdens zijn bezoekjes aan ons mijn moeder rondcommandeerde, ongeremd vette en stinkende scheten liet, en tijdens het jokeren totaal niet tegen zijn verlies kon. Zeker toen ik, als klein ventje van zes jaar, een keer een spelletje won, en kraaiend van de pret mijn centjes incasseerde (we speelden om een cent per overgebleven kaart, de grootste winst die ooit geboekt werd was bijna één hele gulden, record van mijn tante Stien), ontstak opa in drift en toorn. Hij smeet zijn kaarten weg en eiste dat "die kleine aap" niet meer mee mocht spelen. Omwille van de lieve vrede haalde mijn moeder mij maar van tafel. "Ga maar lief op je kamertje spelen, Roentje."
Ik snapte daar natuurlijk helemaal niets van.

Opa nam de volgende dag wraak voor de smadelijke jokernederlaag door mij te pakken op mijn zwakste plek: diertjes. Als ukkepuk al was ik dol op alle dieren en ik weet nog goed hoe ik in paniek raakte toen mij moeder mij een glazen pot toonde waarin ze een vlinder voor mij had gevangen. Haar bedoeling was lief, maar ik zag het arme dier radeloos fladderen in het dichte potje en ik was bang dat het beestje zou stikken. Geschrokken liet mijn moeder de vlinder daarna weer vrij, het raam uit, terug de vrije zomerlucht in.
"Jij houdt toch zo van dieren, jongen?", vroeg mijn opa mij.
"Ja, heel veel!"
"Nou... dan heb ik een vervelende mededeling voor je. Want bacteriën, die kun je niet zien, maar dat zijn ook diertjes. Die zijn overal. En bij iedere stap die jij zet, trap je er wel duizend dood."
Wekenlang heb ik op straat angstig en vol schuldbesef mijn stapjes gezet, beseffend dat bij ieder contact van mijn kinderschoen met een straatsteen, ik een enorme slachting onder weerloze bacterietjes aanrichtte.

Ik heb even geaarzeld om ook een duit in het zakje te doen met deze verhalen over mijn opa, maar heb het toch maar gelaten. Dat zou zijn geweest alsof ik een enorm brok steen in een lieflijk vijvertje met genoeglijk kwakende kikkertjes en sierlijk zwermende libelles zou plenzen.
Ik heb me in plaats daarvan gewarmd aan de liefdevolle schetsen van de opa's en oma's van mijn disgenoten, die deze avond weer even tot leven kwamen en met ons het glas hieven op alle kleinkinderen van deze wereld.

NRC Mega

2010-03-12T08:28:00.000-08:00

Na een voortreffelijke lunch bij het Utrechtse top-etablissement Delano (vooral hun insalata bresaola is nagenoeg bovenmenselijk) zwalkten Debbie en ik vanmiddag vrolijk gearmd nog enige tijd door de binnenstad, op cadeaujacht naar onder andere de nieuwe plaat van Goldfrapp en het kakelverse deeltje 16 van de legendarische stripreeks De Partners. Voor beide meesterwerkjes bleken we wat àl te early bird, want ze werden nog verwacht door de detailhandel, zo bleek.
Hierdoor geenszins uit het veld geslagen keutelden en keuvelden we genoeglijk voort langs grachten en door straten van het centrum van de Domstad. De enige stoorzenders waren de vele straatverkopers, die als muggen om en tussen het winkelend publiek zoemden, op zoek naar vriendelijke sufferds die zich een abonnement zus of een goed doel zo in lieten kletsen.
Bij sommige van deze klevertjes konden we ongehinderd passeren, vermoedelijk omdat we niet binnen hun doelgroep vielen. Te oud, welllicht? Deze gedachte vervulde ons met lichte spijt, een knagend gevoel dat zwaarder weegt dan de hinder van lastig gevallen worden door een Boek en Plaat-colporteur die wél pap van je lust.
Het NRC was haar beide uitgaven, het aloude Handelsblad en het hippe Next, behoorlijk actief aan het opdringen, en sloot potentiële abonnees met twee, soms zelfs drie man in, aanvankelijk flemend dat ze een gratis krantje te geef hadden, om er daarna indringend en grondig op los te verkopen.
De Next-ploeg liet ons hoofdschuddend en minachtend snuivend lopen (eentje stak zelfs haar tong naar ons uit, achter onze rug, niet zichtbaar dus, maar we konden het gewoon vóelen!), maar de Handelsbladders zagen wel brood in ons.
"Gratis krantje, meneer, mevrouw?"
"Nee hoor, bedankt jongeman!"
"U leest een andere krant?"
"Ja, Trouw."
"Sinds kort?"
"Nou... al dik twintig jaar..."
De Handelsbladder liet zijn uitgestoken arm met gratis krantje zakken, zijn gezicht betrok.
"Goh... dat vind ik nou rot voor u... hier, u krijgt deze van me mee, voor de afwisseling. Sterkte hè."
De charmeur. We konden er wel om lachen.

Eenmaal weer in de trein terug naar huis besloot ik mijn gratis NRC dan ook daadwerkelijk te gaan lezen. Het is immers een kwaliteitskrant hè. Veel van mijn academische vrinden zweren erbij, dus er moet toch wel iets deugen van deze gazet, dacht ik vol voorvreugde.
Een tegenvaller was dat het een krant van gisteren betrof. Dat kan natuurijk niet. Je nodigt ook geen vrienden bij je thuis uit om ze na binnenkomst bij het aannemen van de jassen opgewekt mede te delen: "Zo, even snel de kliekjes van gisteren opwarmen en dan kunnen we aan tafel hoor!"
Maar de tweede tegenvaller was nog veel erger: allejezus wat is die krant gróót! Anderhalve meter bij een meter per pagina, niet te geloven! Deze krant moeten ze de NRC Mega gaan noemen!
Ik weet dat ik, toen Trouw in, wanneer was dat, ik geloof in 1924, de overstap van groot formaat naar tabloid maakte, aanvankelijk veel moeite had met deze ingrijpende verandering. Ja, ik was zelfs bereid om mij uit protest naakt vast te laten ketenen aan de poorten van het Trouw-gebouw. Maar gelukkig, ik wende snel, en ik heb dat vastketenen maar laten zitten.
Maar nu zat ik daar, in een eivolle vrijdagmiddag-tjoeketjoek, met het zweet op mijn voorhoofd die enorme pagina's om te slaan, daarbij links en rechts medepassagiers verwondend, brillen van hoofden slaand en koffiebekers in gezichten duwend. Ik ben te Barneveld door een woedende coupé de trein uit gedreven, door een kordate conducteur ook nog eens van het perron verjaagd en heb daarna huilend op de volgende trein moeten wachten.

Nou, NRC Handelsbladders: bedankt.

Gold

2010-03-11T02:34:00.000-08:00

Niet zonder trots kan ik melden dat ik onlangs op een receptie, gehouden ter meerdere eer en glorie van mijzelf, door mijn goede muziekvriend Gerard werd betiteld als "de man met de allerslechtste muzieksmaak die ik ooit ben tegengekomen". Applaus en kreten van herkenning alom waren zijn deel, want mijn voorliefde voor door VPRO- en OOR-intellectuelen versmade topacts als Boney M, Modern Talking en Village People is alom bekend in de beter ingelichte muziekkringen. King of Trash ben ik ook wel genoemd, en Keizer van de Wansmaak.
Ik ben heel erg blij met al deze erkenning. Doe mij er maar een tegeltje van, voor boven de open haard.

Ook deze week had ik weer veel liefhebbers van Het Betere Poplied danig op de kast, toen ik aankondigde dat Ute en ik naar de HMH togen om aldaar onze grote vrienden van Spandau Ballet te vereren en toe te juichen.
Maar toch heb ik velen alsnog kunnen overtuigen van het belang en de grootsheid van de voormalige new romantics van Spandau Ballet. Vooral in de kleedkamer van mijn zaalvoetbalteam, bestaand uit een keur van behoorlijk tot zeer geleerde jongens en heren van de plaatselijke universiteit, boekte ik groot succes met mijn pleidooien.
"Spandau Ballet is in feite de missing link tussen Roxy Music en Duran Duran", zo stak ik van wal, daarbij mijn teamgenoten vorsend aankijkend.
Je zag direct de twijfel in de oogjes van de Volkskrant-lezers en Lowlands-gangers om mij heen groeien: zou Spandau Ballet dan misschien tóch een beetje okee zijn?
"Nouja", gaf Karel als eerste een pietsie toe, na mij aanvankelijk gecondoleerd te hebben met mijn bezoek aan Spandau Ballet in de HMH, "die eerste plaat van ze was nog wel okee, met Muscle Bound en Chant No. 1." Om er daarna schoorvoetend aan toe te voegen dat ook Gold en True toch wel mooie liedjes waren: "Perfecte popmuziek. Als ik heel eerlijk ben." Ik beloofde Karel om aan niemand verder te vertellen wat hij mij had toevertrouwd en wendde mij daarna tot metalhead John, erkend liefhebber van hoogwaardige politieke rock.
"John, jij als leer- en oorlogsfetisjist, jij moet toch ook wel wat met Spandau Ballet hebben, lijkt mij."
"Spandau Ballet? Pfff... huisvouwenpop. Ga je schamen, man."
Maar nadat ik John uit had gelegd dat:
a. de bandnaam verwijst naar de laatste stuiptrekkeingen van opgehangen gevangen in de Spandau-gevangenis ten tijde van WO II
b. er nog altijd veel foto's circuleren van zanger Tony Hadley in Gestapo-jas
c. in de vroege hit Muscle Bound lichaamsverering centraal staat, zoals bekend één van de kenmerken van het fascisme
d. boze tongen beweren dat hun grootste hit Through the Barricades een verholen ode is aan niemand minder dan de Oostenrijkse dictator en volksmenner A.H. te D.
- kon ik toch duidelijk aan de lichaamstaal van John zien dat hij direct na afloop van onze wedstrijd plankgas naar huis zou scheuren om een diepgaand onderzoek naar leven en werken van Spandau Ballet aan te vangen en aansluitend hun complete oeuvre te bestellen bij bol.com.

Overigens was het optreden van Spandau Ballet van een buitengewoon feestelijke aard. De band speelde krachtig en vurig, en straalde plezier en broederschap uit, iets wat ik niet meer voor mogelijk had gehouden na de ordinaire rechtbankgevechten van tien jaar terug, toen bleek dat muzikaal genie en enige songschrijver Gery Kemp tegen angebliche mondelinge afspraken in alle royalties van de auteursrechten zelf had gehouden in plaats van ze hoofdelijk te verdelen over de gehele band.
Voor ons stonden en speelden vijf iets ouder geworden heren, die na jarenlange afwezigheid weer enorm konden genieten van het applaus, van de vele huisvrouwengilletjes, en natuurlijk van het fijn muziek maken zelf. Een puike show van dik twee uur: heerlijk, heerlijk.

Dat geflirt van vroeger met quasi-nazi-symboliek, je kon aan de heertjes nu toch wel zien dat dat pure Spielerei was geweest. Een stel lieve jongens bij elkaar, dat zijn ze nu. Ach, er waren in de jaren '80 immers zo véél bands die graag wat losjes tegen foute associaties aanschurkten: Joy Division, Killing Joke, New Order, noem ze maar op.
Nee, op de keper beschouwd valt Spandau Ballet werkelijk niets euvel te duiden op dit gebied.
Alleen die Gary Kemp, dacht ik bij het verlaten van de HMH bij mezelf, die zag ik nog wel in staat om in zijn vrije tijd met enkele geestverwanten bijeen te komen in de vochtige kelder onder zijn landhuis, gehuld in Ku-Klux-Klan-lakens en kaarsjes brandend bij een Adolf Hitler-altaartje onder het luidkeels meebrullen met het Horst Wessel-lied.

Maar verder geen vuiltje aan de lucht met deze band hoor. Spandau Ballet = Gold.

meisje in de bus

2010-03-10T07:26:00.000-08:00

Bus 4 tufte zoetjes van halte naar halte, op weg naar het station, en ik had niets beters te doen dan een beetje om me heen koekeloeren naar de andere mensen die in de bus zaten. Het bussende publiek was een evenwichtige mix van bejaarden en scholieren, voor wie de lesdag erop zat. Buiten, bij de bushaltes, sneed een ijzige wind door merg, been en jas, maar het zonnetje scheen troostend en in de bus heerste een opgewekte pré-lente-stemming.
Alleen aan het meisje tegenover mij ging de opgewekte vibe in de bus geheel voorbij. Met haar handen in haar schoot zat ze rechtop, tussen knikkebollen en slapen in. Ze had een op het eerste oog onsamenhangende maar waarschijnlijk toch zeer hippe combinatie van kleren aan (bonten kraagje op ordi jackje in wit/zwart/grijs, superstrakke zwarte spijkerbroek en witte sneakers met, let op, paarse veters) en haar zorgvuldig geprepareerde jaren '80-coupe met kuifje glom van de lak.
Ze dommelde voor zich uit met haar mond half open en haar bovenlip iets opgetrokken, haar voortanden bloot. Af en toe vertrok een magere vinger aan haar ringloze handen. Net een klein katje dat droomde dat het op een muurtje sprong en daarbij al doezelend een kleine bijbehorende beweging maakte.
Om de halve minuut gingen haar twee blauw geschaduwde luikjes heel moeilijk open, rolde ze eventjes met haar ogen en sloot haar luikjes dan weer.
Wat zag ze er schattig uit, dat vermoeide meisje tegenover me. Misschien had ze wel een lange en zware stage-dag achter de rug op een kinderdagverblijf, was ze daardoor helemaal opgebrand, toe aan een tukje. Of wie weet had ze net een heel pittig proefwerk gemaakt waarvoor ze de hele nacht had doorgeleerd, en ging haar kaarsje nu gewoonweg even uit.
Ik keek geregeld de andere kant op, om te voorkomen dat ze, bij het telkens even opslaan van haar ogen, zou kunnen denken dat ik haar gebiologeerd als een potentiële stalker aan zat te staren. Maar ze leek er helemaal niets van te merken dat ik haar aan het bekijken en wegen was, in gedachten puzzelend hoe het nou toch kon dat ze zo kapot zat en uitgeput met de slaap zat te vechten, hier in de bus tegenover mij.
Je kon wel zien dat ze het buskruit niet uitgevonden had. Bij sommige mensen zie je dat gewoon meteen. Aan de andere kant had ze best iets weg van een groffe schets van Texas-zangeres Sharleen Spiteri als tienermeisje, en met zo'n vergelijk kun je thuiskomen.

De bus stopte op het station, de mensen stonden op en ook de schone slaapster kwam nu moeizaam en wankel overeind.
Zonder haar nog altijd halfopen mond te sluiten waggelde ze onvast naar de uitgang, steeg daar als een oud vrouwtje uit en stapvoette zichtbaar gedesoriënteerd over het busplein. Ze bleef een moment stilstaan, licht door de kniëen gebogen en met de kont naar achteren om in evenwicht te blijven. Daarna haalde ze traag een hand door haar haar en kuifje en slofte ze weg, richting een bankje waarop ze neerplofte en direct weer wegzonk in een andere wereld.

Nu zag ik 't. Een beetje verdrietig liep ik door, richting mijn trein. Niks stage in een kinderdagverblijf. Niks zwaar proefwerk gehad. Gewoon verkeerde pillen van een verkeerde figuur gekregen.

Dat was alles.

DD-day

2010-03-09T01:52:00.001-08:00

In tegenstelling tot wat de titel van dit bericht voor sommigen wellicht suggereert, gaat het hier om een volmaakt onschuldig onderwerp. Meer dan dat nog: het gaat hier om een onderwerp van prominent belang, een eerste levensbehofte: de strips van Oom Donald.

Mijn goede vader was tot aan zijn dood een toegewijd fan en lezer van Donald Duck. Hoewel ik zelf als tiener al lang mijn abonnement had opgezegd, greep ik tijdens logeerpartijtjes bij mijn paps maar wat graag naar de stapels Ducks die links en rechts in zijn Amersfoortse woning lagen opgetast. Het Beste, dat las mijn vader ook wel, en soms de Panorama. De Amersfoortse Courant natuurlijk ook, plus zijn merkwaardige verzameling van de Wachttoren, die hij altijd trouw afnam van de Jehovah's Getuigen die hem twee of drie keer per maand bezochten en een kop koffie met hem dronken.
Zeer lezenswaardig allemaal, doch niets in zijn leesvoer trok mij meer aan dan de werken van de nobele eend Donald Duck.
Toen mijn vader na een moeilijk leven vol afbraak en neergang overleden was en mijn broer en zus met mij zijn bescheiden huisraad uitzochten en sorteerden, kwam het nog aanwezige stapeltje Duckies als vanzelf in mijn handen terecht. Tranen biggelden over mijn wangen. Mijn zus schoot op me af en sloeg een arm om me heen. "Wat is 'r, jochie?"
Ik kon geen woord uitbrengen, maar dat gaf niet. Ik was gewoon ontroerd door het feit dat mijn ouwe pa nog zoveel troost en pret had gehaald uit de strips van Donald Duck.

Een jaar of tien geleden overwon ik de schroom en abonneerde ik mij weer op het vrolijke weekblad van Oom Donald. Een heleboel strips waren me als volwassen vent van 30 veel te flauw of kinderachtig geworden, zoals bijvoorbeeld Dombo, Rakker, Tokkie Tor, Joe Carioca, Knabbel en Babbel, en al die moderne verstripte tekenfilmfiguren van Disney.
Maar wat gebleven was, was de heerlijk slechte Grote Boze Wolf (ik ben fan! Voor mij verdient-ie die drie malse speklappen Knir, Knar en Knor na al die jaren nou wel eens een keer! Met peper en zout, en flink doorbakken!) en natuurlijk de herkenbare chaotische wereld van Donald Duck, die het zwaar te stellen heeft met zijn dolle neefjes, zijn schrieperige Oom Dagobert, zijn vermoeiende aan-uit-verloofde Katrien, zijn onuitstaanbare neef Guus Geluk en de even valse als verleidelijke heks Zwarte Magica.
Alleen al daarvoor is een abonnement de moeite waard, voor Donald, die onafgebroken met het leven worstelt maar ook altijd weer glansrijk bovenkomt.

Ik trek mij nu heerlijk terug op de bank met mijn stapel achterstallige Ducks, een warme chocomel en een pak koekjes, en ben de rest van de dag niet meer aanspreekbaar.
Het zal me ongetwijfeld heel veel goed doen. Want de les van Donald Duck is: al zit het je eens tegen in het leven, het komt altijd wel weer goed.

Heile Welt.

verstoppertje met Bloem

2010-03-08T04:22:00.000-08:00

Midden jaren negentig stond ik met mijn sinistere waveband Life To Us op het punt om landelijk door te breken. In onze thuisstad Haarlem waren we al behoorlijk gevierd: we hadden het Patronaat al eens uitverkocht en ook een optreden op het prestigieuze Haarlemse Bevrijdingsfestival was ons ten deel gevallen, terwijl onze debuutsingle A traditional Sunday Night volop airplay kreeg op Radio 3.
Het was de tijd waarin ik weliswaar nog een baantje in een archief van een kantoor had, maar wist dat het slechts een kwestie van tijd was vooraleer ik dat slavenwerk definitief kon inruilen voor een meeslepend bestaan van camera's, studio's, drank, drugs en schaarsgeklede vrouwen. Van top tot teen in het zwart gehuld, in leren broek, onder elke weersomstandigheid getooid met zonnebril en steevast met korte witte peroxide-haartjes op de kruin fietste ik aldus dagelijks van huis naar kantoor, de dagen tellend totdat ik een rijk en gelukkig popster zou zijn.
Onze zanger kreeg dagelijks geparfumeerde fanmail van meisjes in de kwetsbare leeftijd van 14, 15 jaar. Postzakken vol brieven, gedichten en zelfs tekeningen zonden ze ons populaire zangdiertje, en alle brieven en gedichten las hij ons iedere zaterdagnacht in onze oefenbunker urenlang met groot genoegen voor.
Het was in deze tijd, waarin roem en fortuin hun beloftevolle lied voor ons zongen, dat een ander Haarlems popboegbeeldje zich met enige regelmaat in onze kringen begaf: Bloem de Ligny.
Net als wij gold ook Bloem de Ligny als een grote Haarlemse belofte voor de popmuziek. Ze werd door enige uiterlijke gelijkenis met Björk ook wel de Nederlandse evenknie van deze IJslandse malle meid genoemd, en wekte in interviews de indruk een moderne Pippi Langkous te zijn, die bijvoorbeeld op tv-camera's tufte om gefascineerd te bekijken hoe haar kwat van een lens afdroop, en aangaf met haar vriendje langdurige en grondige etensgevechten te voeren, waarbij zij elkaar met onder meer lustig met pindakaas insmeerden.
Het was deze Bloem de Ligny, door onze toetsenist ook wel liefkozend Bloemetje genoemd, die met enige regelmaat des nachts bij diezelfde toetsenist in Heemstede aanbelde om aldus haar goede vriendin Karin bij hem aan te bevelen. Deze Karin was net als Bloem een beetje gek, maar dan wel gek van het minder blije soort. Zeg maar gerust zwaar op hand plus het noorden kwijt. Karin danste tijdens onze concerten als een Kennemer uitgave van Siuouxsie Sioux, een gothic vlinder zonder gelijke, een zwart vers op hoge hakken, speciaal voor onze toetsenist.
Allemaal leuk en aardig, maar onze toetsenist hoefde er geen verkering mee. "Te raar", placht hij over Karin te zeggen, terwijl hij zich nog eens omdraaide tussen zijn twee actuele muzetjes van dat moment.

In ieder geval, wij mochten Bloem wel en zij mocht ons. Haar geleur met Karin ging geheel aan mijn deurtje voorbij, maar vlak voordat ze vriend en vijand zou verrassen met haar fraaie debuutalbum Zink, met daarop de onverslijtbare cultklassieker Fingiecrookie, beleefde ik mijn eigen speciale moment met dit even merkwaardige als ontwapenende jonge genie.
In de Ierse pub op het Houtplein had ik een ontmoeting met de manager van Life To Us. Het ging geloof ik over de marketingcampagne voor onze nieuwe single, het bier vloeide rijkelijk en toen ik mij met knalvolle blaas richting wc begaf, had ik uit mijn ooghoeken al gezien dat ook Bloem in da house was.
Enigszins betrapt keek ik opzij toen ik, al waterend en staand in de wc met de deur open, merkte dat zich iemand bij mij voegde in het kleine hokje, de deur afsloot, in elkaar dook en giechlelend sssssst... lispelde. "Ik kom even bij je schuilen hoor, we spelen verstoppertje en ze mogen me niet vinden", kirde een geamuseerde Bloem, terwijl ik verbluft doch onverdroten voortklaterde.
"Ik zal je niet verraden hoor", mompelde ik goeïg terug.
Even later verliet ik het toilet, nadat ik nogmaals plechtig en met de hand op mijn hart had beloofd niet te zullen verklappen waar die dekselse Bloem zich toch had verstopt. Binnen bleek inderdaad een zoektocht van jewelste gaande naar Bloem, wel vier vriendjes en vrindinnetjes zochten koortsachtig naar de kleine popnimf die bij mij op het toilet was ondergedoken.
Die Bloem toch... zo puur en zo lief, maar eigenlijk nog maar een kind... waar moest dat toch naartoe met haar?
Ik glimlachte en bestelde nog twee pints voor mijn manager en mezelf.

Noot van de redactie: vijftien jaar later zijn de heertjes van Life To Us vrijwel allemaal knorrige steuntrekkers terwijl Bloem de Ligny in Londen furore maakt als top-dj en filmmaakster

van deur tot deur

2010-03-03T01:41:00.000-08:00

De afgelopen weken ben ik als pril en kiesbaar politicus vele deuren in Nijmegen en Lent langsgegaan om de mensen op de juiste gedachten te brengen voor de gemeenteraadsverkiezingen van vandaag. Mooi veldwerk, direct contact met de kiezer, werken aan de basis, voeten in de klei: mijn partijgenoten overspoelden me met ronkende en warme credo's aan de vooravond van de campagne. Ze hadden er baaie veel zin an, ze konden niet wàchten om met onze verkeizingskrant de kiezers tegemoet te treden, ja ze stonden gewoon te springen als blije veulens in de wei, ongedurig als Friese doorlopers voor de start van een Elfstedentocht.

Zeker, deels klopt het, deze blijde blik op onze ideologische colportage. Want laat ik eerlijk zijn: hoe vaak ben ik niet omhelsd door dankbare burgers, niet zelden geheel in tranen, snikkende mededelend: "U bent een zegen voor deze stad, meneer De Haan-Rißmann! Hoe kunnen wij u ooit danken?"
En hoe vaak heb ik niet moeten poseren voor de camera van stadgenoten, terwijl ik knipogend en met de duim onhoog naar het vogeltje keek? "Uw portret, voor op onze schouw thuis, zodat u altijd een beetje over ons waakt, dank u wel meneer De Haan-Rißmann!"
Ook ben ik bedolven onder bemoedigende en stimulerende leuzen als: "Red de toekomst van onze kinderen, meneer De Haan-Rißmann! Wij weten dat u het kunt!" Kijk, daar kikker je als kandidaat-raadslid weer helemaal van op. Dààr doe je het voor.
En natuurlijk ging ik vol vuur en vlam de dialoog aan met de kiezers, en inventariseerde ik hun noden en behoeften. Die liepen uiteen van "goedkoper bier en topless bediening in de Nijmeegse cafés" tot "NEC kampioenen!" , waarop ik geestdriftig zei dat ik er uiteraard alles aan zou doen om deze alleszins redelijke wensen per omgaande te realiseren. Want je doet het niet voor jezelf, maar voor het volk, nietwaar.

Maar toch... ondanks de vele duizenden bemoedigende reacties die ik heb gekregen, ondanks alle aubades, bloemenhulden en serenades die mij zo dikwijls te beurt vielen, ja zelfs ondanks de feestelijke rondtocht op platte kar door de binnenstad die mij gisteren is aangeboden als dank voor al mijn inspanningen voor de stad... ondanks al dit moois blijft toch juist die ene afwijkende, negatieve reactie hangen.
De betreffende kiesgerechtigde, een meneer bezig met het uitlaten van een pitbull, met kale coupe en gehuld in trainingspak, had gans en geheel geen boodschap aan mijn nobele streven en grootste plannen voor een welvarend en beregezellig Nijmegen.
"Ik zal jou 's wat vertellen jongen. 't Mot maar es afgelopen zijn met al dat over de balk smijten van poen daar bij die gemeente. Ik steek gewoon dat stadhuis in de fik!"
Ik schrok met een hoedje, maar herpakte me snel. "Ik begrijp het volkomen, meneer, u hebt ook helemaal gelijk hoor. Maar wacht u toch even af of ik gekozen word..."
"Hoezo? Jij gaat 't zeker zogenaamd allemaal anders en beter doen dan dat zootje dat er nou zit?"
"Natuurlijk, natuurlijk, ook dat... maar het lijkt me zo naar, raadslid zijn temidden van de rokende puinhopen van het stadhuis..."

Ik liet een kiezer in opperste verwarring achter.

neef Frans

2010-02-26T03:37:00.000-08:00

Het valt niet altijd mee om trots te zijn op je familie, maar ik doe mijn uiterste best en sta altijd pal achter mijn broers, zussen, ooms, tantes, neven, nichten en noem dat hele spul maar op.
Een speciaal geval binnen de familie is mijn geliefde, beroemde neef Frans. Neef Frans was in de jaren '80 een dijk van een speler op het middenveld van FC Utrecht, waarmee hij in 1985 de KNVB-beker won en in de competitie thuis schier onverslaanbaar was. Als mijn sympathieke neef Frans niet zulke tere knietjes en wat minder blessures had gehad, dan had-ie beslist ook Oranje gehaald. Daar zijn alle kenners het wel over eens.
Neef Frans was niet alleen als speler een sieraad op de velden, ook als coach schittert hij op alle fronten. Met FC Utrecht de bekerfinale gehaald, met De Graafschap promoveerde hij op overtuigende wijze naar de Eredivisie, Volendam liet hij zó attractief spelen dat gans voetbalminnend Nederland er de vingers bij aflikte, en vorig weekend nog draaide neef Frans met Sparta PSV in Eindhoven de duimschroeven dermate zwaar aan, dat PSV niet mocht klagen met de 1-1 eindstand.

Kortom, denk ik dan als loyale neef van Frans, met mijn neef Frans kan ik glansrijk voor de dag komen!

Maar nee. Zo simpel is het niet.

De mensen zijn tegen mijn neef. Massaal en zonder genade.

De één vindt zijn haar stom (maar ik zeg: let op, over twee seizoenen verder loopt echt ìedere trainer in Europa met zo'n goed gesoigneerd golvend kapsel als neef Frans!), de ander vindt neef Frans ronduit "een ordinaire vent". De derde noemt neef Frans "een typische degradatieclubtrainer", en weer de volgende serveert neef Frans af als "agressief kereltje", waarbij altijd graag wordt verwezen naar het incident in het Griekse restaurant waar neef Frans ertussen moest springen om zijn geheel onschuldige dochter te beschermen tegen een woeste en onverklaarbare aanval van de eigenaresse van deze bedenkelijke tent.
Deze vredestichtende activiteit van neef Frans werd in de pers uitgelegd als een daad van agressie, en staat daarmee symbool voor hoe mijn geplaagde neef, die lief is voor kinderen en dieren, netjes belasting betaalt en eigenlijk een koninklijke onderscheiding verdient voor al zijn goede daden, telkens weer opzettelijk in een kwaad daglicht wordt gesteld.

Het is gewoon een complot.

Zie de affaire-Harald Wapenaar, oud-keeper van FC Utrecht, die niet alleen goed naar de bal maar ook in de bedstee kan duiken en aldus de vrouw van neef Frans, zijn lieve Toosje, afpakte, alleen maar om het afpakken en neef Frans te pesten, hiertoe aangemoedigd door de complete selectie en organisatie van FC Utrecht.

Of neem nu de bekerfinale van 2002, FC Utrecht-Ajax, met neef Frans als Utrecht-coach, waarbij grensrechter Kloeg lachend doortocht gaf aan de heer Wamberto, die ongeveer anderhalve kilometer buitenspel staand vlak voor tijd namens Ajax de gelijkmaker mocht maken, waarmee op de valreep een verlenging werd afgedwongen, waarin Ajax volkomen onterecht alsnog de beker van neef Frans stal... allemaal doorgestoken kaart en samenzwering, puur om mijn neef Frans verdriet te doen.
Maar dat hoef ik u niet uit te leggen.

Ik heb het nagezocht, en wat blijkt: de heertjes Kloeg en Wapenaar zijn enkele van de grootste gangmakers van het Anti-Frans Adelaar Genootschap (AFAG), dat wekelijks bijeen komt in een ondergrondse, stinkende kelder te Amsterdam, waar zonder ophouden plannen worden gesmeed om mijn lievelingsneef te dwarsbomen. In dat sombere syndicaat zitten niet alleen grensrechters maar ook journalisten, KNVB-bestuurders en zelfs spelers die thans of vroeger onder de bezielende leiding van neef Frans werden c.q. worden getraind. Het allerergste van deze speciaal tegen neef Frans opgerichte club met Ku-Klux-Klan-achtige neigingen is nog wel dat vrijwel al mijn persoonlijk voetbalvrienden er eveneens prominent lid van blijken te zijn. Daar schrik je toch wel even van, kan ik u zeggen. Zo leer je je vrienden nog eens kennen zeg.

Neef Frans en ik troosten ons maar met de gedachte dat al die naarlingen jaloers zijn op de vele successen van neef Frans, op zijn mooie koppie met haar en op zijn bekoorlijke Toosje. Op die heldere en verlichtende gedachte zullen neef Frans en ik ook dit weekend weer toasten in ons eigen, veilige bunkertje in Utrecht, waar verder niemand anders in mag komen.

Proost!

terreur der vouwfietsers

2010-02-25T07:45:00.000-08:00

Mijn altijd zo fleurige humeur is maar moeilijk te verstoren. Ik gun wankele bejaarden de tijd bij het oversteken, krijsende kinderen krijgen een aai over de bol, ik groet passanten in mijn staat altijd allerhartelijkst en bij het uitstappen van de bus zwaai ik altijd nog even naar de chauffeur, die dit royale gebaar van betrokkenheid via zijn achteruitkijkspiegel ziet, een traantje wegpinkt, en dan weer beseft dat niet iedereen in deze wereld slecht is.
Ik ben gewoon het zonnetje in huis, een vrolijke Frans, het snoepje van de week. U zult me dan ook zelden boos zien, of kwaad kunnen krijgen.

Behalve dan die lui met vouwfietsjes. Die halen me het bloed onder mijn nagels vandaan. Die kan ik wel wurgen.
Nou, nou, nou, hoor ik u denken. Rustig aan vader. Betaam je.
Ik snap best dat u dit denkt.
En ik begrijp ook nog wel dat u voorts van mening bent dat we vouwfietsers niet genoeg kunnen aanmoedigen en toejuichen in dit door auto's verstikte land. Vouwfietsers, dàt zijn nog eens sociale, sportieve en vooral zo enorm milieubewuste mensen! Bravo!

Jaja.

Maar als dat is wat u denkt, dan kent u de feiten niet.

Vouwfietsers zijn grimmige, boerse en knorrige figuren die zich hullen in liefdeloze lompen, vale regenjassen, slobbertruien, zuidwestertjes en open sandalen met geitenwollen sokken. Ze trekken deze zouteloze en afstotende kledij aan omdat ze thuis niemand hebben zitten die daar nu eens iets van zegt. Ze leven moederziel alleen en trekken lukraak maar wat aan. Wat kan het schelen.
Sterker nog: vouwfietsers hebben behalve geen partner ook nog eens geen vrienden. Dat komt, naast hun afstotelijk voorkomen, door hun humorloze, bloedernstige en bedweterige optreden. Vouwfietsers zijn altijd chagrijnig, voelen zich per definitie misdeeld en lezen de hele dag iedereen de les. Ze foeteren rokers uit, ze tuffen op de ruiten van automobilisten en snauwen tegen buschauffeurs die twee minuten te laat bij een halte arriveren. Voorts zijn vouwfietsers fel gekant tegen alcohol, niet-biologische producten en kaartspelen, en raken zij geheel over hun toeren als het over carnaval of de verstoring van de zondagsrust gaat.
Zo maak je geen vrienden, natuurlijk.

Potentiële partners en vrienden slaan gillend op de vlucht, maar ook eventuele collega's van de vouwfietsers zijn zwaar de sjors. Vouwfietsers komen namelijk altijd dampend van het zweet aan op de zaak, vinden deodorant en parfum maar onnatuurlijk en geldverspilling, en stinken daarom een uur in de wind. Daarbij komt dat de vouwfietser niet kijkt op een ferme boer of knetterende scheet meer of minder. Daar ben je lekker mee, in een volgepakte kantoortuin op de vierde verdieping.
Vouwfietsers zitten ook altijd in de ondernemingsraad, waar ze hun onvrede met hun werk, baas en collega's kunnen omzetten in dwarsliggerij, sabotage en het veroorzaken van tweespalt en onrust.

Het gebeurt niet zelden dat wanhopige anti-vouwfietsers een knots ter hand nemen, en trachten de vouwfietser die hen kwelt voorgoed de hoek om te knuppelen. Maar zie, daar staat de broodmagere vouwfietser met de holle ogen en ingevallen wangen weer op. De vouwfiester klopt zwijgend de modder van de beige jas met koffievlekken, zet de bril-met-pootjes-die-met-pleisters-en-plakband-aan-elkaar-wordt-gehouden weer op, voelt eens aan de bebloede kop met ongekamd peper-en-zout-haar, en mompelt dan met een gemeen lachje: "Dat gaat je een hoop centen kosten, vriend."

Zo zijn ze, de vouwfietsers.

Vouwfietsers weten dondersgoed hoezeer ze gehaat en gevreesd worden, en dat vervult ze met een explosieve mengeling van gramschap en boosaardigheid.
En dus moeten wij treinreizigers het iedere ochtend weer ontgelden als de vouwfietser het weer op de heupen krijgt. De vouwfietser dringt voor door het voorwieltje van zijn gehandicaptentuigje tegen je kin of in je kruis te slaan, gaat het daarna minutenlang ostentatief midden in het gangpad staan opvouwen, daarbij alles blokkerend en links en rechts tegen onschuldigen optetsend en -kletsend. Als kroon op het werk zet de vouwfietser zijn onding zó neer, dat het minsten twee zitplaatsen kost en bovendien voortdurend omvalt op tassen, voeten en hondjes.
En niemand die wat zegt hè. Want voor je het weet, heb je een proces aan je broek wegens vernieling van eigendom van de vouwfietser. En dus zet de geplaagde treinreiziger, onder het wrijven van een kloppende en ontvelde knie, dat debiele vouwhoopje ijzer maar weer recht.

Ik ben er helemaal klaar mee, de terreur der vouwfietsers. Dit moeten we gewoon niet meer pikken. We moeten in actie komen, en de vouwfietsers met trapwerkje en al gevouwen uit het treinraam slingeren.

Helpt u mee?

Buena Vista Earring Fans

2010-02-22T04:19:00.000-08:00

Ik had mijn Duitse zwager Michael ter ere van zijn verjaardag twee tickets geschonken voor het Ahoy-concert van good old Golden Earring, waarvan hij een meer dan enthousiast Anhänger is. Hij mocht zelf bepalen wie hij meenam, en toen hij ervoor koos om mij mee te vragen, heb ik mij natuurlijk geheel belangeloos opgeofferd.
Het was de eerste keer dat Michael onze vaderlandse equivalent van de Rolling Stones ging zien. "Wat zien ze er nog goed uit!", jubelde Michael vol bewondering, toen de jeugdige knaapjes van voorprogramma The New Shining aftikten. Ik wees Michael op zijn lieve vergissing en toen de echte Golden Earrings een tijdje later het podium op kwamen stommelen, zag ook Michael wel in dat onze nog altijd kranige rockhelden van de Earring door de tand des tijds toch een tikkie verkreukeld waren geraakt.
De heertjes hadden er goed zin in en boden waar voor hun geld. Barry Hay is nog altijd 100% cool in zijn leren jasje, George Kooymans haalt nog steeds de allerhoogste nootjes, Cesar Zuiderwijk is onverminderd soepel en virtuoos, en mijn persoonlijke favoriet Rinus Gerritsen lijkt opgesloten in zijn eigen muziekuniversum waar hij zichtbaar maar ingetogen intens van geniet. Alleen tijdens zijn solostuk valt Rinus even uit zijn rol: hij wordt behoorlijk wild, bouwt met zijn bas-met-dubbele-hals plus toetsen een woeste LSD-trip op, om daarna nóg wilder te worden en daarbij te zwiepen en zwaaien met zijn bas-met-dubbele-hals dat het een aard heeft.
Bezorgd slaan Michael en ik de flippende en skippende Rinus gade. Het komt door die bas-met-dubbele-hals, zo weten wij. Zulke bassen hebben namelijk bijwerkingen. Ze zijn niet voor niets al ruim dertig jaar streng verboden door de muziekpolitie.

Waar de oudjes op het podium een ongebroken en vitale indruk op ons maken, zien wij om ons heen in het publiek toch vooral oudjes die stukken minder goed geconserveerd en ter been zijn dan hun idolen op de bühne. Bij het binnengaan van Ahoy waren we al bang dat we geweigerd zouden worden wegens te jong. Portier: "Sorry knul! Wegwezen!This party is 50+ only!"
Maar het viel mee, we mochten er toch in.
In de arena van de zaal herste een overwegend gemoedelijk sfeertje onder de verzamelde senioren. Fans die op rolstoel, wandelstok of looprekje waren aangewezen, werden geenszins verdrukt of onder voet gelopen, en niemand deed moeilijk over de vele sigaretjes die deze gelouterde concertveteranen gewoontegetrouw opstaken.

Alleen... uitgerekend waar Michael en ik stonden, laten nu net dààr de twee ultieme malle pietjes van deze avond ook plaats hebben genomen.
We stonden ingeklemd tussen, ik zeg het maar zo om een helder plaatje neer te zetten, Koos Koets (links) en Niki Lauda (rechts). Koos Koets was zo stoned en dronken als drie apen, maar dat weerhield hem niet van wild hossen en deinen onder aanmoediging en leiding van een jonge knul, denkelijk zijn oomzeggertje met wie hij eens een avondje uit mocht na overleg met de leiding van het gesticht waar deze overjarige, dolgedraaide hippie ongetwijfeld zijn bedje had staan. Het neefje voorzag oom Koets onvermoeibaar van bier, bij ieder rondje twee glazen omdat oom dérmate opging in zijn dansjes die het midden hielden tussen de horlepiep en Stevie Nicks op speed, dat het bier in het rond vloog, op mijn kop en via mijn nek mijn jas in.
Zo dreef Koos Koets, die al pogoënd voortdurend tegen mij en nog tien andere serieuze belastingbetalers aankletste, ons steeds verder naar rechts. Maar ai, daar moesten we ook al op onze tellen passen! Want daar stond Niki Lauda vol overgave mee te brullen en zijn luid gezang te onderstrepen met felle vuistbewegingen. De ene uppercut na de andere linkse directe moest Michael ontwijken en hoewel we wel inzagen dat Niki Lauda het absoluut niet kwaad bedoelde, pasten we toch liever voor een ferme oplawaai van deze ontketende dwerg uit de provincie, die ongetwijfeld met zijn 65 jaar nog thuis op de boerderij van zijn ouders woonde, maar voor deze speciale gelegenheid nu eens een avondje nìet de varkens moest voeren en met de kippen op stok hoefde te gaan.
In tegenstelling tot opgewonden Koos Koets met zijn door hash verweekte hersenen riep Niki Lauda bij ons wel wat vertedering op. Het mannetje genoot zich duidelijk te pletter en keek ons doorlopend stralend aan tijdens het meebrullen en vuiststoten. Die stralende blik zegde ons telkens weer: "Goed man, ja toch, zo is 't toch zeker?"

We werden door Koos Koets en Niki Lauda een tijd lang van links naar rechts en weer terug naar links gejaagd en gaven er daarna de brui aan. We trokken ons terug, helemaal achterin de arena van Ahoy, waar een tribunetje staat opgesteld voor hen die een hele avond staan niet meer kunnen of willen trekken.
Daar, gezeten tussen de kunstgebitten en gehoorapparaten, bekende ik Michael: "We worden hier te oud voor, jongen."
Michael knikte bedrukt. "Volgend keer maar weer een strijkkwartet."

verkering met Madonna

2010-02-19T00:22:00.000-08:00

Liefde moet groeien, zei mijn wijze moeder altijd. En zo is het natuurlijk maar net. Vandaar ook dat het wel wat jaartjes heeft geduurd voordat ik definitief door de knieën ben gegaan voor Madonna.
Toen Madonna doorbrak, midden jaren '80, vond ik haar muzikaal direct interessant. Vooral Material Girl en Like a Virgin maakten een verpletterende indruk: prikkelende teksten en dito clips, stout en bijdehand gezongen, en onweerstaanbaar heet en vurig ingedrumd door Tony Thompson.
Weer wat later ging ik voor de bijl voor vrouw Madonna. Vond ik haar aanvankelijk nog tamelijk ordinair om te zien, ten tijde van La Isla Bonita begon ik haar best wel een schatje te vinden. In de negentiger jaren ontwikkelde zij zich verder als onderkoelde vamp en SM-koningin (Erotica, Justify my Love) en kreeg zij nog vastere grip op mijn gezagsgetrouwe jongenshartje. Het laaste zetje echter gaf de James Bond-single Die another Day. Niet alleen een geweldige song, maar de looks die erbij hoorden... OMG! Ik vroeg mij vertwijfeld af of het binnen menselijke normen mogelijk was er nóg mooier uit te zien dan Madonna op dat moment, in 2002. Het antwoord daarop was en blijft nee.

Sinds ik aldus sedert 2002 onwrikbaar trouw vereerder van Madonna geworden was, heb ik mij meerdere malen afgevraagd hoe het zou zijn om verkering met haar te hebben. Kenners weten dat ik de bladen altijd erg goed in de gaten, want ik wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van het wel en wee van mijn collega-artiesten. In die bladen kwam jarenlang het beeld naar voren van een bazige en kille slavendrijfster, die haar lovers steevast dwong tot complete overgave aan de leer van Kabbala, koel in bed was, de ganse dag aan het trainen was, en van haar dienstdoende vriendje totale gewilligheid eiste in de schaarse vrije uurtjes die ze had.
Tot zo ver wat mij betreft geen obstakels. Ik maakte me alleen wat zorgen over mijn kleine bierbuikje. Ik wilde tot van alles en nog wat gedwongen worden door Madonna, maar liever niet tot liefdeloze sapdieetjes en eindeloze strafexercities met personal trainers en workouts.
Maar sinds een tijdje hoef ik mij hierover allemaal geen illusies of zorgen meer over te maken. Ik ben namelijk te oud geworden voor Madonna.
Sinds de breuk met haar tweede echtgenoot pronkt zij met het ene piepjonge schandknaapje na het andere aan haar bekoorlijke zij. Het laatste nieuws is dat ze haar 24-jarige slippendragertje Jesus Luz heeft ingeruild voor de even jonge Spaanse toyboy Jon Kortajarena. Daar kan ik natuurlijk de oorlog niet van winnen.
Nouja. Het is misschien maar goed ook. Ik zie namelijk toch wel héél erg op tegen het eraf trainen van mijn buikje.

ome Ice

2010-02-18T00:08:00.000-08:00

Ik ben nooit een groot liefhebber geweest van rap en hiphop, maar voor Ice-T maak ik een uitzondering. Dat komt niet in de eerste plaats door zijn vurige, boze en, ik geef toe, zeer pakkende gangsta-tracks, maar vooral door zijn fraaie rol in de Amerikaanse serie Law & Order, Special Victims Unit. Voor wie deze populaire serie niet kent: het gaat hier om de continue jacht op zeer perverse plegers van seksuele delicten, waarvan New York blijkens deze al lang lopende serie bekant uitpuilt. Als kijkers volgen we een team cops dat onverminderd fanatiek de strijd aanbindt met viespeuken, ransapen en verknipten, die slechts het massaal onteren en vernielen van vrouwen en kinderen voor ogen hebben.
Het gemiddelde lid van dit politieteam leidt een diep gekweld bestaan. Problemen thuis of zelfs al gescheiden (uiteraard als gevolg van de te veeleisende baan als cop), zelf het slachtofer geweest van misbruik, teveel persoonlijke betrokkenheid bij bepaalde slachtoffers, sombere bespiegelingen over waar het toch allemaal naartoe moet met de kinderen in deze zieke maatschappij en hierbij gedurig ernstig en getourmenteerd kijken: ze hebben het bepaald niet makkelijk, onze helden van de Special Victims Unit.
Behalve, en nu komt mijn grote vriend Ice-T in het verhaal, agent Fin. Ik wil niet beweren dat de door ome Ice gespeelde Fin de zaakjes licht opvat, integendeel zelfs. Maar in contrast tot zijn collega's die samen met hem achter de seksboeven aanzitten, gooit hij zijn boosheid en frustratie er lekker uit in plaats van het eindeloos op te kroppen. Een ongeduldig en kort door de bocht ingrijpen hier, een scheldkanonade daar, een paar klappies zus en wat tikkies zo: tegen de methodes van agent Fin zijn de meeste schanddaders niet lang opgewassen. En dan is het gelijk bekennen geblazen. Of verraden waar het slachtoffer verborgen of begraven is.
Natuurlijk moet Fin daarna weer op het matje komen bij zijn zwaarmoedige baas, want de onorthodoxe en onwettige maatregelen van Fin, die kunnen natuurlijk niet door de beugel. Maar Fin komt er toch altijd weer mee weg, en zo geeft hij de kijkers een plezierig gevoel van hoogste bevrediging: kijk, zie je, zó kan 't dus gelukkig ook nog! Gewoon patsboem en huppekee, pak aan rotschruk!
Extra aardig aan deze rol van sympathieke down-to-earth-cop is de persoonlijke achtergrond van ome Ice, een ex-bendelid en een berucht gangsta-rapper, die ooit als boegbeeld van Body Count de zwaar omstreden track Cop Killer lanceerde.

Tegenwoordig leidt ome Ice een veel rustiger leven: keurig getrouwd met zijn lieve Coco, en geen mallere uitspattingen meer dan het reusachtige aquarium in zijn villa, waarin een bloeddorstige haai rondzwemt.
Je kunt het zien als één grote grap dat voormalig enfant terrible en bendelid Ice-T nu al jaren schittert als de even menselijke als doortastende cop Fin. Maar je kunt het ook anders zien: van Pietje Bell tot reddende engel. Dat laatste beeld bevalt mij veel meer. En daarom houd ik zoveel van ome Ice.

mijn eerste carnaval

2010-02-16T23:04:00.001-08:00

Ofschoon ik van tamelijk fanatieke katholieke huize afkomstig ben -mijn moeder was een groot vereerster van De Lachende Paus en glom immer van oor tot oor tijdens mijn optredens als misdienaar- heeft bij ons thuis carnaval nooit enige poot aan de grond gekregen. Carnaval werd bij ons thuis gezien als een even schandelijk als nodeloos ingewikkeld excuus om dagenlang de beest uit te hangen met drank en andermans vrouwen. Niet dat we bij ons in de familie moeite hebben met drank of andermans vrouwen, integendeel zelfs, maar om daar nu zo'n rare aanleiding voor op te tuigen... nee.
Bij ons op de middelbare school liep een leraar biologie rond, Jaap van Vleuten, die uit Brabant afkomstig was en over het carnavalsfeest, waar hij vanaf begin november altijd al reikhalzend naar uitkeek, placht te zeggen: "Ja, jongens, klopt: ik ben getrouwd... behalve met carnaval, dan zijn mijn vrouw en ik eventjes helemààl niet getrouwd!" Waarop hij stralend verkondigde dat dan alles mocht, die paar dagen lang, met wie en wanneer je maar wilde. Dat gaf allemaal niks en het was nog gezond óók. Aanhangers van de Baghwan waren er niks bij, onze hete canavalsmeester Jaap van biologie.
Ik heb het dus altijd maar een fout en verdacht feest gevonden, dat carnaval. En dat, terwijl de oorsprong van het feest zo sympathiek is: iedereen is verkleed en dus gelijk, en de burgerij mag de machthebbers van de stad voor gek zetten door malle praalwagens, sketches en vrolijke schimpliederen. Maar ondanks deze nobele oorsprong bleef ik toch altijd zitten met dat verwrongen beeld van zuipen, slempen en dronken seks met een als Eucalypta verklede huismoeder van vijf kinderen.

De komst van Ute in mijn leven heeft mijn reserves tegen carnaval in langzaam maar zeker tempo steeds verder teruggeschroefd. Als kind van de regio Köln is zij veroordeeld tot het levenslang verplicht en blijmoedig vieren van carnaval. Zij doet dit dan ook jaarlijks vol overgave. En zie: in het verstandige Keulse gaat het er allemaal vele malen beschaafder aan toe dan bij ons. Zo is mij verteld dat de ware canavalisten slechts één Kölsch, zeg maar een kleintje pils, per uur tot zich nemen. Daarnaast leven zij in deze dagen op een streng dieet van moddervet gebak, dat in het lichaam de alchohol opzuigt als een Sorbo-doekje gemorst water. Ten slotte beloven in Köln wederzijdse echtelieden elkaar trouw tijdens de canavalsdagen, en daar houdt men zich ook aan.
Kijk, denk ik dan opgelucht: zó kan het dus ook!

En zo toog ik dit jaar geheel gerustgesteld met Ute, haar zus en mijn neefje naar de lokale carnavaloptocht. Onvervaard hees ik mij in het mij zo treffend passende kostuum van lieveheersbeestje en met een rugzak vol Warsteiner ging ik de kleine troep voor, het carnaval tegemoet.
Ik moet zeggen: ik heb genoten. Van de malle pakjes, van de ongecompliceerde vrolijkheid, van het wegvallen van klassenonderscheid tussen mensen. En natuurlijk ook van de carnavalsliedjes. Arie Ribbens kwam twee keer voorbij met zijn Polonaise Hollandaise, Anton aus Tirol, Shalali ik ben verliefd ook, en ik zong alles uit volle borst mee.
Het was bijna jammer toen mij neefje mij na een paar uur deinen, hossen en rodarupsen uit de kolkende menigte trok omdat hij koud en moe was geworden, en graag naar huis wilde.
We zijn toen maar naar huis gegaan. Ach ja... je moet dan niet te streng zijn, het ventje moet immers nog leren wat de ware geest van carnaval is...

mooie Arie en zijn bandages

2010-02-15T21:52:00.000-08:00

Na een even kort, spannend als mislukt avontuur bij Telstar, waar ik onder leiding van de zelden tijdens trainingen aanwezige Cor van der Hart enige tijd in de beloften had gespeeld als laatste man, keerde ik terug naar de amateurs van SVJ. Een lief, klein clubje, SVJ, dat stond voor SportVereniging Johez. En Johez stond weer voor Joh. Enschedé en Zonen, de befaamde Haarlemse drukkerij waar al sedert mensenheugnis onze bankbiljetten worden gedrukt. SVJ was de sportclub die bij dit bedrijf hoorde, zoals PSV vroeger bij Philips, maar sinds enkele jaren had SVJ zich wegens verregaande vergrijzing en verdamping van het ledenbestand ook opengesteld voor leden van buiten het bedrijf. Ik was één van de eerste niet-Enschedeërs die toetrad tot deze charmante Haarlemse volksclub, die curieurs genoeg haar enige veld en inimini-clubhuisje in Heemstede had. In dat inimini-clubhuisje zwaaiden de spelersvrouwen van de veteranen de scepter. Onder luide klanken van een lokale piratenzender pruttelde de koffie en dampte de verse erwtensoep op een tweepitter. Bier ging uitsluitend per fles en voor loslopende (klein)kinderen was er ranja. Het kabouterclubhuisje gonsde iedere zaterdag van de pure gezelligheid, waarbij niet alleen de echtgenotes van de heren veteranen een sleutelrol speelden, maar ook de heren veteranen zelf: nog nooit van mijn leven heb ik zó veel schuine moppen gehoord, glazen bier over mijn kop gekregen en heb ik zó vaak het hele terrein af moeten zoeken naar mijn verstopte bril, jas en schoenen als in die tijd bij SVJ.
Moe van jarenlang op de toppen van mijn kunnen prestatievoetbal spelen, en onweerstaanbaar aangetrokken door de warme en luimige sfeer rond het veteranenelftal, diende ik als achttienjarige een mooi seizoen lang, met dispensatie van de bond, dit ouwemannencollectief.
Sommigen van de spelers hadden mijn opa kunnen zijn, zo oud waren ze al. Van de voorstopper, met zijn lange peper-en-zout-baard, en de op een machtige snor na geheel kale spits vermoedde ik zelfs dat ze destijds nog met Joh. Enschedé zelve geknikkerd hadden. Ook linksbuiten Arie viel in die categorie, al was hij er meer het type naar dat, in plaats van te knikkeren met Joh. Enschedé, met het zusje van Joh. Enschedé in de bosjes verdween om er aldaar op geheel andere op wijze op los te knikkeren. Arie mocht althans graag benadrukken met hoe ontelbaar veel Kennemer meisjes hij vroeger het edele doktertje spelen had bedreven en vooral ook hoe hogelijk het ingrijpen van dokter Arie altijd gewaardeerd was geweest door deze meisjes.
Arie vertelde dit alles op een wel dermate droge manier, dat je hem wel móest geloven. De vrouw van Arie, drijvende kracht in het clubhuisje achter de pan met erwtensoep, hoorde hem altijd geamuseerd aan en zei dan: "Arie overdrijft wel een beetje, maar ik geef toe: het was altijd een mooie jongen, waar de meissies maar wàt graag achteraan zaten."
"Ik had gewoon honing aan m'n lul hangen", voegde Arie hier dan brommend nog aan toe.

Arie was met zijn 59 jaar nog altijd een sierlijke, slanke, elgante, ja zelfs best mooie man. De manier waarop hij een zware Van Nelle placht te roken, zwijgend, stuurs in de verte blikkend en met zijn vrije hand door zijn met brillante gevette kuif strijkend, riep weemoed op naar de beloftevolle tijd van James Dean en Elvis Presley.
Dat de jaren toch gingen tellen voor mooie Arie, dat kon je zien aan hoe hij zich voortbewoog. Kwam hij, vergezeld van zijn Greet, over het pad naar het clubhuis aanstiefelen, de voetbaltas in de ene hand en een peuk in de andere, dan oogde zijn sloffende loopje moeizaam en pijnlijk. Arie mocht hierbij altijd graag gekweld en getergd kijken, vooral als er wat publiek was. Dat publiek keek bezorgd naar Arie en zijn gestrompel, wilde hem dan helpen bij het dragen van zijn tas, hetgeen hij met een chagrijnig wegwerpgebaar weigerde.
Eenmaal in de kleedkamer kleedde hij zich in slowmotion uit, zuchtte diep en nam daarna slechts in smetteloos witte onderbroek en hemdje gehuld plaats op het bankje. Nu kwam Cees in actie, onze bolle rechtsbuiten met slechts nog een krans van grijs haar op zijn glimmende bol. Cees was een verlegen maar altijd goedlachse vrijgezel van toch ook al weer 57, die naar verluidt nog nooit verkering had gehad. "Laat mij maar lekker alleen, dan kan ik altijd naar het voetballen kijken op zondagavond!", riep hij steevast uit, als iemand hiernaar informeerde. Maar zijn donkere kraaloogjes vertelden toch een ander verhaal.
Van Cees hadden we altijd het donkerbruine vermoeden dat hij eigenlijk van de klets-klets was, maar dat hij dit zelf helemaal niet doorhad. En dat was ook maar beter zo, in de ruwe mannencultuur van Joh. Enschedé en Zonen, waar bruinridders, billenbonkers en rugtuffers nog in een ouderwets kwade reuk stonden.
Cees was degene die Arie altijd voorzag van zijn vele bandages, noodzakelijk om zijn fragiele oude botten, pezen en spieren een beetje in juiste vorm te houden om weer een wedstrijd aan te kunnen. Liefdevol naam Cees eerst de rechtervoet van Arie in zijn schoot, tapete die met grote aandacht in, en ving daarna met de andere voet aan. Daarna kwamen de benen, waarbij Arie op het laatst altijd even moest gaan staan omdat Cees ter afronding van het benengedeelte het verband ook nog enkele malen om de middel van Arie moest slaan. Vervolgens kwamen schouders en ook de linkeronderarm van Arie aan de beurt en, als finishing touch, zijn rechterhand. Alleen het trotste hoofd van Arie bleef vrij van bandages, voor het overige kon Toetanchamon er een puntje aan zuigen.
Na voltooiing van dit ritueel kwam Arie krakend en piepend overeind, hees zich in zijn witte shirt, rode broek, witte kousen en Quick-voetbalschoenen, en kon de warming-up beginnen.
De warming-up van Arie verliep al net zo stroperig als de rest van al zijn moves. Maar had het eerste fluitje van de scheids geklonken, dan kwam de hinde in hem los en zweefde hij stijlvol langs het krijt van de zijlijn, links voorin. Werkelijk snel ging het allemaal niet, maar de plotse souplesse in het geplaagde lijf van ouwe Arie verblufte iedereen, zowel binnen als buiten het veld.
"Hup Arie!", gilden de spelersvrouwen geestdriftig, als hij traag scharend de dikke rechtsback van de tegenstander tegemoet klapwiekte. Van een afstandje oogden de bijna vierkante schijnbewegingen van Arie goed te behapstukken, maar zie, daar maaide het bolle manneke dat Arie tegen moest houden in opperste verwarring pardoes langs bal en man, en zo glipte mooie Arie er gewoon toch maar weer langs. Bij de achterlijn aangekomen hield Arie stil, tikte de bal een half metertje voor zich uit en nam daarna een stram aanloopje. Zijn voorzet streek kaarsrecht langs het zwerk, scheerde voor het doel langs, panklaar om ingekopt te worden.
Maar nee. Onhandige Cees wìlde wel koppen, maar struikelde over zijn eigen beetjes, en viel daarna voorover in het gras. Hij raakte daarbij de bal nog wel, maar op een dermate jammerlijke wijze dat hij hands beging en wij een vrije schop tegen kregen.
Arie bleef even stil staan ter hoogte van de achterlijn, zette zijn handen in zijn zij en schudde nauwelijks zichtbaar zijn mooie, boze hoofd. Daarna draaide hij zich langzaam om en schreed, de schouders hoog opgetrokken, terug richting middenlijn.

De klasse van Arie was eenmalig binnen het veteranenteam, zijn stijl statig en zijn show altijd perfect. Het einde van iedere wedstrijd stond ook immer vast: ergens in de loop van de tweede helft was er altijd wel een onhandige verdediger die Arie op een dermate brute of ongelukkige wijze tegen de mat werkte, dat verder spelen niet meer ging. Kreetjes van afschuw klonken op uit het kluitje spelersvrouwen langs de lijn, de scheidsrechter snelde gealarmeerd toe, en altijd was het Cees die de frêle Arie het veld uit begeleidde. Trekkenbenend en omgeven door bezorgde spelersvrouwen verdween dan Arie in de kleedkamer, waar hij als eerste onder de warme douche stond en al het hete water uit de boiler opgebruikte, zodat wij ons straks weer met ijswater schoon mochten spoelen. Daar kon je donder op zeggen.

Willem Schubbeveen schept almaar voort

2010-02-11T23:04:00.000-08:00

Bij ons in de Tooropstraat is Willem Schubbeveen een bekende verschijning. De gepensioneerde leraar scheikunde, die op zijn stevige herenfiets dagelijks gans Nijmegen-Oost doorkruist, is makkelijk te herkennen aan zijn hoornen bril, stevige stoppelbaard en zijn eeuwige wollen mutsje, dat hij zowel ´s winters draagt alsook hartje zomer, als de mussen dood van ´t dak vallen.
"Op mijn leeftijd is een koutje immers zó gevat", aldus Willem Schubbeveen, die desondanks de kou niet schuwt en momenteel zijn handen dagelijks vol heeft aan het schoonvegen van de besneeuwde stoepen aan beide kanten van de Tooropstraat. De oude Schubbeveen beperkt zich namelijk niet enkel tot zijn eigen stoepje, nee hij veegt en schuift van bovenaan de Tooropstraat waar het beroemde Grut gevestigd is tot aan de hoeken van de Acaciastraat. En dat dus aan beide kanten.
Voorwaar geen kattenpis, wat de 76-jarige hier dagelijks op de mat legt. Wat drijft hem?
"Burgerplicht, m'n jongen, burgerplicht. De mensen denken tegenwoordig alleen nog maar aan d'r zelf, en niet meer aan een ander. Ik zou niet willen dat de postbode, de krantenjongen of een oud vrouwtje dat de hond uitlaat hier in de straat op d'r snuit gaat omdat de stoepen glad van de bevroren sneeuw zijn. Dat wil je toch niet op je geweten hebben?"
En dus gaat Willem Schubbenveen na iedere sneeuwval opnieuw dapper de strijd aan met het witte gevaar, waarbij opvalt dat hij dit luid vloekend en tierend doet. Vanwaar die opwinding?
"Je hoopt toch, tegen beter weten in, dat je de mensen inspireert. Dat er een paar flinke vrouwen en mannen met bezem en schep naar buiten komen, en zeggen: 'Ome Willem, ik help je wel effe!' Of desnoods dat ze me 's een koppie koffie of snert aanbieden, als dank en tegen de kou. Maar niks hoor, je ziet ze gewoon staan lachen achter d'r gordijntjes. Laten die gekke ouwe Willem maar scheppen, hoor je ze denken. En ze nemen nog een lekkere neut met moeder de vrouw terwijl ik me de blubber sta te scheppen."
En de kinderen uit de buurt dan? Vinden die het niet leuk om die brave oude heer een handje te helpen?
"Kinderen? De moderne kinderen van nu? Laat me niet lachen... een sneeuwbal voor me bolus kan ik van ze krijgen. Of ze gaan er met mijn bezem vandoor, en die vind ik dan in twee stukken terug op de Berg en Dalseweg. Dàt zijn de kinderen van tegenwoordig."
De bewoners van dit stukje Tooropstraat worden dus behoorlijk verwend door de nobele inspanningen van Willem Schubbeveen, maar stank voor dank is zijn loon. Toch zet de onverzettelijke Schubbeveen door.
"Voor de postbode, de krantenjongen en ouwe vrouwtjes met hondjes. En", zo besluit de kranige bejaarde met een lichte glinstering in zijn ogen, "omdat ik straks wél zeker wil zijn van mijn plekkie gelijk naast Petrus daarboven."

meneer sportstudent

2010-02-10T23:33:00.000-08:00

Toen ik Tim leerde kennen, ergens halverwege de jaren negentig, studeerde hij al enige jaren aan de Berlijnse Sport Hochschule. Hij deed er wat langer over dan aanvankelijk gepland: er kwam een jaartje reizen tussendoor, hij leerde in Engeland zijn grote liefde kennen en hij sleepte ook nog eens een fraaie baan in de wacht bij de commerciële Duiste TV-zender N24, waar hij zich op sportstatistieken mocht werpen, met als specialiteiten handbal en voetbal.
Het studeren raakte dus een beetje op het tweede plan, maar hij wilde dolgraag toch het diploma bemachtigen waarmee hij later sportinstructeur of coach kon worden van sport op hoog, ja zelfs profesioneel topniveau.

Toen ik ergens rond de eeuwwisseling weer eens in Berlijn bij Tim en zijn geliefde Emily te gast was, sprak ik het onderwerp eens aan.
"Studeer je nog steeds, Tim?"
"Jaja, natuurlijk."
"Maar dat doe je nu toch al... een jaar of zeven, acht?"
"Dat klopt wel zo ongeveer."
"Mag dat hier, zo lang erover doen? Krijg je het wel af dan?"
"Maak je maar geen zorgen. Ik ga dat papiertje halen. Zo, en kunnen we dan nu gaan?"
We stonden ingepakt als eskimo's klaar om op weg te gaan naar de voetbalwedstrijd 1. FC Union Berlin - St. Pauli. Eisern Union, zoals de club in de volksmond liefdevol wordt genoemd, is de voormalige DDR-club waar Tim vroeger als klein ventje zijn hart aan had verpand, toen hij en zijn ouders nog Ossies waren, achter het ijzeren gordijn. Eisern Union pendelde sinds de Wende stuurloos van de Oberliga naar de Regionalliga en heel soms, als de zon scheen én als ze wind mee hadden, zeer tijdelijk naar de 2e Bundesliga.
"Er is geen geld hier in het Osten", zei Tim mismoedig, als ik hem vroeg hoe hij de kansen inschatte dat Union ooit eens het hoogste niveau in Duitsland zou halen, de Bundesliga. "En bovendien..." Tim keek mij met grote, waterige ogen aan en boog zich dichter naar mij toe. "Dat kan gewoonweg niet. Er is namelijk een complot."
"Complot?"
"Ja. Union mag nooit promoveren naar de Bundesliga."
"Van wie niet?"
"Van Hertha BSC niet. Van de sponsors van Hertha niet. Van de burgemeester niet. Van de gemeenteraad niet. En van de de bond, de DFB, al helemààl niet."
Mijn mond viel open. Hier werd een groot schandaal in het Duitse profvoetbal blootgelegd.
"Maar daar kan Union toch gewoon maling aan hebben?"
Tim schudde langzaam zijn hoofd, zichtbaar lijdend onder mijn naïviteit van geest.
"Als we niet luisteren, dan zullen DFB-scheidsrechters op de juiste momenten rare beslissingen nemen in wedstrijden van Union. De gemeente zal vergunningen in gaan trekken. De grote jongens van de Berlijnse industrie zullen onze sponsors onder druk zetten om zich af te wenden van Union. En ga zo maar door. We hebben geen schijn van kans."
Tim staarde gekweld door het venster van de metro, de donkere Berlijnse avond in.

Na de wedstrijd, die bij een straf temparatuurtje van -20 in een bloedeloze 0-0 was geëindigd en desondanks aanleiding bleek tot groot enthousiasme op de tribunes van het knusse stadionnetje An der alten Försterei, begaven we ons huiswaarts waar Emily ongetwijfeld al klaarzat met enkele forse pullen bier en een keur aan hartverwarmende schnapps.
We namen weer plaats in de metro. "Ik moet morgen even langs school", zei Tim, waarmee hij de draad van ons eerdere gesprek weer oppakte, ga je dan mee?"

's Middags tuften we een krap half uur door het Berlijnse alvorens de hogeschool van Tim opdoemde. We parkeerden en wandelden op het gebouw af, een lusteloos grauwwit blok, omzoomd door grasperken met hier en daar een borstbeeld van deze of gene historische figuur.
Het liep al tegen het einde van de middag. In de hogeschool brandde op iedere gang nog volop licht, dat op de zichtbaar geboende vloeren in de gangen een milde glans legde.
We dwaalden door de spelonken van de hogeschool, in trage pas, af en toe stilhoudend bij een prikbord vol papiertjes en mededelingen waar Tim dan zwijgend een tijdje naar stond te koekeloeren. Af en toe humde hij eens wat of bromde hij iets. Het gebeurde zelfs een keer dat hij in zijn jas naar een pen en iets om op te schrijven woelde, dat tevoorschijn toverde en het gerei na enig peinzen en onduidelijk gemurmel terug weer opborg.
Een heel enkele keer kwamen we mensen tegen. Daar schoot een man voorbij, aan het einde van een gang, met een stapel boeken onder de arm. Een jonge studente dribbelde aan ons voorbij, beleefd groetend. Uit een kantoortje klonk getik op, afkomstig van een grijzende dame die tot mijn verbazing op een autentieke Adler-schrijfmachine in de weer was.
Verder geen levende ziel.
"Ik weet genoeg", zei Tim na een minuut of twintig, "kom, we gaan."
Op de terugweg naar huis kon Tim me niet uitleggen wat we zojuist precies hadden gedaan of te weten waren gekomen in de hogeschool voor de sport. Hij grommelde iets onsamenhangends over workshops, tentamens en referaten en liet het daarbij.

Deze week bezocht Emily ons. Terwijl Tim met zoonlief een weekje naar de wintersport is, doet Emily met hun dochtertje een tourtje langs vrienden en bekenden in Nederland.
We proostten, er werd gelachen, en natuurlijk werd er uitvoerig bijgepraat.
"Zeg, eh... ik durf het bijna niet te vragen, maar... studeert Tim nog steeds?"
"Jazeker."
"Maar dan studeert-ie nu toch al een jaar of twintig? Is dat niet één grote grap van hem, dat zogenaamde studeren?"
"Nee jôh, daar is-ie hartstikke serieus in. Onlangs heeft-ie nog een referaat gehouden waar-ie een heel goede beoordeling voor kreeg. En hij vindt de stof ook echt hartstikke leuk. Maar hij heeft altijd wel een verhaal waardoor het niet opschiet. Momenteel is het bijvoorbeeld de schuld van de kinderen dat-ie zich thuis niet kan concenteren op de boeken."
"Hahaha, geweldig, dus hij studeert zo'n beetje af tegen de tijd dat we allemaal met pensioen gaan?"
"Nou, nee, de hogeschool maant hem af en toe toch wel tot enige spoed hoor. Want hij is nu al zó lang student dat bepaalde vakken waar-ie tien of vijftien jaar geleden mee begon, nu compleet zijn herzien of dreigen te worden opgeheven. Dus dan vraagt school toch wel of Tim een beetje naar een afronding van die vakken wil werken..."
Ik schuddebuikte van de pret. Wat een heerlijk verhaal. Veertigplusser heeft schoolleiding van de Sport Uni stevig in zijn greep met vertragende tactieken!
"Ja, een beetje gek is 't misschien wel... mede-studenten zeggen u tegen hem, docenten denken dat hij een collega van ze is... de directie heeft hem al een paar keer gevraagd om in de bedrijfsraad zitting te nemen..."
"Maar, Emily, ik vraag het maar voor de zekerheid, dat-ie er nu al twintig jaar over doet, dat is hoop ik toch geen complot van de hogeschool tegen een arme Ossie en Union-fan..?
Emily keek me met een bedenkelijke frons aan. "Dat zal toch niet..?"
Het bleef even stil. Toen haalden we onze westerse schouders op, en hieven de glazen nog maar eens.

Benito op mijn koelkast

2010-02-09T22:21:00.000-08:00

Toen ik onlangs met Toni enkele dagen in Rome was vanwege een concert van onze grote vriend Renato Zero, namen we de gelegenheid te baat om een middagje lekker door deze vermaarde stad te flaneren. We dronken een espressootje hier en aten een pastaatje daar, terwijl we tussendoor terugzwaaiden naar de vele dekselse bella's die deze trotste Italiaanse stad rijk is.
Onze warme aandacht ging voorts uit naar het stadion van AS Roma, dat uit 1927 stamt maar toch hypermodern afsteekt bij de diverse antieke stadions in de stad waar vroeger (tegenwoordig doet men dat niet meer) Christenen voor de leeuwen werden geworpen.
Toni en ik konden het ons moeilijk voorstellen, dat je vroeger met je zoontje aan de hand niet naar een stevige pot voetbal ging kijken (pak 'm beet Romeinse Boys tegen Victoria Roma) maar naar hoe Christenen een tijdje voor een leeuw uitrenden alvorens ze werden besprongen, doorgebeten, verscheurd en daarna opgepeuzeld.
"1-0 voor de leeuwen pap!"
"Zeker, jongen."
"En 2-0... en 3-0!"
"Dit wordt een walkover, jongen"

Al keuvelend slenterden door de stad, waar op ieder hoek waar te koop werd aangeboden. Afrikaanse tassenverkopers, die veelal geen vergunning hebben om hun namaak-Dolce & Gabbana-spulletjes te slijten, doken uit alle hoeken en gaten op (en ook weer onder, zodra de Carabinieri in zicht kwamen), en binnen een straal van 500 meter was altijd wel een verzameling marktkraampjes te vinden waarin van alles en nog wat werd aangeprezen, van fruit tot kranten en van horloges tot posters en wenskaarten.
Mijn oog viel op een paar posters waarop de beruchte fascistische leider Benito Mussolini stoer stond afgebeeld. Ik stootte Toni aan een fluisterde op samenzweerdige toon: "Moet je kijken! Posters van Benito! Kun je hier gewoon kopen!"
"Jaaaaa...", zei Toni luchtigjes, "nog altijd een heel populaire jongen hier. Daar zijn de mensen nog steeds best trots op."
"Op Benito?"
"Op Il Duce, ja. Kleine man, grote daden. Zijn ze hier heel fier op."
"Echt? En daarom kun je hier in Rome gewoon posters van hem kopen?"
"Zo is 't."

Nooit gedacht dat ze hier in Italië nog zo enorm fan waren van de man die ze in 1945 nog zó zat waren, dat ze hem liquideerden en zijn lijk vervolgens ondersteboven aan een lantaarnpaal ophingen om het volk de gelgenheid te geven hem massaal te onteren op een wijze die niet ver afstond van de oude gebruiken op het gebied van Christenen en leeuwen.
Ik wilde de proef op de som nemen en bevroeg een aantal passeerende imboorlingen in mijn beste Italiaans. Slechts mijn dikke Napolitaanse accent verried hen dat ik niet afkomstig was uit het Roomse.
"Dankzij Mussolini had iedereen werk."
"De treinen reden keurig op tijd."
"Ouderen hadden het goed onder hem."
"Hij had schijt aan Hitler. Hij vond die Hitler, met die blinde jodenhaat van 'm, eigenlijk maar een domme lul."
"Een uiterst viriele man."

Geen kwaad woord dus over Benito, en zo voelde ik me vrij om het aanbod aan Mussolini-parafernalia wat nader in ogenschouw te nemen.
Mijn keus viel ten slotte op twee magneetprentjes van Benito, voor thuis op mijn koelkast. Op de ene afbeelding tuurt Il Duce waaks en standvastig naar de einder, op de andere kijkt hij, armpjes breed en vuistjes in de zij, koket in de lens.
En zo waakt Benito nu over de koelkast waarin zich onze biervoorraad bevindt.
Toen Toni hier gisteren was en zich naar de bierkoelkast repte voor een vers pintje, riep hij me quasi-bozig toe dat het "toch wel een beetje zielig" voor Benito was dat hij moest waken over een koelkast die compleet was "afgeladen met Duits bier."
"Leg en dan tenminste óók nog een paar Peroni's in!"
"Zal ik doen Toni", riep ik terug, "zal ik doen!"

rotjong

2010-02-05T02:33:00.001-08:00

Vanochtend bekeek ik om professionele redenen in alle vroegte vanaf een aflevering van de Duitse Super Nanny. Het vertoonde leed is uit het echte leven gegrepen: in een doorsnee jong gezin in Bremen hebben paps en mams de vijfjarige Kevin niet meer in de hand, en dus rukt de Super Nanny uit om zowel Kevin alsook zijn opvoeders in twee weekjes pedagogisch flink bij te sturen.
Ik slobber wat aan mijn koffie en kauw op een boterhammetje pindakaas terwijl de kleine Kevin als een ongeleid projectiel door het ouderlijk huis daast, daarbij al gillend met allerlei attributen gooit, alle gezinsleden én de hond slaat, en in alle consternatie ook nog eens vorstelijk in zijn broek kakt.

Het zijn gelukkige momenten waarop ik mij realiseer dat Ute en ik Godzijdank kinderloos door het leven zwieren, niet gehinderd door kroost dat je rust en welbehagen 24 uur per dag belaagt en bepaalt.
Ik begon bijna schik te krijgen in het ettertje Kevin en zijn dolende verwekkers toen mij op begon te vallen dat dat nare pisbakkie tussen alle bedrijven door zijn kleinere zusje Lisa de ene zwieper na de andere rotschop verkocht. Poef, daar lag Lisa omver tussen de duplo-blokken. Klets, daar hengstte Kevin haar van haar fietsje af. Kledder, daar ging een bord pap half over haar heen.
Het arme schaap, en dan bedoel ik natuurlijk Lisa, werd telkens wel weer ontzet door het totaal überforderde ouderpaar of de Super Nanny, maar na een vlug troostend woordje en aaitje over haar bol richtte alle aandacht zich alweer op het viespeukje Kevin.
Ik voelde de tranen achter mijn ogen branden en verlangde er hevig naar dat Kevin voor lange tijd in een kolenhok zou verdwijnen, dat er tenminste één armpje van hem werd gebroken (bij voorkeur het armpje waarmee hij zijn zusje doorlopend molesteerde), of dat hij een minuutje of tien vastgebonden onder een ijs- en ijskoude douche zou worden gezet. (U ziet, als het om doortastende oplossingen gaat, grijp ik graag terug naar mijn eigen jeugd. Ik vond het tóen onrechtvaardig hoe mijn ouders ingrepen en mij corrigeerden, maar zoveel jaren later ben ik ze maar wàt dankbaar voor hun strenge aanpak!)
Maar nee, wat denk je: die smerige rotaap van een Kevin krijgt een CADEAU na een dag zonder al te veel ontsporingen, waarin hij overwegend braaf en gewenst gedrag tentoon had gespreid. En Lisa ondertussen maar met grote holle kinderogen en lege handjes kijken hoe haar broer en kwelgeest luid jubelend een lederen voetbal als beloning uit de verpakking riste.

Ik stap zometeen in de auto en scheur naar Bremen. Die Super Nanny en die ouders zullen ervan lusten. En die Kevin, die zullen ze straks in brokjes en deeltjes bij mekaar moeten gaan zoeken in de omgeving van zijn ouderlijk huis.
Ik kom je redden, Lisa!

vernederd in de keuken

2010-02-04T04:16:00.000-08:00

Ik ga hier niet als honderdduizendste roepen dat Gordon Ramsey een bruut, schoft, boef, machtswellusteling of slavendrijver is. Integendeel. Ik mag de man graag zien schelden, tieren, blaffen en schuimbekken tegen zijn ambitieuze pupillen in de onvolprezen reeks Hells Kitchen. Ramsey zorgt met zijn gedril en gebrul voor een aangename mengeling van leedvermaak en plaatsvervangende schaamte. Als je zie wat de kandidaat-topkokjes zich allemaal laten welgevallen en naar het hoofd slingeren door Ramsey, of, zoals de Vlamingen dat zo mooi zeggen: hoe ze zich laten doen door Ramsey... dan kun je toch alleen maar concluderen dat de gelegenheid de dief maakt.

Gisterenavond was de grote finale van alweer het vijfde seizoen van dit merkwaardige kookprogramma. Daarvoor blijven Ute en ik graag thuis.
In een met veel reclameblokken eindeloos opgerekt programma van bijna twee uur volgden we de fanatieke vakvrouw Paula en de even talentvolle als narcistische Danny. Waarbij Paula nog wel enige sympathie oproept, en zich door de opfokkende programmamakers slechts moeizaam laat verleiden tot kwaadsprekerij over Danny en haar eerder afgehaakte concurrenten, gaat de piepjonge Danny zich te buiten aan een zelfverheerlijking zoals je die maar zelden ziet. Het knaapje is een absolute naarling, die zichzelf met afstand de beste en creatiefste kok ter wereld vindt, die door eerder afgevallen deelnemers slechts nog met chef wenst te worden aangesproken, en die mede-finalist Paula voortdurend inwrijft hoe fantastisch hij wel niet presteert.
Als klap op de vuurpijl wil deze Danny zijn latere restaurant Velvet Hammer noemen, naar eigen zeggen de alom bekende bijnaam voor het lichaamsdeel waarmee hij zo ongeveer de complete vrouwelijke bevolking van zijn geboortestad gelukkig heeft gemaakt. Danny lacht of bloost hier niet bij, nee, hij vertelt je gewoon hoe het zit. Zijn actuele vriendinnetje, dat hij enkele scènes later ontvangt in zijn in aanbouw zijnde deel van het finale-restaurant, lijkt in het geheel niet te malen over dit soort uitspraken. Sterker nog, ze lijkt supergelukkig dat ze zo'n lot uit de loterij heeft getrokken met Velvet Hammer.

Wat telkens opvalt in Hells Kitchen (en ook in alle programma's die dit concept naäpen), is de permanete sfeer van competitie, ruzie, wantrouwen, commando's en vernederingen.
Ze zeggen wel eens wat van het leger, maar zie de hiërarchie in zo'n Hells Kitchen eens: een chefkok, meneer Ramsey, die niet anders doet dan zijn leerlingkoks uitschelden, beledigen en kleineren. De leerlingen roepen na iedere oorwassing nederig "Yes, chef!" en staan achter de pruttelende pannen zelf ook bekant te koken van woede en frustratie. Die opgekropte emoties moeten ook weer een uitweg hebben en dus ontstaat er onderling een felle machtstrijd, probeert men elkaar de loef af te steken en geldt binnen het team op de keper beschouwd alleen maar het ikke-ikke-ikke.

Als vlak voor de finale-opdracht zes eerder afgevallen kandidaten plots opduiken als helpers van Paula en Danny, krijg je sterk het gevoel dat ze deze hulp alleen maar verschaffen omdat ze daar contractueel toe verplicht zijn. Ze zijn ongeremd jaloers op Paula en Danny en kraken zowel hen alsook hun collega-afvallers af.
Andersom neemt vooral Danny de gelegenheid te baat om zijn finale-hulpjes flink te laten voelen wie de baas en de grote ster is, wiens bevelen ze maar op te volgen hebben.

Terwijl de conflicten, stress en verwijten door de keuken vliegen, gooit Ramsey nog eens extra olie op het vuur door wanhopig en laaiend tegelijk ombeurten door beide keukens te benen en ieders veelvuldige fouten stevig in te peperen.

De wereld van de kokelarij kent, kortom, een P&O-aanpak die niet geheel de mijne is, maar ja, het is dan ook een heel andere branche dan de mijne.

Direct na de finale toont Ramsey zich dan toch ook nog even van zijn vaderlijke kant. Hij is trots op alle geleverde prestaties, ieders moed en inzet en ga zo maar door.
Ikzelf zou dit als deelnemer niet meer hebben meegemaakt. Ik was allang met een end touw op een krukje gaan staan.
Een aankomend kok wordt als een beest wordt behandeld, wordt voortdurend afgekraakt en opgejaagd, en iedere werkdag opnieuw moet een genadeloos gevecht tegen de klok worden geleverd, dat eigenlijk alleen maar verloren kan worden. Wie wil zoiets nou?

Ik zit tegenwoordig heel anders dan voorheen te smikkelen en smullen in eetcafeetjes en restaurants. Terwijl ik geniet van een lekkere schnitzel of zeebaars, moeten zich in de keuken mensonterende taferelen afspelen, zo weet ik sinds ik Hells Kitchen volg. Kindertjes die diep in binnen-Azië bij schaars licht in tochtige fabrieken 14 uur per dag sportschoentjes naaien tegen anderhalve euro, twee kommetjes rijst en vijftien stokslagen per dag, komen er dan nog beter vanaf.
Dat is geen fijne gedachte, maar ik troost mij ermee dat de kandidaatjes van Gordon Ramsey het zelf nu eenmaal graag zo willen hebben.

sudoku

2010-02-03T00:41:00.000-08:00

Een paar jaar terug dacht één van mijn broers mij met Sinterklaas te verrassen met een op dat moment net doorbrekend fenomeen: sudoku. Ik haalde met grote ogen een boekje vol sudoku's uit de geschenkverpakking, tesamen met een potlood, gummetje en puntenslijper van het V&D-huismerk. "Echt iets voor jou!", riep hij stralend, "ik weet toch hoe graag je raadseltjes oplost!"
Mijn broer is een paar jaartjes ouder dan ik en had de middelbare school allang verlaten toen ik er mijn eerste stapjes nog moest zetten. Terwijl ik zwoegde op mijn eerste huiswerkjes van de brugklas, verdiende mijn broer zijn eerste centen in de fabriek en ging hij zich na werktijd ongeremd te buiten aan drank, dobbelspel tabak en veelwijverij. Geen wonder dus dat hij niet helemaal scherp had wat zijn broertje nu wel en niet lag qua vakken op de middelbare school.
Terwijl ik alle talen van de HAVO vrolijk voor mij uitkwekte, meeslepend kon vertellen over geschiedenis van de Romeinen tot en met WOII, en ook op topografisch gebied nauwelijks te verslaan was, wilde het van meet af aan maar niet lukken met de cijfertjes.
Ja, hoofdrekenen, dat kon ik als de beste. En dat kan ik ook vandaag de dag nog heel goed. Heel handig bijvoorbeeld om die vermaledijde euro-tarieven terug te rekenen naar gulden-prijzen, zodat ik tenminste snap wat iets écht kost.
En waar ik ook een zeer verdienstelijk partijtje in kan meeblazen: kansberekenen! Zeg mij hoeveel groene en blauwe knikkers je in je broekzak hebt, en ik zeg je lachend hoe groot de kans is dat je eerst een groene en daarna twee blauwe uit die broekzak haalt. Heb ik menig succes mee geboekt op verjaardagsfeestjes en in pauzes van saaie studiedagen.
Maar nee, kom niet aanzetten met parabolen, cirkels, graden, bogen, doorsnedes, stellingen, wetten, diagrammen, het getal pi of complexe getallen. Ik krijg er direct weer pijn van in mijn buik.
Terwijl tegenwoordig alles en iedereen die niet recht vooruit kan schrijven zich dyslectich mag noemen, en zelfs de rekenvariant daarvan, dyscalculie, aan erkenning wint, was je vroeger nog gewoon dom en lui als je geen hol snapte van wiskunde.
Met klotsende oksels staarde ik jarenlang niet-begrijpend naar het schoolbord waarop mijn leraren niets anders deden dan eindeloos lange getallenreeksen, sommen en figuren kalken in een woeste vaart die de cijfers deed dansen voor mij ogen. In het beste geval kon ik er soms een abstract stuk poëzie in lezen, voor het overige was het voor mij slechts een brij van tekens.
Vanaf mijn Kerstrapport in de brugklas tot aan het einde van 3 HAVO, het moment waarop ik dat nare en waardeloze wiskunde eindelijk kon droppen, heb ik slechts één keer een voldoende gehaald voor een proefwerk: een glorieuze 9 voor, het laat zich raden: kansberekenen. Voor het overige slechts diepe en donkere onvoldoendes, die leidden tot wiskundige taakstraffen in weekenden en de zomervakantie, bijles terwijl de rest buiten paaltjesvoetbal speelde, en vooral tal van doorwaakte nachten. Nog steeds word ik wel eens gillend wakker en zie ik de van boosheid trillende snor van meester Haaksbergen, die mij al fulminerend en spattend in de mondhoekjes een werkje terugreikte waarop een fel onderstreepte 1 prijkte.

Een kwart eeuw later komt je broer dan aanzetten met een goedbedoeld boekje vol cijfermatige breinkrakers. Klaar ben je daar mee. Ik heb het geschenkje fluks aan Ute doorgegeven die sedertdien een kloppende passie voor sudoku's heeft ontwikkeld, en er niet voor terugschrikt om er voor het slapen gaan nog fijn eentje te kraken.
Als Ute vastloopt, mag ik achterin het boekje, waar de oplossingen staan, één ontbrekend getalletje uitzoeken. Dat vul ik dan in, zodat ze weer verder kan. Och, op die wijze kan ik best leven met sudoku's om mij heen.
Ook mijn schoonvader is er dol op, en voor hem bewaar ik iedere dag de pagina van mijn krantje waarop de sudoku is geplaatst. Komend weekend zal ik hem weer een lekker platic tasje vol van zijn geliefde puzzels overhandigen. Hij zal weer kraaien van blijdschap, en zich terstond terugtrekken op het toilet om daar vervolgens urenlang luidruchtig te worstelen met zijn stapel sudoku's.
Mijn schoonmoeder vindt dat maar niks. Ze vindt het een vreemde hobby, en bovendien zonde van de tijd. Haar man had in al die aan sudoku's gemorste tijd immers ook heel goed broodnodige reparaties aan het huis kunnen verrichten. Of stofzuigen. Boodschappen doen, desnoods.

Dàt bindt ons, mijn schoonmoeder en mij: allebei slachtoffer van de terreur der cijfers.

weer voor de klas

2010-01-28T22:56:00.000-08:00

Ik heb nooit echt de ambitie gehad om na mijn bange avonturen als leraar, twintig jaar geleden, terug te keren in het vak van leraar. De middelbare school waar ik destijds het edele en onderschatte vak huishoudkunde doceerde, was een afvoerputje van probleemgevallen uit de grote stad Den Haag.
Om acht uur 's morgens begonnen op die school de lessen en subiet gingen dan ook de poorten dicht, om pas om half vijf weer open te gaan. Op die manier werden leerlingen beschermd tegen dealers, pooiers en ander publiek met duistere bedoelingen. En tegelijk werd de omliggende buurt behoed voor in pauzes en tussenuren rondtrekkende groepen leerlingen met roof- en sloopneigingen.
Nee, een ontspannen sfeertje hing er niet echt, noch om de school heen noch erbinnen. Scheld- en vechtpartijen waren schering en inslag, en in de drie weken dat ik aan de school verbonden was, heb ik ook twee collega-leraren zien matten met schoolgaande jeugd. Nogal akelig was om te zien hoe enorm leerlingen genoten van al dat geknok, waarbij de haren, tanden en bloedspatten royaal door de lucht vlogen.
Wat mij een beetje op de been hield, was het handjevol kinderen waar nog een zweem fatsoen en lievigheid omheen leek te hangen.
Zo was er een knul die na een les naar mij toekwam en bedremmeld zei: "Ik snap niet dat je dit beroep hebt gekozen, want je bent best een aardige kerel." Kijk, daar kun je dan weer een weekje mee vooruit.
Maar dit soort tegengif was zeldzaam in de keiharde wereld waarin ik mij moest zien te handhaven. Zelfs mijn oogappeltje uit een tweede klas, waarvan ik dacht dat het een zoet meisje was, viel uiteindelijk door de mand: er werd een vlindermes van haar in beslag genomen.

Na drie weken Klein Alcatraz deed ik al mijn boeken en de sleutels van mijn lokaal in een doos, met mijn ontslagbrief erbij, en leverde het pakket in bij de school. Ik had vijf jaar gestudeerd om leuk les te geven en niet om als agent, cipier, maatschappelijk werker en uitsmijter tegelijk op te treden.

Twintig jaar later gaat het echter toch weer kriebelen, dat lesgeven. Niet voor hetzelfde publiek uiteraard, maar voor studenten die er echt zin an hebben. En toen ik onlangs gevraagd werd om Duitstalige studenten aan de Hogeschool in Nijmegen te gaan begeleiden in hun studie, aarzelde ik geen moment. Totale Freude!

Ik zit hier nu neuriënd mijn eerste lessen voor te bereiden. Leuk en spannend om te doen, en ik verheug me al op mijn optredens voor klas en al die blije gezichtjes van mijn studenten!
En, o ja, ik blijf natuurlijk wel een echte professional: mijn koffertje met roe, plak, rieten stok, ezelsoren, pechvogel en schandbord staat al klaar in de gang.

acteur

2010-01-27T00:19:00.000-08:00

Na een pauze van zo'n vijftien jaar heb ik gisteren mijn comeback gemaakt als acteur.
Voor de nieuwe muziektheatervoorstelling van Rick Treffers, Prettige Vooruitzichten, heb ik een aantal monologen gespeeld waarin ik een diep gefrustreerd oud-gitarist ben die vol wrok terugkijkt op hoe Rock Truffels (zoals Rick in de voorstelling heet) hem jarenlang heeft belazerd op het gebied van poen, groupies en coke. Het ging me opvallend makkelijk af om als gitarist Jaap eerst licht boosjes en gaandeweg laaiend te worden op die slechte Rock, die mijn hele carrière in de poppelarij in de soep had gedraaid. Plus dat-ie er al die jaren telkens met alle bier, dope en vrouwtjes vandoor ging.

Behalve ikzelf spelen ook collega-popkanonnen als Paul de Munnik, Henk Hofstede en Leo Blokhuis een gefilmde bijrol in Prettige Vooruitzichten. De gefilmde scènes worden straks tijdens de theatervoorstellingen op doek tussen en door de live gespeelde liedjes van Rick geweven en schetsen samen een tragi-komisch beeld van het moeizame bestaan dat je als Nederlands popartiest nu eenmaal leidt.
Omdat ik een groot ervaringsdeskundige ben van dat moeizame bestaan als Nederpopmuzikant, haalde ik moeiteloos de meest lage emoties uit de kast, waarbij ik er niet voor terugdeinsde om mijn gevoelen met passende schuttingtaal te onderstrepen.

In het Amsterdamse Café 't Blaauwhooft, waar we de meest pittige scènes met publiek erbij draaiden, rinkelden de glazen in de schappen, begonnen kinderen te huilen en maakten bejaarde stamgasten zich geschrokken uit de voeten. Ook barvrouw Katja, die aanvankelijk nog zo in haar nopjes was geweest met het feit dat haar tapperij het decor zou zijn van heuse filmopnames, zag er pips uit terwijl ze zich krampachtig aan de toog vast bleef houden gedurende mijn donderende tirades tegen Rock Truffels.

Het liep op rolletjes. Binnen twee uur stond de hele trits monologen op celluloid.
Regisseuse Anke Boerstra klopte me content op de schouder. "Goed gedaan hoor!"
Ik glunderde. Dit was het begin van een grootse carrièreswitch. Hollywood kon niet ver meer zijn.
"Maar...", zei Anke, en ze keek me daarbij spottend aan, "jezelf spelen is ook niet zo héél erg moeilijk, toch?"
Ik staarde Anke aan, ontgoocheld.
"Kijk, en deze ontgoocheling, ook die speel je weer volstrekt naturel."

Langs de Amsterdamse grachten slenterde ik die avond mismoedig en met tranen in de ogen terug naar het centraal station. Met de stille hoop dat Anke nu zou kunnen zien hoe overtuigend ik hier een geknakt acteur wist neer te zetten.

Annika F.

2010-01-25T22:22:00.000-08:00

De telefoon rinkelde om kwart over negen 's ochtends. Ik dribbelde de trap af naar de verdieping van Annika, waar onze gezamenlijke telefoon aan de muur hing.
Het was Mariëlle, één van onze mentoren van het kindertehuis dat erop toezag dat we ons goed ontwikkelden en braaf gedroegen onder de vlag van begeleid kamerbewonen.
"Ah, je bent thuis?"
Ik keek bezorgd het toilet in, dat pal naast de telefoon zat. De deur stond open, ik zag Annika knockout onderuit gezakt zitten op de wc, in haar slaapshirt, mond wijd open. Zo stoned als een aap. Oei.
"Ja hoor, ik ben thuis." Ik zei het zo zonnig mogelijk.
"Goed, dan kom ik nu gezellig even een kop thee bij je drinken. Tot zo."
Mariëlle had opgehangen. Even rekenen. Als ze nu in Bloemendaal op de fiets stapte, was ze hier in pakweg tien minuutjes.
Ik keek weer naar de levenloze Annika en voelde paniek door mijn bloed naar mijn hoofd razen. Annika had vorige week haar allerlaaste waarschuwing gekregen: het moest nu echt afgelopen zijn met drugs, anders zou ze op straat worden gezet. Dat zou gegarandeerd haar ondergang betekenen.

"Annika?"
Ik klopte haar op haar hand, daarna tikte ik zachtjes in haar gezicht.
Niet de geringste reactie. Ze hing er volkomen onaangedaan bij op de wc-pot en ademde rustig en regelmatig door.
Ik trok eens aan haar arm. Ik stak mijn handen onder haar oksels en probeerde haar overeind te tillen. Annika, een kop groter dan ik, merkte er niets van en bleef slap als een vaatdoek en loodzwaar zitten waar ze zat.
Het zweet brak me uit. Wat nu? Mariëlle mocht haar zo niet vinden.
Ik haalde een glas water uit de keuken. Ik trok Annika aan haar schouders iets naar me toe. Met mijn rechterhand ondersteunde ik haar nek, met mijn linker bracht ik het glas aan haar bleke lippen. Heel voorzichtig goot ik een heel klein beetje water in haar mond. Ze slikte niet, het water verzamelde zich eerst onder in haar mond en liep er daarna uit, over haar kin, op haar slaapshirt.
Mijn handen gingen trillen, ik voelde dat ik bijna ging huilen.

Ik hoorde de voordeur opengaan.
"Joehoe!"
Mariëlle stapte monter de trap op.
"Ik ben thee aan het zetten, is zo klaar."
"Lekker! Zo, maar nu eerst moet ik even..."
"Wacht! Ik ben hier net op het toilet geweest, het eh, ik moest nogal... misschien kun je beter het toilet boven even nemen."
"O, okee."
Opgelucht zag ik Mariëlle doorlopen, naar boven, waar mijn kamer zat. Ik hoorde haar stommelen en daarna de wc boven sluiten.
Ik trok de deur van het toilet van Annika open. Ze was onveranderd van de wereld en zat op de wc-bril, tegen de stortbak aan gevouwen.
De fluitketel floot, boven werd doorgetrokken. Ik hoorde Mariëlle weer de trap afkomen, neuriënd. Vanuit de keuken hoorde ik hoe ze haar pas inhield. Ze klopte aan op de deur van Annika's kamer, die zich pal tegenover het toilet bevond waar Annika finaal op half elf hing.
"Ze slaapt nog", zei ik zachtjes, als om Annika niet wakker te maken.
"O... maar ze is dus wel thuis. Mooi. Even zien, half tien is 't nu... nouja, ik loop straks nog wel even bij haar aan."
"Ik kom zo met de thee, ga jij vast naar boven?"
Mariëlle dacht een hele lange seconde na en zei toen opgewekt: "Okee."
Ze ging inderdaad naar boven.

Ik haalde diep adem. Ik gleed de kamer van Annika in, sloeg haar bed helemaal open, draaide me om en beende naar de wc.
"En nóu kom je mee", siste ik.
Ik sleurde haar van de pot af, omhoog, mijn armen om haar middel. Haar hoofd sloeg op mijn schouder, haar lijf hing zwaar tegen het mijne. Ik voelde dat ze niet kon staan.
Met een uiterste krachtsinspanning tilde ik haar een centimeter of tien van de vloer, we draaiden 180 graden en ik hield ons even stil.
Toen sloeg ik mijn armen onder haar billen, liftte, en stapte met grote bewusteloze Annika om mij heen gedrapeerd behoedzaam vooruit, de gang over, haar kamer binnen.
Buiten adem stopte ik bij haar bed, aan de zijkant. Ik zette Annika terug op haar willoze voeten. Ik verlegde mijn greep weer naar haar middel en liet haar nu heel langzaam achterover zakken, op haar bed, haar hoofd op het kussen.
Ze lag helemaal scheef in de koets, zoals mijn moeder dat altijd noemde. Maar nu ze eenmaal in haar mandje lag, kon ik haar gemakkelijk ook nog recht schikken.
Ik dekte Annika toe, maakte met mijn duim een kruisje op haar voorhoofd. Ze lag er keurig bij. Dag schone slaapster.

Na de thee begeleidde ik Mariëlle naar beneden. Het was inmiddels kort na tienen
"Hmm. Slaapt ze nog steeds?"
"Ja, ik dent 't... het was ook wel laat gisteren, we hebben vannacht nog triktrak gespeeld en muziek gedraaid."
Mariëlle glimlachte. "Nou, laat nog maar even slapen dan hè. Fijn dat jullie het zo goed kunnen vinden met elkaar. En dat jullie elkaar zo'n beetje in het oog houden."
Ze klopte me op mijn schouder, trok haar jas aan, daalde de laatste trap af en verliet het pand.

schaatsen, bah

2010-01-24T07:26:00.000-08:00

Met mijn goede sportmaatje Tinus zat ik aan een vorstelijke lunch in een genoeglijke Apeldoornse tapperij.
"Welke sport zullen we vandaag 's afzeiken, Tinus?"
"Ik dacht aan schaatsen."
"Schaatsen, bah. Kou, bevroren oren. Druipneus, snot overal."
"En voor lul achter een stoel over het ijs schuifelen."
"Keihard op je reet vallen."
"En iedereen lachen."

Nee, Tinus en ik, wij hebben het niet zo op het onderbinden van de Noren of, voor de kneusjes, de zogeheten ijshockeyschaatsen.
Onze respectievelijke boeren- en champignons-ham-omeletten werden geserveerd, ze dampten en geurden dat het een lieve lust was. We smikkelden er gretig op los en analyseerden verder.

"Om te kijken vind ik het ook een drama."
"Gaap, gaap, gaap."
"En maar rondjes rijden."
"De snelste wint altijd. Zit geen verrassing in."
"Dit in tegenstelling tot de balsporten."
"Balsporten, daar houden wij van."
"Dat vinden wij fijn."
"Daar kan altijd een verrasinkje in zitten."
"Neem voetbal. Een onterecht doelpunt, zoals die handsbal van Thierry Henry tegen Ierland."
"Of die onterecht afgekeurde goal van de Belgen tegen Oranje, in de beslissende wedstrijd voor plaatsing voor het WK '74."
"Dààr hebben we wat aan."
"Onrecht in de sport is heerlijk."
"Maar schaatsen..."
"Hard en snel. Wie de meeste kracht heeft, wint."
"Snurk, snurk."
"Eindeloze koppelingen van kanslozen tegen titelfavorieten."
"En dan hele volksstammen in Nederland die rondetijden mee zitten te schrijven."
"En voor wie doen ze dat? Voor de kleinkinderen, later?"
"Kijk, je opa heeft nog de rondetijden van Rintje Ritsma uit 2003 en 2004, jongen."
"Geweldig, pake! Dank u wel hoor!
"Dat soort mensen heeft hulp nodig."

We namen nog een koffie verkeerd. We waren lekker op dreef en zaagden nog even door.

"Niet dat er buiten Nederland ook maar ìemand wakker ligt van dat schaatsen."
"Stelt mondiaal niks voor."
"En wat een ego al die Nederlandse schaatsers met zich meetorsen."
"Nou. Wat zìjn ze belangrijk. En maar bazelen over toewerken naar de Spelen, en dat de vorm moet groeien, maar dat 't er nu echt aan zit te komen..."
"Zo'n Sven Kramer."
"Helemaal zelfingenomen."
"Maar nog nooit een mop horen vertellen."
"Of aan een zieke tante de groeten horen doen."
"Zó serieus."
"Zit kraak noch smaak aan. Net als die dametjes, Wüst, Groenewold en alles."
"Grijze muizen. Standaard teksten."

We bestelden vast de rekening.

"Nee, dàn vroeger."
"Hilbert van der Duim!"
"Lag op koers voor goud maar ging keihard onderuit door een vogelpoepje op de baan!"
"Dàt was nog 's een held!"
"Kom daar nu nog maar 's om!"
"In dat moderne, steriele Thialf doen ze niet aan vogelpoepjes op de baan!"
"Vogelpoepjes zijn daar gewoon snoeihard verboden!"
"Wat een schande."
"Of, weet je nog, toen-ie dacht dat-ie al gewonnen had, maar hij moest nog een rondje."
"Hilbert! Hilbert! Je moet nog een rondje!"
"Hahaha!"
"Hilbert is onze vriend!"
"En Yvonne van Gennip."
"Onze vriendin."
"Onze gróte vriendin."
"Goud hè."
"En zó gewoon gebleven. En zo spontaan ook."
"Gewoon een leuke, gekke meid."
"Met een broodjeszaak in Haarlem."
"Wie wilde daar nou nìet mee trouwen?"
"De hele Grote Markt in Haarlem wilde wel met 'r trouwen."
"Precies. Maar dat was dan ook een échte heldin hè. Ik zat te snotteren voor de buis toen ze in Calgary drie keer won, Ze kon 't zelf niet geloven, dat kon je zó goed zien."
"Dat is mooi."
"Iemand die je het zó gunt."
"Dat is 't Tinus. Dàt is 't."

We stonden op.

"Ik betaal deze keer."
"Thanks man."
"Volgende keer over curling hebben."
"Doen we."
"Groetjes thuis hè."

Haarlem breekt mijn hart

2010-01-23T02:21:00.000-08:00

Haarlem is bijna failliet, dat hoor en zie ik voortdurend in de media. Gisterenavond sprak een diepbezorgde manager, nadat zijn elftal zonder enige kleur op de wangen met 3-0 op de rode broek had gekregen van Excelsior, erover dat hij inzake het voortbestaan of sterven van Haarlem niet meer denkt in maanden, weken of dagen, maar slechts nog in uren. De gemeente Haarlem en de KNVB trekken beide een harde lijn, alleen het bedrijfsleven kan de Oude Dame (120 jaar!) uit Haarlem nog uitkomst bieden. Als het bedrijfsleven dat inderdaad doet, kun je spreken van een regelrecht Wirtschaftswunder.

Aan de hand van mijn grote broer Wim ging ik in het seizoen '79-'80 voor het eerst naar het Haarlem-stadion. De roodbroeken moesten het die dag opnemen tegen het grote Feyenoord. Het was erg druk, er waren wel 7000 mensen op de wedstrijd afgekomen. Dat waren er toch heel wat meer dan er bij SC Amersfoort op de tribune zaten. Met mijn vader, die in Amersfoort woonde, ging ik regelmatig naar de Amersfoortse voetbalarena Birkhoven om de kei van een voetbalclub aldaar aan te moedigen. Dan zaten er zelden meer dan een paar honderd toeschouwers. En zeker als de geliefde Rob Snijders geblesseerd of geschorst was, was er nog maar een handjevol doorzetters dat de tribunes beklom om SC Amersfoort weer een grandioze thuisnederlaag te zien lijden.

We gingen de westtribune op. Overal wapperden blauw-rode Haarlem-vlaggen aan masten en op de tribunes, het scorebord was groot met mooie lichtjes, er klonk marsmuziek uit de speakers. Mijn broer dirigeerde me naar voren, tegen het hek achter het doel waar de stoïcijnse Rob Boersma werd ingeschoten door rechtsback Keith Masefield. Ik zag Ruud Gullit warmlopen, de stoere stopper Piet Huyg, en ik staarde naar hoe dé ultieme voetbalheld van de jaren zeventig rek- en strekoefeningen deed in de middencirkel: Abe van den Ban. De beroemdste snor ter wereld, als je het mij vroeg, direct na die van snorkanonnen als Salvador Dali en Adolf Hitler. Met Abe van den Ban in het veld konden we niet verliezen, dacht ik. Met Abe van den Ban erbij zat het wel snor.

Haarlem verloor kansloos, met 0-2, en degradeerde aan het eind van dat seizoen. Maar mijn jongenshart hadden ze gestolen: Haarlem had het mooiste tenue van het betaald voetbal (korenblauwe shirts op felrode broeken), gave cultspelers in de selectie, en bovenal: Haarlem was een onversneden underdog. Vanaf de dag waarop Haarlem voor mijn ogen werd opgerold door Feyenoord, stroomde blauw-rood bloed door mijn aderen. Ik tekende het embleem van de club en cartoons van de spelers in al mijn schoolboeken, op ieder papiertje dat in handen kreeg. Ik droomde dat ik door trainer Barry Hughes werd ontdekt op de velden van Zandvoort'75 ("Well, dat is jij bent een fantastic leftfielder, Jerome! Waarom is het niet jij komt bij Haarlem in de eerste spelen?!"). Of ik fantaseerde, iets haalbaarder, dat ik ballenjongen was en de bal naar Frank Kramer mocht gooien, die klaar stond om een inworp te nemmen.

Wie bij degradatie verliefd wordt op een club, kan veel klappen verdragen en blijft voor altijd van die club houden. En wat zo leuk is: na degradatie uit de Eredivisie kan het eigenlijk alleen nog maar beter gaan. En het ging beter, in de Eerste Divisie. Ongenaakbaar en bloeddorstig trok Haarlem in het seizoen '80-'81 langs de velden en bond de ene na de andere eerstedivisieclub aan haar zegekar. Het was een ware strafexpeditie die een vol voetbaljaar duurde. Zelfs AZ'67, de ongeslagen koploper en latere kampioen van de Eredivisie in dat seizoen, moest eraan geloven. In de winterstop werd de nieuwe lichtinstallatie van het stadion in gebruik genomen tijdens een vriendschappelijke pot van Haarlem tegen AZ'67. In de bittere vrieskou speelde een ontketend Haarlem de Wastora-boys uit Alkmaar van het kastje naar de muur. Dat het bij slechts 1-0 voor Haarlem bleef na negentig minuten (matchwinnaar was Gerrie Kleton), daarvan mocht de équipe van de gebroeders Molenaar van geluk spreken.

Iedere thuiswedstrijd stond ik tussen de fanatieke aanhang onder het scorebord op de West-side, Haarlem-liederen en sloguns mee te brullen en te zingen. Ik ging zelfs, als twaalfjarig apie, moederziel alleen met de trein naar uitwedstrijden. Daar stond ik dan, met mijn zijden Haarlem-sjalwtje, aan de kassa van Woudestein in Rotterdam. Er ontfermde zich een wat oudere dame over mij, eveneens eenzaam Haarlem-fan on the road. Samen stonden we op een verder lege uittribune. Ze had zuurtjes bij zich. Het werd 0-1 voor ons. En na afloop kwam de Britse gentlemen Keith Masefield speciaal naar ons toelopen om even voor ons te klappen. Blij zwaaiden we terug naar hem.

We werden kampioen, we stroomden als één dronken en gelukzalig lichaam het veld op en namen de spelers en trainer Hans van Doorneveld op de schouders. En daarna, in de Eredivisie, ging de zegetocht gewoon door: we werden vierde, alle Eredivisieclubs beefden en sidderden als ze bij ons op bezoek moesten komen, Martin Haar werd Voetballer van het Jaar en we gingen Europa in!
De thuiswedstrijden tegen AA Gent en Spartak Moskou waren hoogtepunten waar voor mij nooit meer iets overheen zal kunnen komen. Zelfs de EK-tiel van Oranje in 1988 verbleekt daarbij. Het donderend gejuich van het uitverkochte Haarlemse huis toen Piet Huyg de 1-0 binnenkopte tegen Spartak, dreunde nog wekenlang na in mijn betoverde koppie.
De uitwedstrijd in Moskou, achteraf het decor voor de grootste voetbalramp aller tijden, beleefde ik trillend van spanning aan de radio. En ik hoopte maar dat mijn helden na afloop ongedeerd terug zouden keren vanachter het IJzeren Gordijn.

Met prachtvoetballers als Wim Balm, Alwin Leijsner en keeper Edward Metgod (die Oranje haalde als Haarlem-speler), met de altijd parmantig rondfladderende Joop Böckling en met de immers populaire Piet Keur (ook wel Piet Likeur genaamd, wegens zijn beruchte escapades in het Zandvoorste nachtleven) had Haarlem een team om je vingers bij af te likken. Het seizoen '82-'83 was dan ook wederom behoorlijk succesvol. Als in de halve finale van de beker Frank van Leen wat koelbloediger was geweest in de panaltyreeks tegen NEC, was Haarlem opnieuw Europa ingegaan. Maar Harry Schellekens stopte de truttig ingeschoten bal van gymnastiekleraar Van Leen, en NEC was spekkoper. Omdat kampioen Ajax de tegenstander in de bekerfinale zou zijn, gingen de Nijmegenaren sowieso Europa in. Daar zou NEC later op Barcelona stuiten, een legendarische clash waarover men nu nóg spreekt in het Nijmeegse...

Met Haarlem ging het nu in rap tempo bergafwaarts: penningmeester Henk Hut was zozeer gefocust op het kloppend houden van het huishoudboekje van Haarlem, dat vrijwel de gehele selectie in de uitverkoop werd gedaan, en er een stoet aan gezichtsloze middelmaters voor in de plaats kwam. Teleurgesteld over het vertrek van afgoden als Böckling en Keur sloeg ik steeds vaker een wedstrijdje over, daarna kwam ik steeds omregelmatiger en tenslotte bijna helemaal niet meer. Ik ging dan nog liever naar Telstar kijken, de vijand van 20 kilometer verderop.
Het ging mij er niet om dat de resultaten van Haarlem steeds beroerder werden, nee nee. Meelijden met je club is namelijk best lekker. Sado-gevoelens en clubliefde liggen niet ver van elkaar.
Nee, dat was het niet. Het was dat de club haar kleur helemaal was verloren.

Na de degradatie, aan het eind van jaren tachtig, ben ik altijd af en toe terug blijven komen. Ik heb zelfs nog een keer een seizoenkaart gekocht, halverwege de negentiger jaren, toen Haarlem twee grappige keepers had die stuivertje wisselden in de goal, en beiden zeer tot de verbeelding spraken: de olijke dikkerd Mark Verzijlberg, een typische kroegkeeper met wonderbaarlijk vlotte reflexen voor iemand die zó zwaar op de pootjes stond. En een geweldige lange trap, dat had-ie ook.
Zijn concurrent was de piepjonge Khalid Sinouh, die ook toen al briljante momenten afwisselde met onzeker ingrijpen en Comedy Capers-achtige taferelen. Als Sinouh een bal kreeg teruggespeeld in de voeten, ging er een uiterst ongerust oooeeehhh... door het stadion, want het zou niet de eerste keer zijn dat hij over de bal heen zou trappen, of bij het uitkappen van de spits van de tegenstander pardoes het leer zou verspelen en daarmee een tegengoal veroorzaken...

Maar daarna was de koek wel op voor mij, en sedertdien kom ik niet meer dan hooguit een keertje of twee per jaar naar de Jan Gijzenkade. De liefde staat slechts nog op een waakvlammetje, maar het is net zoals voor ouders waarvan de kinderen uit het nest zijn weggevlogen: je blijft je toch verantwoordelijk voelen, en laat ze nooit definitief in de steek.

Nu is het 2010, staat de club stijf 20e in de laagste profklasse en is Haarlem op sterven na dood. Milan Berck Beelencamp, John Nieuwenburg, Marvin Wijks, Laurens ten Heuvel en, voouit, Marcel Akerboom, dat zijn de enige vijf namen binnen de huidige selectie die bij mij als liefhebber nog enig ontzag inboezemen.
En de trainer, Hennie Spijkerman, dat is een grauwe meneer met een damesbril, een aarbeienneus en met Zulu-lippen in permanente pruilstand. Nee, daar winnen we de oorlog ook niet mee.

Natuurlijk hoop ik dat Haarlem in leven blijft. En stilletjes geloof ik ook wel dat dat gaat lukken. Maar als de club sterft, dan breek mijn hart alsnog. Eigenlijk brak de club dik twintig jaar geleden mijn hart al, maar als ik zie waar Haarlem anno 2010 nog voor staat: dat is definitief de laatste klap.

Homie

2010-01-20T23:58:00.000-08:00

We stapten door de verse sneeuw die op het kerkhof van Ugchelen niet alleen als een dekbed over de graven lag, maar ook alle geluid dempte. We liepen onder een glazen stolp vol kou en stilte.
We dwaalden een tijdje rond over de paden, toch zeker al een half uur nu. Als we in de buurt kwamen van waar we dachten dat hij kon liggen, splitsten we ons op en slingerden we systematisch tussen alle zerken door, ze aflezend op zoek naar zijn naam.
"Het was toch écht ergens in deze hoek."
"Dat hek. Daar vlakbij was 't toch?"
"Ja maar hallo hé. Dat is me nogal niet een naar lang hek."
"Ik bel Roy even , misschien dat hij nog precies weet waar 't was."
"Goed idee, dan probeer ik 't even bij Toni."
"Of Fréderique."
Geen gehoor. Geen mens te bereiken.
"We zoeken gewoon nog even verder."
Ik besloot hem maar eens aan te roepen. "Homie, waar ben je toch?"
Hij lachte stilletjes. Kijk die twee nou toch snuffelen en stuntelen, met min tien en een straf oostenwindje pal op de knar. Zoek nog maar even lekker door jongens! Ik hoorde het hem denken.

Homie. Ouwe hiphopper. 50 Cent. Gangsta in da house. Yo yo yo, what's up man.
Geknakt in je bloei. Bijna alles op orde. Het zag er zo goed uit. En dan stopte alles ineens.

"Ik denk dat we het voor nu op moeten geven. Het gaat 'm niet worden vandaag."
Paar seconden stilte.
"Dan komen we binnenkort terug."
"Ja."
We draaiden ons tegelijk om en zagen zijn naam staan. We keken elkaar aan en glimlachten. Had-ie ons mooi een tijdje gefopt, maar zich nu toch laten vinden.

"Is-ie verplaatst? Dit is toch een andere plek?"
"Maakt niet uit. We hebben hem gevonden."

We gingen terug naar de auto, ondanks de bittere kou verwarmd en weer opgeladen.

Dr. Krak slaat weer toe

2010-01-19T02:40:00.000-08:00

Steven Seagal is al sinds mensenheugnis mijn held. Of hij nu boeven aan één stuk aftuigt, of dat hij zijn gitaar ter hand neemt en de blues bezingt: Steven is mijn vriend. En zoals dat hoort met goede vrienden, staat Steven op mijn verjaardagskalender. Ieder jaar op 10 april hijsen mijn vrouw Ute en ik de glazen op onze geliefde Glimmer Man, en mompelen wij met hese stem een best off van zijn allersterkste oneliners.

Steven is ruw en melancholiek. Steven is meedogenloos en toch ook zacht. Steve is een man van weinig woorden, maar de spaarzame zinnen die hij uitspreekt verraden een spirituele en filosofische diepgang die iemand met hoogtevrees al snel doet duizelen. Steven is eigenlijk net zo'n kerel als ik, zij het dat Steven net een paar meer bruine en zwarte banden uit de vechtsport boven zijn schouw heeft hangen dan ik.

Na zijn eclantante successen in de jaren tachtig en negentig, toen hij onverbiddellijke kaskrakers maakte als Above the Law, Hard to Kill, Out for Justice, en de beide delen van Under Siege ("Nobody beats me in the kitchen"), is Steven voor een tegenwoordig weliswaar kleinere doch immer hondstrouwe aanhang stug doorgegaan met het maken van films, die in vele gevallen speciaal voor de dvd-markt zijn gedraaid. De ene keer is Steven een bespiegelende mysticus uit Azië, de andere keer een stuurse cop van Italiaanse komaf, dan weer een Amerikaanse ex-militair vol gramschap en tegenwoordig ook een oud-lid van maffia uit het Oostblok.

Het mooie aan Steven is zijn gelijkmatige en naturelle optreden. Altijd zwijgzaam, altijd die imponerende loop, de staart, de lange leren jassen en die duistere blik. Altijd laat hij zijn zijn vuisten en voeten spreken, altijd ligt hij overhoop met corrupte overheden en gangsters. Niet zelden wordt, om hem zo diep mogelijk te raken, zijn vrouw of zelfs ex-vrouw vermoord, en te pas en te onpas worden zijn dochters ontvoerd. Van al die door de jaren heen omgelegde exen en gekidnapte dochters zou je twee volwaardige damesvoetbalelftallen kunnen opstellen.

Knorrige en eigenzinnige Steven wordt in al zijn films door vriend en vijand even diep gerespecteerd en verafgood als wel gehaat. Geweldig om telkens weer te zien welke algehele paniek ontstaat door alleen al zijn entree in een sinistere herberg. Iedereen in zo'n saloon en ook wij als publiek weten dan: dit gaat pijn doen, héél veel pijn, en de kastelein kan straks met Budweiser gaan bellen voor een compleet nieuwe inrichting en tapinstallatie.

Dankzij Steven weet ik dat gerechtigheid bestaat, en dat het morele recht ten slotte altijd zegeviert. Daar gaat een enorme geruststelling van uit.

Gisteren vond ik tot mijn grote vreugde de kakelverse Steven-film Driven to Kill voor maar vijf eurootjes in de bakken van de stations-FRS in Arnhem. Ik combineerde deze prachtvondst met de aanschaf van de verse cd van Frank Boeijen. Een mooi stel, Frank en Steven. Die wil ik wel eens een duetje zien doen. Franks murmelt iets over schoonheid en de liefde, Steven bromt wat terug over wraak en verlies. Daarna dankt Frank het publiek met een buiging waarna Steven eerst het instrumentarium op de bühne aan gort mept om vervolgens enkele heren op de eerste rij lens te slaan omdat ze een beetje schaapachtig zaten te lachen tijdens de show.

"You show no repect. That' s okay. Nou I'll do my newest song, especially for you." En dan pats, boem, klets. Zoals we Steven kennen. Niet links, niet rechts, maar recht door zee.

Aan het einde van de avond, terwijl Ute zich vermaakt met een spannende game op de PC, doe ik de lampen uit en de kaarsjes aan, schuif ik Stevens nieuwste meesterwerk in de dvd-speler, en ik geniet.

Steven spreekt, als gekend erudiet, naast alle Aziatische talen plus een handvol West-Europese, intussen ook vloeiend Russisch, zo blijkt. Dr. Krak, zoals een goede vriend en mede-Steven-vereerder hem altijd noemt vanwege zijn keiharde reputatie als het gaat om het als luciferstokjes breken van ledematen van schurken, deelt weer menig klappie-klappie uit, zwaait vaardig met de messen en schiet met scherp. Het bloed vloeit en sproeit aan alle kanten terwijl hij wraak zoekt en vindt voor de moord op zijn ex-vrouw en de aanslag op hun dochter. Menig vechtscène wordt begeleid door jolige Russische volksmuziek. En de grote baas van de maffiose Russen heet, met een knipoog, Abramov.

Achtervolgd door zowel de politie als zijn oude collega's van de Russische maffia neemt hij zijn aanstaande schoonzoon op sleeptouw. De wijze levenslessen die Steven tussen zijn gedurige pats-boem-show aan de jongeman meegeeft, behoeden het gansterzoontje aan het einde van de rit voor het kiezen van het slechte pad.

Het barst weer van de fantastische oneliners van en over Steven in deze fijne film, waarvan ik er een paar uit wil lichten.

Agente die betrokkenheid van Steven bij diverse geweldsdelicten onderzoekt, over de ring van Stevens dochter, waarnaar door zowel Steven alsook zijn schoonzoon jacht wordt gemaakt, werpt op: "Two guys, one ring".

Steven hierop: "Sounds like a gay marriage".

Steven, tegen zijn na een aanslag comateuse dochter, vastberaden: "Those who did this to you, will cry tears of blood". (En ik kan u verklappen: wat Steven belooft, dat dóet-ie ook)

Bange huidige echtgenoot van de ex van Steven, over Steven die hij vreest te ontmoeten bij de begrafenis van zijn vrouw: "This guy will kill me with a fucking brave shot and bury me in front of the priest".

Steven, ga zo door. Save the world, man. Nog vele jaren.

Ger, Frank en de fanclub

2010-01-18T03:16:00.000-08:00

Afgelopen vrijdag was het weer zo ver: het jaarlijkse uitje van Jacqueline en mij naar de fanclubdag van Frank Boeijen.

Wij verheugen ons daar altijd enorm op. We gaan natuurlijk ook wel eens naar reguliere concerten van de Nijmeegse gedichtenfluisteraar, maar de fanclubdagen zijn iets speciaals. Niet dat wij van het slag zijn dat de ellebogen uitklapt en zich naar voren vecht om als eerste met Frank op de foto te mogen. Niets daarvan. Wij hoeven niet op de foto met Frank.

Nee, wat wij zo aardig vinden is het koekeloeren naar al die malle oude meisjes die giebelend en kirrend van de zenuwen naar zo'n dag komen, in de hoop Frank even aan te mogen raken. Gilletjes worden geslaakt als de Meester zijn opwachting maakt. Ontzetting bij wie niet aan de beurt komt. Prachtig.

De mannen van deze tweedekans-bakvisjes zijn ook leuk om te observeren. Ze moeten verplicht mee met vrouwlief en dat stralen ze ook uit. Handen diep in de broekzakken weggestopt, norse blik, wiebelen van voet op voet. Nog maar een biertje bestellen in de foyer en met spijt van verloren jaren iets te opzichtig staren naar de frisse jongedame achter de toog.

Groot plezier geeft ook altijd het vragenuurtje, met Frank geduldig en lijdzaam zittend op het podium. De malste opmerkingen en vragen komen vanuit de zaal. "Frank, je had het daarstraks over een doofstomme vrouw in Mooie Dame Uit Hué. Dat kan natuurlijk niet. Die mensen zijn wel doof, maar niet stom!" Applaus uit de zaal. Frank belooft het nooit meer te zullen zeggen. Dan meldt een geërgerde fan dat ze "het warme geluid van de vorige tour" mist. Desgevraagd kan ze niet uitleggen wat ze daarmee bedoelt, maar ze vermoedt dat het komt "doordat jullie nu misschien andere speakers gebruiken". Frank zelden zó glazig zien staren na een vraag. Maar het absolute dieptepunt was de afsluitende vraag, nee het was eigenlijk een bevel, van een fan die Frank voor haar kind het liedje Orpheus wilde laten zingen. Omdat dat kind daar altijd zo om moet huilen. Mooi dat Frank de tekst acuut vergeten was. "Maar ik beloof je dat ik het ooit voor jou en je kind zal zingen". Instemmend gejuich en einde van een rondje pijnlijke communicatie tussen Frank en zijn fans.

Intussen zat onze geheime held allang aan drankje en rokertje in de kleedkamer: Ger Hoeijmakers. Alleen als Ger meedoet, zijn wij van de partij, zijn we in de stemming en zijn we blij. Ger tovert, schildert en zwiert met zijn gitaren de juiste sfeer, de treffende gevoelige snaar bij de liedjes van Frank. Laat je Ger thuis, dan zakt de boel als een plumpudding in elkaar en liggen Jacqueline en na tien minuten al luid te snurken op rij 6.

Ook op de nieuwe cd van Frank, het verrassend goede Camera, zorgt Ger voor magie in de liedjes van Frank. Hoor Ger toch weer eens lekker gieren op Zover, hoor hem knisperen op De Streken Van De Meester.

Als Jezus gitaar kon spelen, dan nam-ie les bij Ger.

Met Ger willen wij wél dolgraag op de foto!

Bettine is terug

2010-01-17T04:35:00.000-08:00

Fijn nieuws deze week: Bettine Vriesekoop is back! Ze komt na drie jaar terug uit China en gaat de tafeltennisbond helpen om grote sponsors binnen te slepen. Tafeltennis stelt in Nederland niet zo gek veel voor, zeker niet sinds Bettine ermee gestopt is, maar mondiaal is het de vijfde sport ter wereld en voormalig wereldtopper Bettine Vriesekoop is in gans China nog altijd een verafgood idool en ikoon van het aldaar zo geliefde pingpong.

Ik ben heel blij met haar wederkomst. Al vijfentwintig jaar ben ik haar fan en bewonderaar. En al die tijd ben ik ook een beetje verliefd op haar. Met open mond zag ik haar in de tachtiger jaren in Studio Sport de vloer aanvegen met boosaardige Russinnen, Chinezen en andere communistische loeders en ijzerengordijndames. Dat mooie, jongensachtige koppie. Haar verbetenheid en bezetenheid, haar woede en die enorme ontlading na iedere zege: ik huilde van geluk als Bettine won. En ik wist vanaf dat moment definitief zeker dat ik altijd op tomboys zou blijven vallen.

Jarenlang ben ik door vriend en vijand uitgelachen dat ik zo wegsmolt voor "die halve kerel met die Dracula-tandjes." Ik heb van al die hoon enorm genoten. Niets lekkerder dan eenzaam zijn in je verering voor jouw hoogsteigen idool.

In de jaren negentig veranderde Bettine van jongensachtig meisje stap voor stap in een heuse vrouw: langer haar, make-up, zwoele touch. Tot mijn ontsteltenis leidde dat in 1995 zelfs tot een een naaktreportage in de Playboy. Tien jaar lang hadden mannen mij massaal beschimpt en bespot wegens mijn liefde voor Bettine, en nu verlekkerden diezelfde mannen zich met honderdduizenden tegelijk aan de smakelijke kiekjes van Bettine in dit heetgebakerde maandblad. Ik was geheel confuus. Wat een toestand.

Bij de dame van de tabakswinkel waar ik op zaterdag altijd een Haarlems Dagblad, de VI en de Donald Duck placht op te pikken, legde ik die zaterdag de Playboy onderop mijn wekeljkse leesstapeltje bij haar op de toonbank. Besmuikt, met rood hoofd, en met zweetpareltjes rond mijn wimpers en lippen. Toen ze bij het aanslaan vaststelde dat ik dit keer ook een Playboy uit de rekken had geplukt, keek ze me op een manier waaruit sprak dat ze me vanaf nu voor altijd héél anders zou gaan zien. Haar ogen vertelden een verhaal van diepe ontgoocheling.

Toen ik een half jaar later mijn verjaardag vierde en mijn complete zaalvoetbalteam ter gelegenheid daarvan een biertje bij me kwam halen, torstten de heertjes een enorm groot cadeau met zich mee: een gigantisch grote afdruk in dito lijst van Bettine in wulpse Playmate-pose.

Onze aanvoerder Dré had enkele weken eerder de telefoon gepakt en de tafeltennisbond gebeld. "Onze Jeroen is nogal fan van Bettine Vriesekoop en we willen wat voor hem regelen met zo'n fijne foto uit de Playboy." Of de tafeltennisbond s.v.p. het adres van Bettine voor hem had. Nou, geen probleem, daar werkte de bond maar al te graag aan mee. En dus kreeg Dré pardoes het privé-adres van deze wereldster, schreef hij haar een nette brief en kreeg hij binnen enkele dagen antwoord. Bettine vond het een prachtig idee, wilde graag een fotootje van het eindresultaat zien en verwees voor het overige naar Playboy.

Onbevreesd belde Dré naar Playboy, waar hij direct werd doorverbonden met de directeur. Deze keek nogal op van deze vorm van belangstelling: de shoot met Bettine was een bijzondere keuze geweest van Playboy, vertelde hij, een gok zelfs. Een experiment met een beroemde vrouw die voorheen nadrukkelijk echt nog nóóit door mannen was waargenomen als een dame om van te smullen, te likkebaarden of te watertanden.

Aan zo'n verrassend en uitzonderlijk verzoek wilde Playboy met alle plezier meewerken: zonder kosten in rekening te brengen werd de mooiste foto uit de reeks levensecht uitvergroot in de fotostudio van Playboy.

Mijn toenmalige lief was hevig verontwaardigd door de intrek van Bettine in ons huis ("Zij eruit of ik eruit!"). Het compromis was, na veel gesoebat, dat Bettine omgedraaid tegen een muur in een opslagkamer mocht blijven staan.

Inmiddels prijkt Bettine alweer vele jaren aan de wand in mijn boekenkamer, waar ik elke week wel even een paar uurtjes in retraite ben. In mijn strips en andere boeken snuffelen, zaken op een rijtje zetten, even naar Bettine staren. Dan kan ik de wereld weer een weekje helemaal aan.

Tijdens één van mijn radio-optredens in TROS Muziekcafé, ik meen dat het met mijn band Mischa was, zat ook Bettine in het publiek. Ze had, zo bleek later, een afspraak met een radio-collega waarmee ze samenwerkte. Na onze set stapte ik met een lekker biertje in de hand door het publiek. Ik zag haar plotsklaps zitten aan een tafeltje, alleen, wat stuurs voor zich uit turend. Mijn adem stokte, mijn ogen bleven aan haar kleven. Ze draaide haar blik mijn kant op, keek mij diep en vorsend in de ogen en ik hield haar blik vast. Dat hielden we zo enkele seconden vol.

Daarna sloeg ik mijn ogen naar beneden en wandelde ik door, een beetje licht in mijn hoofd.

Bettine is back. Dat is goed voor de tafeltennissport. En goed voor mij.

Fredje Kienhuis

2009-10-19T23:06:00.000-07:00

Ik heb afgelopen weekend mijn Jack of Haerts-schijfjes weer eens uit het vet gehaald. Afgelopen zaterdag kwam ik namelijk achter dat zanger Fred Kienhuis, waarvan ik dacht dat hij was gaan zwerven op de Stille Zuidzee nadat Jack of Hearts een jaar of 15 geleden uiteen viel, tegenwoordig gewaardeerd collega is van mijn Behave-genoten Michiel en Steve. Afgelopen zaterdag, toen we weer in de studio zaten voor ons nieuwe album, zag ik een visitekaartje van mijn held Fred Kienhuis liggen, en dat was genoeg om in de teletijdmachine van de Nederrock terug te gaan naar 20 jaar geleden... Eigenlijk klopte alles aan Jack of Hearts, zeker ten tijde van de heerlijke plaat Blue, die vol met goede liedjes staat en lekker geproduceerd is door, niet voor de poes, niemand minder dan Steve Katz. Voor jonge rockers (zoals ik toen) raakte ome Fred precies de juiste snaar met zijn hese stem waarmee hij melancholiek het geworstel met de vrouwtjes en met zijn grote vriend De Fles bezong. Typerend was ook wel dat er altijd een lichtje aan het einde van de tunnel scheen in de teksten van Fred. Jack of Hearts was bijna Amerikaanser dan Amerikaans, net als hun Belgische tijdgenoten en geestverwanten The Scabs, die eveneens tot mijn grote favorieten behoorden. Ik heb begrepen dat Fred bij sommige critici associaties met The Boss opriep, ikzelf moest ook wel vaak aan John (Cougar) Mellencamp denken bij het horen van Jack of Hearts. Jack of Hearts 'deed het' eerder met legende Flaco Jiminez dan die polka-zeurpieten van Rowwen Hèze, en had met Kim Snelten een geweldige en opwindende mondharmonica-virtuoos in de gelederen die het naast Fred heel goed deed als tweede blikvanger. Een knap stel, Fred en Kim, waar de vrouwtjes wild van waren, al heb ik mijn twijfels of je Kim Snelten wel een plezier doet met vrouwtjes... Daarnaast was er de stoere, machtige drummer Kors Eijkelboom, die leuk was om naar te kijken als collega-drummer en van wie ik bepaalde stadionrocktrucjes heb afgekeken zoals het recht omhoog wijzen met één stok tussen twee snareklappen door. Kors is in zijn jongere jaren, ton hij in The Scene speelde, overigens 'geëerd' met het hilarische en weinig flatteuze liedje ´Niet alle meisjes zijn verliefd op Kors´ door de prille Tröckener Kecks. Ik noem de Kecks, één van de vele bands uit de legendarische Amsterdamse gitaarscene, ook wel bekend als de Amsterdamse gitaarpolitie, waarnaar lijntjes lopen vanuit Jack of Hearts (Rob van Zandvoort speelde later jarenlang in de Kecks en met Theo Vogelaars dook Fred nog op als de helaas gesneefde Snevo's). Innige verbanden waren er ook met onder andere Fatal Flowers, en ook technicus/producer Luc Suèr zat in dat web. Het grootste probleem voor Jack of Hearts was het feit dat Nederland veel te klein was (en is) voor zo'n specialistische band, die geen hits kon afdwingen in een door kinder- en dansmuziek gedomineerde Top 40. Allen de KRO, VARA en VPRO waren destijds zuilen waarop de Hearts konden leunen. Daarnaast gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat alleen Blue een album is dat van voor naar achter helemaal top is. Mijn favoriete track van de heren is ´Do we really have to fight´, waarvan ik nog altijd vellenkip en acute melancholie krijg als ik het door de speakers laat rollen. Spijt en verlangen, verpakt in een melodie vanuit het hart, om die boodschap kon je Fred wel sturen..! Ik was overigens zó op Jack of Hearts gesteld dat ik eens naar Paradiso ging omdat ze het voorprogramma deden van een ouwe kerel met een gitaar (Graham Parker of zoiets). Nadat de Hearts klaar waren ben ik pontificaal vertrokken, uit protest tegen het feit dat voor- en hoofdprogramma naar mijn smaak verkeerdom waren geprogrammeerd...

bloemetje, buitje, buikje

2009-06-10T08:54:00.001-07:00

Ik zou een hapje gaan eten bij mijn trouwe maatjes Frieda en Wendelien, en dus repte ik mij tussen de middag naar de bloemist van mijn vertrouwen om daar een mooi ruikertje voor het lieve duo te scoren. Geheel tevreden met een fraaie bos witte rozen met paarse en groene bijbloemetjes verliet ik de winkel en stapte ik weer terug de zonnige binnenstad in. Ik had er lekker de pas in en glimlachte royaal naar de vele tegenliggers op mijn pad. "Gôh!", hoorde ik plots naast me roepen, "dat had je nou níet hoeven doen!" De spreekster, een gezellig ogende dame van middelbare leeftijd, keek er heel guitig bij. "Ja, ach ja", repliceerde ik hartelijk, "ik dacht: waarom niet hè." Een onzinnige tekst en een raar antwoord, maar ik wist niks beters. Ik gooide er een beleefd lachje achteraan en zwaaide daar halfjes nog wat bij. Afgehandeld, dacht ik, maar daar doemde de volgende lolligerd op, een bouwvakker dit keer, die bij de patatkraam opkeek van zijn broodje kroket: "Zó! Hebbie-wat goed te maken thuis?" Zijn collega's om hem heen vonden dit een steengoede oneliner van de bouwvakker en vingen te snuiven en schuddebuiken aan. "Ja, ja, ja, nou je kent 't wel hè!", kaatste ik vaardig terug, en wat kiespijnerig naar de bouwvakkers lachend liep ik snel weer door. Maar ik was er nog niet: een derde vindingrijke geest zette mij de voet dwars. "Jeroen!", schetterde mijn collegaatje Nienke, mij daarbij schalks aankijkend, "wil je me iets vertellen?" "Ja, hahaha, nou, na ál die jaren hè, ik dacht, nu moet het er toch maar eens van komen!" Nienke kwam niet meer bij, ze schaterde het uit en boog licht voorover van de pret. Van de gelegenheid maakte ik gebruik om mij, onder het snel uitbrengen van een "Nou, dág hoor!" uit de voeten te maken. Ik schoot het gebouw in waar ik mijn kantoor houd, hoorde de receptioniste wat spijtig verzuchten "Dat doet míjn man nou nóóit hè, een bloemetje voor me meenemen", schoot door de gangen en bereikte badend in het zweet mijn kantoortje. Ik schudde mijn hoofd en bedacht me dat het toch ongelooflijk was wat je allemaal aan standaard commentaar je over je heen krijgt als je met een bosje bloemen een paar honderd meter door de stad loopt. En dat moet je dan allemaal maar leuk vinden, en liefst ook nog gevat op reageren ook. Pffff... De bloemenstress was ik allang weer vergeten toen ik een paar uur later mijn spulletjes bijelkaar pakte, mijn PC uitdeed en mijn kantoor afsloot. Fluitend trippelde ik richting uitgang van het gebouw, en pas toen zag ik dat het mooie weer van tussen de middag in ernstige mate was betrokken. Grijze wolken hadden het zonlicht verdrongen en regen viel met kracht naar beneden. Op straat zag ik plassen, op fietsen kwamen doorweekte mensen voorbij gesteund. Ik slikte even, zei betekenisvol "Daar gaan we!" tegen de receptioniste en sprintte de regen in, op een holletje richting bushalte. Een kleine kilometer verder bereikte ik hijgend van de inspanning, maar ook wel voldaan over dit onverwachte traininkje voor het ouder wordende lijf, de bushalte. Het was er goed druk: bus 91 van half zes is altijd erg populair onder de forensen die Apeldoorn aan het einde van de middag willen verlaten. Ik telde acht mensen die samengepropt in het bushokje schuilden. Ik werd onthaald met blikken van geamuseerd medelijden. Er hing duidelijk een groepsgesprek in de lucht. "Wat een weer hè, mensen", opende een oudere man. "Nou! Wat een beestenweer!" "Maar: goed voor de plantjes." "En wat nu valt..." "... kan straks niet meer vallen!" "In Afrika zouden ze hier maar wát blij mee zijn." Zo oreerde het kluitje volk onder het afdakje een tijdje door. Werkelijk álle obligate weerspreuken kwamen voorbij. Ik was blij dat de bus in zicht kwam. De licht jolige stemming, het gevoel van verbondenheid en het zoeken naar knusse platitudes zette zich in de bus door. Ik werd er niet helemaal goed van. "Zo! We zitten droog!" was het laatste dat ik hoorde toen ik mijn ipod inplugde en de nieuwe Morrissey lekker luid inhaleerde. In Arnhem stapte ik uit bij het Sonsbeekpark. Vanaf daar was het nog maar een paar minuutjes wandelen naar Frieda en Wendelien. Het weer was intussen aardig opgeklaard en vol goede zin drentelde ik naar het huisje van het lieve damesstel dat ik al zo lang ken en waar ik zo dol op ben. Ik belde aan, en o grote verrassing: Hanneke deed open. "Hanneke!" jubelde ik opgetogen, "jij ook hier?" "Ja, en Els ook! Verrassing! Wij zijn ook uitgenodigd, Frieda en Wendelien dachten: dan zien we mekaar eindelijk allemaal weer 's! Gezellig hè?" Nou en óf ik dat gezellig vond! Ik omhelsde Hanneke en daarna ook Els, Frieda en Wendelien. "Alles goed jongen?", informeerde Els, terwijl ik mijn uit mijn jas wurmde en die aan de kapstok hing. “ Ja lekker hoor, prima!” beaamde ik. “Ik zie 't...” zei Els quasi-peinzend, en keek daarbij vorsend naar mijn buikje. Sinds ik gestopt ben met zaalvoetbal, nu een jaar geleden, bouw ik tot mijn spijt aan een bescheiden maar zeker bierbuikje. “Hanneke, kom 's kijken.” Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Kijk”, zei Els, en wees met een priemende vinger naar mijn buikje. “Jemig!”, sloeg Hanneke geschokt uit, en legde ongegeneerd haar hand op mijn buikje. “Even voelen hoor... nou, je vrouwtje zorgt goed voor je!” Frieda en Wendelien waren intussen ook aan komen lopen, getriggerd door de kleine opschudding in de gang. “Zooooo hé!”, loeide Wendelien, en kneep misprijzend in mijn zwembandje. “Heertje van het goede leven!”, tetterde Frieda, en prikte daarbij heel bougondisch met één vinger in mijn omstreden buikje. “ Wordt het een jongetje of een meisje?”, proestte Els er ook nog achteraan. En toen was ik het zat. “Ja ja, niet voor de poes hè”, gromde ik, getergd door een dag lang aanhoren van zoveel barre clichés, “maar nu heb ik er ook nog wel eentje: goed gereedschap hangt onder een afdakje!” De vier dames om mij heen, allevier de vrouwenliefde toegedaan, keken me glazig aan. “Maar goed, daar hebben jullie als lesbische dames natuurlijk niks aan, dat goede gereedschap van mij. En dat geeft niet, want ik heb al een leuke vrouw hoor. Op ieder potje past immers een dekseltje. Weten jullie alles van, toch? Dus laten we het over iets anders hebben: het eten. Het zal mij benieuwen wat de pot schaft. Of vinden we de hond in de pot? Hahaha. Leuk hè, al die woordspelingen. Of maak ik er nu een potje van?” Het bleef even helemaal stil, toen zuchtte Wendelien: “Heeeeel geestig, Jeroen. Okee, laten we dan nu maar aan tafel van. “De pot verwijt de ketel”, probeerde ik nog. Maar gelachen werd er niet. Een lange, stroeve avond strekte zich voor ons uit.

gered uit Alanya

2009-06-04T03:22:00.000-07:00

Mijn lievelingsnichtje Nancy is weer heelhuids teruggekeerd van vakantie in Turkije. Twee weken lang heeft zij, in gezelschap van haar goede vriendin Jacqueline, in Alanya genoten van de Turkse kunst en cultuur (lees: bars en stranden) en heeft zij haar toch al bijzonder knappe voorkomen opgesierd met een prachtig zongebruind vachtje. Een dik verdiende vakantie voor deze hardwerkende moeder en streng regerende nachtvorstin van Grave, die in dat stadje ook wel bekend staat als de Victoria Beckham van Brabant. Dampend van blijdschap vingen we Nancy gisteren op bij gate 21 van Schiphol. De ganse familie was uitgerukt en het was dan ook een drukte van jewelste bij gate 21, want wij van De Haan vormen een grote en saamhorige familie en Nancy is een uitermate popuplair nichtje in alle geledingen van de familie. Vol verwachting, maar toch ook wat ongerust door alle berichten van neerstortende vliegtuigen vandaag de dag, hieven wij met dik vijfhonderd man het ene na het andere welkomstlied aan, daarbij ondersteund door de De Haan Fanfare, bestaand uit enkele tientallen muzikale ooms, tantes, neefjes en nichtjes, die speciaal voor deze gelegenheid een keur aan nieuw materiaal had ingestudeerd. U zijt wellekome, 't Was aan de Costa del Sol, Er staat een paard in de gang: het kwam allemaal voorbij. Vol vuur schetterden de schuiftrompetten, gloeiend van liefde roffelden de troms, en tenslotte kwam Zij daar door de gate geschreden, onder oorverdovend gejuich en onder intens geklik en geflits van fototoestellen: ons lievelingsnichtje Nancy. Ze zag er nog fabelachtiger uit dan anders, gesterkt door de rust van het Turkse strandleven en het weldadige klimaat van Alanya. Royaal wuivend naar haar massaal uitgerukte familie drukte zij als eersten haar twee bloedjes van kinderen aan haar hart. Daarna volgden haar echtgenoot, haar ouders en daarna mocht de rest van de familie ook even. Toen we uren later we eindelijk Schiphol verlieten en ik het portier van mijn bolide voor haar opende (als lievelingsneef van Nancy valt mij altijd de eer te beurt om haar van Schiphol naar huis te mogen rijden) was het tijd geworden voor een goed gesprek. "Kind", zei ik, "wat wás ik ongerust over je." "Hoezo, neefje?" Ik stapte ook in, en startte. "Nouja, er storten tegenwoordig zó veel vliegtuigen neer... ik zat behoorlijk in de rats hoor, jij in zo'n Turks vliegtuig, misschien niet het allernieuwste en veiligste vliegspul dat ze daar hebben..." "Ach kereltje toch, wat haal je je toch allemaal in bolletje. Jij denkt dat ze in Turkije nog steeds in de middeleeuwen leven, zeker? Nou, niks van waar hoor. Hartstikke modern landje, alles hip, vlot en up to date." "Nou gelukkig maar dan." Ik glimlachte. "In elk geval ben ik blij dat je heelhuids terug bent." "Ja, ik ook hoor. Moet ik toch wel bekennen. Aan de vliegtuigen heeft het niet gelegen, maar..." "Maar?", herhaalde ik gealarmeerd. "Tja, de Turkse kerels hè." "Hoe bedoel je?" "Ach, eerst vonden we het nog wel leuk, Jacqueline en ik, al die aandacht." "Al die aandacht?" "Ze houden daar wel van échte vrouwen zoals wij, lekker groot en een beetje houvast... dat jonge blonde spul van 20 met een perfect barbie-figuurtje, daar vinden ze niks an, hahaha!" "Jaja... Godinnen zoals jij zien ze daar natuurlijk niet elke dag, ik snap 't... maar eh, wat gebeurde er verder?" "Nouja, je denkt okee, gezellig, we maken wel even een praatje met knaap zus of meneer zo. Maar dan, daarna: briefjes met I love you, of dat ze met me wilden trouwen... kinderen geen bezwaar... dat ze zich nog nooit zo hadden gevoeld, zoals nu, als ze met mij aan het praten waren... er was er eentje die een hele nacht buiten het hotel op me heeft staan wachten, en zelfs de obers van het hotel, die eerst deden alsof ze ons wel zouden beschermen tegen al die gruizige Turken in Alanya, wilden op het laatst maar één ding..." "Sodemieters!" "Ja zeg dat wel, hahaha! Ik kan er nu wel om lachen hoor." "Gôh! Nou, ik niet. Brrrr!" "We waren er gewoon op het verkeerde moment, het was te vroeg in het seizoen. Er zijn daar nu maar weinig toeristen, laat staan vrouwen zonder mannelijke begeleiding. Die kerels daar hebben dan nog heel veel honger." "Honger?" "Zo noemen ze dat daar, ja. En als je wat later in het seizoen komt, nou, dan hebben ze hun honger al wat kunnen stillen. Dan zijn ze niet meer zo opdringerig." "..." "Sta je daar, in een discotheek, maar vijf vrouwen en wel driehonderd kerels met heel grote honger..." "Nancy..." "Ja schat." "Ik laat je daar niet meer naartoe gaan hoor. Niet meer naar Turkije. Ik wil niet dat mijn lieve, weerloze, onschuldige nichtje daar wordt blootgesteld aan een uitgehongerde troep Turkse heethoofden." "Is goed schat." "Voor je eigen bestwil hè." "Maak je geen zorgen, ik ga volgende keer écht niet meer die kant op." "Fijn, fijn, heeeeeel verstandig van je, nichtje." Ik glom van opluchting. "Nee echt, we gooien het in sepember over een heel andere boeg. Jacqueline en ik hebben dan geboekt voor twee weekjes strand in Tunesië..."

skihut

2009-06-04T03:21:00.001-07:00

Als je, zoals ik, een enorme crack op de lange latten bent, valt het niet altijd mee om de lente en de zomer te doorstaan. Gewend en verknocht aan bloedstollende zwarte pistes en het gevaar van ravijnen, lawines en sneeuwstormen kan ik maar moeilijk mijn draai vinden in een wereld van zon, korte broeken en open sandalen. Niets blijft er dan over mijn mijn superstatus in de bergen van Zwitserland waar ik bekend sta als De Groene Kogel (refererend aan mijn Kermit-groene ski-outfit) en De Roze Schicht (verwijzend naar mijn neonroze reservepak), en waar moeders hun kinderen schielijk van de piste plukken als het gerucht gonst dat de gevreesde snelheidsduivel De Haan weer in het ski-dorp is gesignaleerd. Daar zit ik nu, van het zweet druipend op ons balcon, mijlenver van de witte akkers van Lenzerheide, vol weemoed en verlangen, in niets meer lijkend op de slalomgigant die ik afgelopen winter nog was... Als Ute haar held van de skischans zo ziet somberen en verleppen op ons balcon, weet zij dat er nog slechts één remedie is: de skihut van Conny en Joop. Ute duwt mij voor zich uit, de trap af, de auto in en hup daar gaat we op weg naar Echteld, naar Conny en Joop. Terwijl wij het erf oprollen, komt Conny ons al tegemoet gedwarreld. "Hoera! Gezellig!" De kids liggen al keurig in dromenland, en dus troont Conny ons zonder omhaal mee naar haar skihut achter haar huis, centraal gelegen in een zeer ruim bemeten gazon waarbij Wimbledon afsteekt een zielig moestuintje. Gedempte hoempapaklanken verleiden ons tot een steeds snellere looppas, en met de blos weer terug op de wangen schiet ik achter Conny en Ute aan de skihut in, waar het volume en de stemming strak op 10 staan. Achter de bar staat Joop, van top tot teen in skipak, die met een harde klap onze eerste halve liter voor ons op de toog neerkletst. En aan de bar zitten Drinkie en Drinkie, de twee huisvrienden van van Conny en Joop, die hun welluidende duo-bijnaam bepaald niet te danken hebben aan een bloeiende liefde voor groente en fruit. Drinkie en Drinkie zijn eigenlijk bezig met wat klussen rondom het huis van Conny en Joop, sinds 1998 om precies te zijn, maar hebben in de tussentijd gelukkig af en toe ook tijd voor een beetje gezelligheid en een drankje (in ieder geval altijd op donderdag-, vrijdag en zaterdagavond). "Proost!" roept Drinkie, en heft zijn pul hoog. "Ski heil!" brult andere Drinkie, en hij laat zijn bulderende lach door de skihut rollen. De glaasjes rinkelen ervan in de schapjes. DJ Joop laat nu de ene na de andere sneeuwhit door de boxen suizen: het gaat van Schni Schna Schanappi tot Anton aus Tirol, het bier schuimt, de Jägermeister regeert en op de dansvloer worden de danspasjes met ieder half litertje soepeler. Ik voel de kracht in mijn heupen terugkeren en maak flitsende skibewegingen op de klanken van Wat zullen we drinken. Ik voel mij als herboren. Nog maar 150 nachtjes slapen en dan...

Blijf jij maar lekker thuis

2009-05-25T14:25:00.000-07:00

Vandaag een liedje dat al een aardig tijdje meegaat op de setlist van Zahnfleisch: Blijf jij maar lekker thuis, over wat er gebeurt als een goeie vriend uit je vaste stapclubje opeens een vriendin krijgt waarnaast-ie elke avond op de bank wil gaan zitten... Hier komt het liedje, in een live-opname uit 2007, opgenomen in De Stoemper in Veendam: http://www.zahnfleisch.nl/zahnmp3/Zahnfleisch-Live-norm_09-cub-blijf%20jij%20maar%20lekker%20thuis%20-%20master.mp3

Blijf jij maar lekker thuis

Middelbare school altijd bij elkaar

Scheuren op je brommer met je lange hippiehaar

Samen naar concerten disco in de stad

Eerste joints en zoenen heel veel lol gehad

Met zijn allen aan het bier voetjes van de vloer

Diepzinnige gesprekken slap geouwehoer

We wisten dit blijft altijd daar komt niemand tussenin

Dat ging jaren goed en toen kwam jouw vriendin

Blijf jij maar lekker thuis

Bij de hond en bij de vrouw

Samen voor de buis dat is je leven nou

En al je vrienden die nemen er nog een

Op jou en je vrouwtje samen fijn alleen

Eerst moest ze altijd mee toen bleef ze liever thuis

Je tobde heel wat af een vrouw is soms een kruis

Je werkt nu op kantoor met je volgevreten lijf

Met kerstmis is het feest dan mag je neuken met je wijf

refr.

Het is de laatste ronde geen drankje meer voor jou

Wij zijn hier met zijn vijven jij bent met je vrouw

We missen wel je grappen je lach en ook je traan

Het is toch om te janken dat het zo heeft moeten gaan

refr.

vernissage

2009-05-24T07:04:00.000-07:00

Mijn lieve vriendin Rebecca wist precies hoe ze mij mee moest lokken naar de vernissage van het collectief Stop Making Sence op die zonnige vrijdag, dit voorjaar te Amsterdam. "We gaan gezellig een dagje uit", juichte ze enkele dagen eerder door de telefoon vanuit haar Mokumse poppenhuisje, "we gaan koffie drinken, lekker een happie eten en daarna ook nog naar een concert van onze grote vriend Jelle Paulusma!" Ik had niet het geringste vermoeden dat ik op het punt stond ergens in te trappen, riep spontaan "Hoera"! en "Wat fijn!" terug, en noteerde onze vrolijke afspraak met zwierige letters in mijn agenda. Wat verder nog volgde tijdens onze telefonade was een schier eindeloze reeks van koetjes, kalfjes, ditjes, datjes en lifjes en lafjes. En juist toen we na dik twee uur klessebessen het gesprek aan het afronden waren, kwam het: "O ja, voor ik het vergeet... kunnen we tussendoor misschien heeeeeel eventjes aanwippen bij een opening van een tentoonstellinkje..?" Ik voelde mijn gezicht vertrekken en de hoorn begon in mijn hand te schudden."Ja ik weet 't schat, je bent niet zo'n enorme fan van vernissages hè, maar dit wordt een ontzéttend gezellige hoor. En weet wie er ook exposeert? Ingrid!" En daarmee hád ze me, want Ingrid Grijn is niet alleen een maakster van hele knappe kunst, maar is zelf ook een heel knap kunstwerkje. Daar loop ik graag een straatje voor om, en dat wéét Rebecca. Zo luisde ze me erin, zoals hondenbezitters dat ook doen met woef die naar de dierenarts moet om een prikkie te halen of zijn nageltjes te laten vijlen: eerst lekker stokje apporteren in het bos en na afloop heerlijk rennen op het strand. Daar tussendoor wordt schielijk het vreselijke bezoek aan de dierenarts gepropt, en als alles achter de rug is, heeft woef alleen onthouden dat-ie stokje halen en strandje rennen was. Zó doe je dat, en zo deed Rebecca dat nu ook. Nee, vernissages, ik kom er niet graag. In de tijd dat ik nog gelieerd was met een beeldend kunstenares, heb ik er ruim driehonderd moeten bezoeken. Ga er maar aan staan. Soms ging het om een vernissage ter meerdere eer en glorie van mijn eigen beeldige kunstenaresje. We kwamen dan daags ervoor voorrijden met ons tot de nok met schilderijen, borstbeelden en stellages afgeladen Citroënnetje Visa, dat zuchtte onder het enorme gewicht van de kunst en bij iedere verkeersdrempel een akelig schurend geluid van carrosserie op straatsteen produceerde. Bij de galerie werd uitgeladen en daarna tot diep in de nacht gebouwd, getimmerd en gevloekt, net zo lang tot de hele handel netjes en smaakvol was uitgestald.Van de ene expositie moest de andere komen, dus vele galeriehouders, journalisten en andere beslissers werden uitgenodigd, samen met een keur van dorstige vrienden en vriendinnen die nooit te beroerd waren om in ruil voor gratis drank een prettig sfeertje van drukbezocht-en-geanimeerd neer te zetten. Als het even kon, drongen we een puissant rijke verzamelaar (of een goede kennis met medelijden en veel geld) een werkje op, en dan konden er weer nieuwe plantjes voor in de tuin en brokjes voor de kat worden gekocht. Soms ook rukten we uit ter huldiging van een collega-kunstenaar, die we hartelijk toezongen, omhelsden en gelukwensten, terwijl we intussen de aandacht van diens tentoongestelde prachtwerken af trachtten te leiden en mijn liefs portefolio in de knuisten van de andere bezoekers drukten. Hier gold het recht der slimste. Het was, kortom, geen gemakkelijk bestaan in de kunsten. Hoe vaak zijn we niet overrichterzake teruggekeerd met de volgestouwde Visa, wenend van vermoeidheid, wanhopig door de slechte verkoop, en vernederd door galeriehouders die voor mijn kunstenares "best wel wat wilden doen", maar slechts in ruil voor kunstjes waarvoor zij de academie niet had bezocht.Toen onze wegen zich scheidden, nam ik mij dan ook voor om mij voor altijd en eeuwig zeer verre te houden van vernisssages. En dat wist ik vol te houden tot deze zonnige vrijdag, dit voorjaar. Ik moet eerlijk zeggen: het was enig. Ingrid dribbelde, gehuld in een knisperende creatie van Dirk van den Broek-boodschappentassen rond met een boekje in haar handen waaruit zij hardop voorlas. Ik dacht in al mijn eenvoud dat zij een speech aan het instuderen was, ja ik dacht zelfs tjongejonge, daar ben je wel laat mee lieve Ingrid, met dat instuderen! Maar nee, dit was nou juist de bedoeling, dit was het onderdeel van het kunstwerk, zo legde Rebecca mij met haar veel diepere cultuurverstand uit, terwijl ze een geringschattend zuchtje liet ontsnappen. We namen een proseccootje hier en een biertje daar, het was allemaal gratis en we namen het ervan. Het aanwezige publiek bestond goeddeels uit deelnemende kunstenaars die aanvankelijk als bloeddorstige muggen om ons heenzoemden, maar zodra ze doorkregen dat we maar gewone mensen waren en geen galeriehouders, kopers of critici, zich nurks van ons afwendden. Terwijl we het barretje regelmatig aandeden voor een vers drankje, cirkelden we gezellig van still naar ets en van ready made naar installatie. De kunst werd met het drankje leuker en leuker. Kirrend bekeken en beluisterden we meerdere malen een Duits gesproken videowerk over incest, een gezaghebbende mevrouw hield een opbeurende toespraak en opeens viel de verrijdbare garderobe om, waar we net zo ontspannen wat tegenaan waren gaan leunen. Wij allebei suffies op de grond, glaasjes stuk, tumult alom.Met zachte hand werden wij weer terug de steeg in geduwd, waaraan de galerie gelegen was. Het zonnetje scheen, we hadden nog uren de tijd en het barstste van de kroegen hier in de buurt. Toch helemaal zo gek nog niet, die vernissages, bedacht ik me. Als je zelf maar niet degene bent die tentoon wordt gesteld.

Sultan van Lindenholt

2009-05-24T07:02:00.000-07:00

Sinds ik een paar maanden geleden, na een afwezigheid van bijna dertig jaar, mijn rentree maakte op de badmintonvelden bij de Nijmeegse club Lindenholt, heb ik in hoog tempo een stevige reputatie opgebouwd. Ik wil er niet te dik over doen, maar de bijnamen die men vol ontzag voor mij fluistert in de de Lindenholt-hal, die spreken toch boekdelen: King of Smash, Boem Boem De Haan, No Mercy Man en het eveneens veelzeggende Shutlle Punisher. Om maar even een greep te doen. Ik kan er nog aan toevoegen dat mededelingen van mijn kant als “Ik doe wel even mee op deze baan” of “Zullen we eerst even wat inslaan?” tot grote paniek onder de Lindenholters leiden, en dat de (nu nog) regerend clubkampioen (toevallig ook Jeroen geheten) naar verluidt huilend zijn lidmaatschapskaart heeft versnipperd in de bestuurskamer. Maar laat ik over mezelf ophouden, want dit verhaal gaat niet over mij, maar de Sultan van Lindenholt.
Iedere dinsdagavond komt de Sultan van Lindenholt voorrijden in een flinke stationwagen van een automatiseringsbedrijf. Een goed gesoigneerde en sierlijke man van rond de vijftig, met een lekker ouderwets grote snor in de traditie van Omar Sharif. Ik noem hem Sultan, omdat ik zijn echte naam niet ken, en ook niet precies weet waar hij vandaan komt. Maar ergens uit de richting van Perzië zal het toch wezen, als ik hem zo eens bekijk. Geef hem een tulband en een vliegend tapijt en je ziet hem veertien dagen niet meer terug.
De Sultan is een zeer opvallend want luidruchtig clublid van Lindenholt. De man citeren gaat dan ook het beste in uitsluitend hoofdletters: “ZOOOOOOOO MENSEN! DAAR ZIJN WE WEER!”, loeit hij opgewekt bij het binnenstappen van de kleedkamer. Links en rechts schudt hij handen, klopt hij op schouders, of pakt hij iemand langdurig en grondig bij beide armen beet terwijl hij die persoon van heel dichtbij in de oren toetert “HEB JE ER WEER ZIN IN, HENK? IK ZAL JE VANDAAG WEL WEER EVEN EEN LESJE LEREN! HAHAHA!” De Sultan straalt hierbij niets anders dan hartelijkheid uit, want hij vindt het gewoon gezellig en fantastisch dat we onze wekelijkse clubavond hebben en dat laat hij graag merken.
IJdel is de Sultan ook wel een beetje. Zijn sportkleren zijn zichtbaar gestreken, om beide polsjes flonkeren hagelwitte zweetbandjes van Nike en alvorens de baan op te gaan sprenkelt hij snel nog even rijkelijk parfum om zijn hals. Dan gaat het de hal in. Pas nu vallen zijn o-beentjes (denk Jan Wouters) goed op, maar die staan zijn soepele tred en explosieve sprongkracht geenzins in de weg. De eerste paar minuten, waarin de clubleden volgens een ingenieus intekensysteem baan en tegenstanders kiezen, draait de Sultan koortsachtig rondjes in de mêlee van spelers en speelsters en wekt hij de indruk alles te regelen: “JIJ MET HEM! HUP! EN JIJ OP DIE BAAN!” Daarbij schuwt de Sultan niet om onwilligen met wilde gebaren en/of aanmoedigend aan het shirtje trekken te bewegen tot het opvolgen van zijn welgemeende voorstellen.
Uiteindelijk, als hij iedereen een baan op heeft gejaagd, drijft de Sultan drie clubgenoten naar het centercourt (baan 4), waar hij een combinatie van het spelen van een wedstrijd en het geven van badmintonles ten beste geeft . “NEEEEEEEEEEEEEEEE!”, galmt de Sultan ontzet, als zijn medespeler mistast op een listig dropshotje van de overkant, “ LINKERBEEN VOOOOOOOOR!” . Of hij brult “HOP!”, vlak voordat zijn compaan een smash wil plegen, waardoor de arme compaan dermate van slag raakt dat de gedachte kleddersmash als een zielig dood vogeltje het net in flubbert. Waarna de Sultan uitbreekt in smartelijk jammeren en weeklagen, zijn racket wegsmijt, de ogen wijd openspert en zijn handen verkrampt op zijn hoofd slaat. Eenmaal hersteld van de schok, herpakt de Sultan zich en leeft hij zich uit in uitvoerige tactische aanwijzingen en het voordoen van watervlugge beweginkjes.
Ondanks al deze toewijding op zijn eigen baan, heeft de Sultan ook nog oog voor de andere zes potjes die zich afspelen in het knusse Lindenholt-stadionnetje. Hij dribbelt driftig rond en zijn hol gelach en kreten van afgrijzen klinken dan eens bij baan 2 op, dan weer op baan 7.
Ik sla het allemaal geamuseerd gade. De ganse club wordt de stuipen op het lijf gejaagd door deze guitige fanaat, de Sultan van Lindenholt. Ik ben hem er dankbaar voor. Want zo wordt de aandacht tenminste flink afgeleid van Boem Boem De Haan, die het liefst bescheiden op de achtergrond door blijft serveren.

voetenwerk

2009-05-24T06:59:00.000-07:00

Het voorjaar zoemt weer door het land: terrasjes stromen vol, kinderen krijgen ijsjes, de biertjes gaan in 't rond, de mensen lachen onbezorgd en de kleding wordt evenzo luchtig. En dat laatste betekent helaas dat we onze goede vriend Adje weer vast moeten binden. Het is hard, ik weet 't, maar er zit niets anders op. Voor hem het beste, maar zeker ook voor de wereld om hem heen.
Adje houdt namelijk van damesvoeten. Van mooie damesvoeten, om precies te zijn. Daar mag hij graag mee spelen, zo geeft hij ruiterlijk toe. Doe hem een paar fraai gemanicuneerde damesvoetjes op een terras en hij duikt in extase onder de tafel. Vraag me niet wat hij precies allemaal uitspookt onder die tafel, maar hij kan er in elk geval uren mee zoet zijn.
Niet alle meisjes en dames vinden zoiets leuk. Natuurlijk, er zijn er die zeggen: welja jongen, kneed, woel, sabbel en knabbel er maar ongeremd op los, dan neem ik intussen nog een lekker wit wijntje. Maar de meesten hebben toch zoiets van: ik laat niet met mijn voeten spelen, weg met die vent!
En dan begint de ellende: ober erbij, die roept de patron en tenslotte komt de potige chef-kok die Adje onder de tafel vandaan sleurt en hem zwaar beschimpend en overal meppend en trappend waar hij maar kan de herberg uitwerpt. En daar ligt onze Adje dan op de klinkers: beduusd, onthutst, met minstens één oog dichtgetimmerd en met het linkermuiltje van de door hem zo enthousiast bepotelde mevrouw stevig tegen zijn borst gedrukt. Omdat wij zijn beste vrienden zijn, sussen we de gillende juffrouw aan de tafel, kalmeren we de chef-kok en betalen we de schade. Daarna rapen we Adje buiten op en zeulen hem tussen ons in naar zijn appartementje in de hoofdstad, waar we hem met koude compressen en een glaasje bier weer enigszins tot zichzelf brengen.
Denk nu niet dat onze Adje een vozerik is. Volstrekt niet het geval. Niets van dat.
Ook Adje moet, net als u en ik, niets hebben van horrelvoeten, hamertenen, kalknagels, eeltplakken, zweetkakkes of schimmelpoten. Nee hoor, daar doen we ook Adje beslist geen plezier mee.
Adje houdt gewoon van mooie damesvoeten. Het is een puur esthetische kwestie. Het liefst ziet hij schone vrouwenvoetjes omlijst met fijnzinnige enkelbandjes en subtiele teenringetjes. Het einde vind-ie dat. En om het af te maken: perfect gelakte nageltjes. Rood, graag. En dit alles uitgestald in eenvoudige teenslippers, die alle ruimte laten voor het exposeren van al dit fraais. Als Adje zoiets aantreft op straat, in de tram of in een restaurant, dan laat hij alles vallen en werpt hij zich in opperste verrukking aan die voeten. En dan wordt het problematisch.
Van alles hebben we geprobeerd om Adje van zijn adoratie af te brengen. Emmers koud water, elektroshocks, zweepslagen, ja zelfs valeriaantabletjes van het Kruidvat. Maar niets hielp. Hij blééf aanhanger van het betere voetenwerk.
En dus zat er niets anders op dan Adje vast te binden. We geven hem geregeld water, zijn moeder komt met pannetjes soep en hij heeft één arm vrij om de afstandsbediening van zijn radio/tv-combinatie te bedienen. Ik bedoel, je kunt zo iemand niet helemààl van alles afsluiten.
Zo wachten we geduldig tot de lente en de zomer weer voorbij zijn, en de teenslippers weer massaal de kast in gaan. Pas dan maken we hem los en komt Adje eindelijk weer op vrije voeten.

hemel

2009-05-24T06:57:00.000-07:00

Hemel
"Nou, ga lekker zitten, dan pak ik je dvd erbij!"
Petrus maakte een royaal en uitnodigend gebaar naar een luxe leren fauteuil in de kamer.
"Biertje komt er zo aan hoor. Lindeboom, Urquell, Jever, je zegt het maar. Al je favoriete merken zijn er."
Petrus knielde voor de audio/video-installatie bij de grote, witte vertoningswand. Hij floot het clublied van Eisern Union terwijl hij de dvd op scherp zette.
"Zo, dat wordt leuk", zei Petrus opgewekt. Hij kwam overeind, wreef zich vergenoegd in de handen en dribbelde naar de reusachtige koelkast die links van ons stond opgesteld. Uit het onafzienbaar grote bieraanbod viste hij een Urquell voor mij, en een Petrus voor zichzelf. "Kom ik toch altijd weer bij uit, Petrus, een voortreffelijk biertje, hahaha!"
We hieven de glazen en lieten het ons smaken.
"Aaaaaaaaaaaaaaaah... " zuchtte Petrus gelukzalig na de eerste ferme teug. Ik antwoordde met een zeer tevreden, snerpende boer.
"Vooruit, laat maar lopen", zei ik gretig. Petrus drukte op play en gaf de afstandsbediening aan mij.
Onder de tonen van de Koning Voetbal Mars begon de vertoning met een overzicht van de hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk ging over Amersfoortse Boys, mijn allereerste club. Daarna kwam een hoofdstuk over Zandvoort'75, zag ik, en ging het via HBC, Centrum 111, SVJ, RCH, SVJ/Energie, Nedlloyd en Rap naar het tiende en laatste hoofdtuk: Albatross.
"Aha, chronologisch", constateerde ik blij.
"Ja ja, daar houd jij van... weten we toch." Petrus knipoogde en proostte me toe.
"Fijn! Maar... ik mis in het lijstje Warmunda, en Ripperda, en Elistha en Telstar..."
"Kijk nog even naar de titel van deze compilatie."
Ik griste de dvd-hoes van het bijzettafeltje en las Jeroen de Haan: Alle Goals.
"Ach zo... vandaar. Klopt, voor Warmunda en die andere drie clubs heb ik nooit gescoord."
"Zie je."
"En wat zie ik hier, bij de extra's: mijn zomeravondvoetbaldoelpunten voor buurthuis De Fjord, campingvoetbalgoals, treffers tijdens toernooien van poppodia... wow, te gek!"
"Dat is hier bekend hoor, wat jij leuk vindt." Petrus straalde. Hij genoot van mijn kinderlijke vreugde. Hij klopte me vertrouwelijk op mijn arm. "Nou, spelen maar, die band!"
De eerste beelden van Amersfoortse Boys kwamen. Drie keer had ik daarvoor gescoord, wist ik uit mijn hoofd. Ik was benieuwd hoe het eruit zou zien, ik als klein E-junior-mannetje die het net deed trillen, gehuld in het edele wit en blauw van de Boys.
Daar kwam ik aangehobbeld, wat ongelukkig in de motoriek, vanaf de middencirkel. De bal stuiterde onwillig en grillig voor me uit, het leek er meer op dat ik probeerde de bal bij te houden dan dat ik hem mijn onverbiddellijke wil oplegde. Toch weken mijn tegenstanders, in opperste verwarring, als wuivende verders. Ik kwam almaar dichter bij het vijandelijke doel. Het was aan mijn paniekerige blik duidelijk zichtbaar dat het naderende doel mij in grote verwarring bracht. Ik keek links, ik keek naar rechts, maar geen enkel medespelertje was met me mee naar voren opgerukt. Afleggen kon dus niet. En dus gaf ik de hobbelbonkende bal, die ik eindelijk zó ver had achterhaald dat ik er nu pal naast draafde, vanaf de rand van het strafschopgebied dan maar een flinke trap. Ik raakte 'm maar half. Tergend langzaam draalde het leren monster over de modderige graspollen, het graaiende keepertje van APWZ voorbij, het doel in.
Met allebei mijn armenstijf omhoog langs mijn oren, want zo jubelden voetballertjes in de jaren '70, rende ik breed lachend terug richting eigen helft. Op de achtergrond, langs de zijlijn, wuifde mijn vader opgetogen met zijn paraplu naar me. "Goed zo, Roentje!"
Mijn allereerste goal werd eindeloos gehaald, uit wel zes verschillende camerastandpunten. Wat verrukkelijk, wat een genot.
"Je kunt ook doorzappen naar het volgende doelpunt hoor, dan sla je al die herhalingen over." Het was me helder dat Petrus dit meer voor zichzelf zei dan voor mij. Ik kreeg namelijk geen genoeg van al die herhalingen.
Ook de andere twee doelpunten die ik maakte voor Amersfoortse Boys, in mijn shirt met nummer 14, kwamen nu voorbij. Mijn winnende kopbal in en tegen Baarn en het frommelgoaltje, uit een scrimmage, tegen Quick. Daarna volgde het handjevol goals dat ik in naam van Zandvoort'75 in de jouwen joeg. Typische verdedigerdoelpunten, ik speelde toen voorstopper en kwam alleen bij spelhervattingen naar voren. Twee kopgoals dus, en enkele pegels van afstand. Vooral de volley die ik uit een corner vanaf twintig meter genadeloos in de kruising vuurde, was van grote schoonheid. Direct na de inslag begon ik aan een juichrush waar geen end aan leek te komen.
Ik depte mijn tranen van ontroering terwijl ik dit pareltje maar blééf herhalen.
"Kom, volgende goal", drong Petrus aan.
En zo vlogen de doelpunten ons om de oren. Uit alle hoeken en standen, met links en rechts, met het knietje of het koppie, met een lel of met een loppie in de zaal en op het veld: Jeroentje maakte ze subtiel en met geweld. Mijn doelpunt tijdens mijn debuut voor SVJ, een uittrap van de keeper die de bal midden in mijn gezicht schoot en die daarna over de keeper heen in het doel vloog: veertien dagen alleen maar pap met een rietje eten maar wél een onvergetelijke binnenkomer. Mijn benutte penalty in de bekerwedstrijd met het eerste van HBC. Mijn lob vanaf eigen helft, in de zaal tegen EHS. Fantastisch allemaal.

Vele doelpunten van het jaar later, plus ook een half kratje Urquell later, borg Petrus de dvd weer in het hoesje op. "Zo, dan heb je een beetje een indruk van hoe we dat hier doen, in de hemel. Niet gek hè?"
"Nee, absoluut niet gek, geweldig hoor meneer Petrus!"
We schudden elkaar de hand.
"Goeie reis terug, en tot over zoveel jaar hè."
"Ja", antwoordde ik, tot later. En nogmaals dank voor dit kijkje in de keuken, het was echt een hartstikke leuke stage."
"Groeten thuis!" Petrus zwaaide nog één keer, en sloot toen de poort.

bloed

2009-05-24T06:55:00.000-07:00

De eerste keer dat ik in een bloeddonorcentrum kwam, zal ik niet licht vergeten. Zo'n tien jaar geleden meldde ik mij, op en zomerse dag en onder immense druk van mijn toenmalige verloofde (“Kom kom, het doet heus geen pijn, en zo doe je ook eens wat góeds voor de wereld!”), in Zutphen ter keuring bij de bloedbank. Het ging deze keer nog niet direct om een echte donatie, maar alleen om een intakegesprek met een arts en een bijbehorende keuringsafname van wat buisjes van mijn bloed. Zodat ze even checken konden of het goed spul was, dat bloed van mij.
Verstijfd van de spanning, maar met een geforcerde glimlach om mijn bleke lippen, wachtte ik mijn beurt af en keek ik met grote ogen om me heen. Een stuk of twaalf doneren lagen op bijna horizontaal geklapte tandartsstoelen totaal ontspannen te keuvelen en kouten met de verpleegsters van de bloedbank, met elkaar en met wat rondspelende kindjes, terwijl hun levenssappen gestaag uit ze wegvloeiden. Zelden een stel gewonden zó opgewekt zien kwekken en kleppen. Het leek werkelijk net of er he-le-maal niets aan de hand was. Een halve liter bloedverlies, nog vrijwillig ook, en dat alles in een sfeertje alsof we hier op een gezellige buurtbarbeque waren.
Ik keek nog eens wat preciezer naar die twaalf toonbeelden van onverschrokken bereidheid tot lijden. Niemand jonger dan 40. De mannen besnord en/of bebrild. De vrouwen gestoken in fantasieloze jurkjes waarin moeders zich hijsen als ze al zó lang getrouwd zijn dat het toch allemaal niets meer uitmaakt. Beroepen als militair, ambtenaar en huisvrouw vierden hoogtij. De absolute gemiddelde Nederlander was hier te gast. CDA-stemmers. Schaatsers, wandelaars. Actief in het verenigingsleven en niet te beroerd om voor de Nierstichting met de collectebus lang de deuren te gaan. Geen kouwe drukte, geen onvertogen woord, bescheiden en vriendelijk. Goede buren ook. Dàt werk.
Daar zat ik dan als Fremdkörper tussen, met mijn peroxide-Billy-Idol-kapsel, mijn trotse bovenarmtattoo onbloot, mijn leren broek en mijn cowboylaarzen. Meneer de Artiest, met het zweet parelend op het voorhoofd, temidden van Jan met de Pet en Mien Doorsnee die werkelijk nergens last van leken te hebben.
Toen gebeurde het. Een vrouw, net klaar met doneren en met de wond in de binnenkant van haar elleboog verbonden, kwam overeind van haar tandartsstoel. Ze frummelde wat aan de bandage om haar arm, terwijl ze zich bij de koffietafel opstelde om daar een welverdiend bakje troost te bekomen. “Het zit niet goed...” mompelde ze voor zich uit, terwijl ze met gespannen blik aan haar bandage voortrommelde. De witte bandage werd plots van het midden uit donkerrood. Snel, heel erg snel kleurde het complete ding bloedrood, en daarna kroop het bloed onder de bandage door. “Het lekt!”, riep de vrouw met kalme, vaste stem. Haar bloed kwam vlugger en vlugger, droppelde op de grond. Een zuster snelde toe met een nieuw verband, rukte de doordrenkte oorspronkelijke lap naar beneden en wilde in dezelfde beweging met nieuw verband de wond toedrukken. Maar in dat korte moment van vrijheid zag het bloed haar kans schoon en spoot met kracht uit de arm van de vrouw de lucht in. Eerst over het witte jasje van de verpleegster en daarna, toen de koelbloedige donor zich in een reflex van de verpleegster afwendde, in een breed waaierende fontein over de kopjes, schoteltjes, kannen, lepeltjes, suikerpotjes, melkkannetjes en koekjes van de koffietafel.
Het werd de overmatig donerende vrouw nu dan toch te veel, en met grote verbaasde ogen zakte ze door haar hoeven, plat met haar bips op de grond,. Een tweede verpleegster kwam nu toegesneld, en samen met haar danig bespatte collega kreeg zij dit keer de wond alsnog onder controle en dicht.
Terwijl ik licht in mijn hoofd en met bevende handjes naar lucht hapte, leek verder niemand bepaald onder de indruk van het bloedbad waarvan we samen getuige waren geweest. Men keek eens met een half oog naar de besmeurde vloer en koffietafel, stelde vast dat het wel redelijk gesteld was met de onfortuinlijke fonteinvrouw, en ving weer aan met kletsen en kwebbelen. Ook het verplegend personeel leek allerminst onder de indruk. “Nouja, even de kopjes afwassen en nieuwe koffie zetten maar weer”, concludeerde een opgewekte oudere zuster hardop, en met een 1001-dingendoekje ging ze de spetterravage te lijf.
Aan dit alles moest ik terugdenken toen ik gisteren in Utrecht voor de 37e keer bloed gaf, en ik een gesprekje opving van twee verpleegsters van de bloedbank.
“We zijn bijna klaar... rustig vandaag hè?”
“Ja, nu wel... maar dat was vanmorgen wel anders, met dat spuitincident...”
Ik was blij dat ik het dit keer niet live had mee hoeven maken, want al zie ik vampiers in films verlekkerd krachtig toebijten (zoals in de gloednieuwe prachtfilm Let the right one in), en lijkt mij een stevige bite van de sexy vampeuse Elize uit de stripreeks Prins van de Nacht bepaald niet verkeerd, echt bloed dat voor je ogen vloeit, dat went echt nooit.

pincode vergeten

2009-05-24T06:51:00.000-07:00

Het duurde vanmorgen veel langer dan normaal voordat het OV mij van Nijmegen naar Gigant in Apeldoorn had gebracht. En dit keer lag het eens niet aan een uitgevallen bus of vertraagde trein. Nee, het was mijn eigen geheugen dat uitviel én vertraagde... Met het fietsje van huis naar het station, dat wilde allemaal wel. Vers opgepompte bandjes, de lente in de bol en rollen maar.Mijn probleem begon toen ik vaststelde dat ik niet voldoende muntjes op zak had om met cash geld een treinkaartje naar Arnhem uit een automaat te trekken. Ja, die kaartjes betaal ik graag met muntjes, en niet met pin. Dat doe ik heel bewust en dat doe ik uit protest. Protest tegen het verdwijnen van de kaartjesloketten waar je door een mens wordt geholpen. Op de grotere stations kun je weliswaar nog steeds bij een mens een kaartje kopen, maar dat kost je een boete van 50 cent, wat natuurlijk een schande is.En dus koop ik mijn treinkaartjes tegenwoordig weliswaar uit automaten, maar voor straf doe ik dat met muntjes, want die moet de NS dan allemaal tellen, naar de bank brengen etc.Maar vanochtend had ik onvoldoende muntjes paraat en dus moest ik pinnen. Maar... hoe luidde mijn pincode nou ook alweer..? Het was iets met een ezelsbruggetje, ehm... geboortejaar van mijn nichtje min het aantal KNVB-bekerzeges FC Utrecht gedeeld door de som van getallen op mijn vorige nummerbord... zoiets was het toch... gewoon maar even proberen wat mijn het eerste te binnen schoot. Fout..! Ik voelde het zweet door mijn hoofdhuid kruipen. Tweede poging, nu met de eerste twee getallen achteraan. Wéér fout..! Wat was er met me aan de hand? De omgevallen wandelende encyclopedie van zinloze maar leuke feitjes en cijfers in mijn koppie haperde als nooit tevoren. Nouja, één keertje eerder was me dit gebeurd, toen ik na een betoverend concert van de Sisters Of Mercy samen met een even betoverende juffrouw in algehele staat van betovering op station Duivendrecht vergeefs trachtte twee treinkaartjes naar Utrecht te pinnen. Dat betekende na drie wazige pinpogingen domweg doei pinpas, genadeloos ingeslikt door de automaat. Maar ik was nu broodjenuchter, sharp as a knife en compleet bovenop het nieuws. Alle uitslagen van dit weekend in de Eredivisie, Bundesliga én Jupiler League zonder probleem paraat. En de stand in de ranglijst van je favoriete club kon je er gratis bij krijgen. Maar die pincode... Ik durfde geen derde poging aan en bij gebrek aan cash moest het dan maar per bus naar Arnhem. Gelukkig stond bus 32 juist klaar, de bus waarvan ik wist dat-ie via tal van gehuchten, kieren en spleten van Nijmegen naar Arnhem sukkelde. Ik heb het geweten... Dorpsstraat Ons Dorp in het kwadraat... een kerkje hier, een buurthuis daar, dorppompje zus, tractortje zo... eindeloos lang duurde het voordat de bewoonde wereld van Arnhem City opdoemde. En ik moest intussen buitengewoon hoognodig de hond uitlaten.Toen we eindelijk stopten bij station Arnhem, en ik een moeizaam sprintje richting stationstoilet inzette, schoot mij plotsklaps glashelder mijn pincode weer tebinnen. Meer opgelucht dan nijdig nam ik de proef op de som. En jawel hoor: mijn geheugen deed het weer, en de flapjes rolden mij lachend tegemoet uit de automaat. In mijn pauze wandel ik vandaag de stad in. Het moet er maar van komen: zo'n spelletjesding met geheugentrainertjes, breinbrekertjes en niet malse sommetjes. En als ik dan toch bezig ben, ik zal bij de Blokker maar even kijken of de rollators in de aanbieding zijn...

Sittard Rock City

2009-05-24T06:47:00.000-07:00

Met Tunnelfist touren we nu alweer een dikke tien jaar door Nederland en Duitsland heen om ons Heilig RockEvangelie te verkondigen. Nouja, touren... laat ik niet overdrijven: we tuffen door Nederland en Duitsland, en doen per jaar een showtje of twintig. Voor het geld doen we het niet. De gages die voor Tunnelfist op tafel komen, zijn doorgaans net voldoende voor een paar liter benzine, een klustertje bier en vier Snickers. Het is de liefde voor de muziek die ons drijft, en het zijn onze trouwe fans in den lande die het toefje op de taart vormen. Zo hebben we bijvoorbeeld in Sittard een heel enthousiaste fanbase. Dat is in de eerste plaats te danken aan de inspanningen van Marco, de sympathieke waard van rockkroeg Nummer 8 (in Zitterd zelve spreekt men van Nummer Ach). Marco heeft heel veel verstand van goede muziek en bovendien een excellente smaak. Dat betekent dat hij naast vooral heel veel Duitse kwaliteitspop- en rock (zoals Joachim Witt, Oomph!, Rammstein en Welle: Erdball) ook het complete oeuvre van Tunnelfist grijsdraait in zijn knusse tapperij.Toen wij voor het eerst optraden in Nummer Ach, een jaar geleden, werden we geweldig warm onthaald door een uitzinnige achterban, die alle Tunnelfist-stampers woord voor woord meebrulde, en iedere eerste noot van een nieuw ingezet lied met blij gedruis van herkenning begroette. Vooral het wat pikanter werk (zoals Faggot Queen en Pussy Nauw) kon op grote instemming van het Nummer Ach-publiek rekenen, en om onze befaamde interpretatie van de Modern Talking-klassieker You're My Heart, You're My Soul werd al snel uit veler keel luid gesmeekt. Na een twee uur durende rockmarathon en vijf toegiften werden we uitbundig gekust en gekroond. Heerlijk. Het was, kortom, een soort van thuiskomen in Nummer Ach.Ook bij ons tweede optreden in Marco's fijne herberg, een paar maanden terug, was het weer één en al feest. De polonaise slingerde zich van voor naar achter door de zaak, de confetti en serpentines vlogen door het ganse lokaal en Marco's uiterst charmante verloofde Claudia (ik herhaal het nog maar eens: Marco heeft een excellente smaak) dribbelde met een fototoestelletje rond om de algehele feestvreugde in vrolijke prentjes vast te leggen.Omdat Marco en Claudia de barmhartige werken zeer zijn toegedaan, zijn ook de door het leven geplaagde Sittardse outcasts van harte welkom om een biertje te pakken in Nummer Ach. Slachtoffers van drank en dobbelspel, arme sloebers met hersenverweking na dertig jaar blowen, gekwelde zielen die hun lichaam achter het station van Zitterd moeten verkopen om in hun onderhoud te voorzien: allemaal welkom in de rockkerk van Marco en Claudia. Nu ben ook ik ruim van opvatting en heb ik een groot hart voor de verworpenen der aarde. Het Leger des Heils, Artsen Zonder Grenzen, Jantje Beton: altijd kunnen zij rekenen op mijn gulle bijdrage. Maar als de verworpenen de aarde hoogstpersoonlijk bij mij aankloppen, dan wordt het toch een ander verhaal.Op deze tweede avond in Nummer Ach genoot ik grote belangstelling van een verworpen meneer met een verkreukeld bekkie, een scheef visserspetje op zijn bol, en tal van drankjes en pretsigaretten achter zijn rottende kiezen. Ook hij wist de rockschlagers van Tunnelfist op de juiste waarde te schatten, en ving tot grote hilariteit van alle aanwezigen een wilde dans aan met het palmboompje dat tegenover de bar stond opgesteld. We doopten deze meneer direct Iggy Pop, indachtig diens legendarische TopPop-optreden van dertig jaar geleden, toen hij Lust for Life playbackte en onderwijl een palmboom zwaar mishandelde. Tot zo ver alles koek en ei. Maar nadat Iggy met palmboom en al onderuit was gegaan op de dansvloer, en zich daarna suizebollend met een biertje en een toetertje tegen een muurtje opstelde, recht tegenover mij en mijn drumkit, ging het fout. Iggy kreeg met de minuut meer en meer in de gaten hoe voortreffelijk ik wel niet bezig was achter mijn koper en ketels. Het begon met instemmend naar mij grijnzen en knikken. Daarna ging om de halve minuut een duim naar mij omhoog, waarbij Iggy zijn arm stijf strekte om zijn duim maar zo duidelijk mogelijk naar mij de lucht in te steken. Hij bopte met zijn benevelde hoofdje ritmevast mee met mijn basedrum en besloot nu dat hij pas écht van mijn virtuoze spel kon genieten als hij zo dichtbij als mogelijk bij me kwam zitten. Terwijl ik onverstoorbaar doordenderde achter mijn kit, kroop Iggy net zo lang tussen mensen, glazen, snoeren en standaards door tot hij op zijn knieën naast mij zat, ingeklemd tussen mijn hi-hat en mijn linkerbeen. Dit strekte Iggy tot grote gelukzaligheid. Hij klopte mij hartelijk op schouders, billen en alles wat daar tussenin zat, klapte gezellig mee met de maat, bleef onvermoeibaar zijn duim voor me heffen en stond af en toe half op om met twee wijsvingers naar mij te wijzen, als om het publiek duidelijk te maken dat het toch echt de drummer van Tunnelfist was, en niemand anders, van wie we het deze avond met z'n allen moesten hebben.De aanhankelijkheid van Iggy kende kortom geen grenzen. Maar ik wel. De ongebreidelde bezitsdrang van Iggy begon me te benauwen. Terwijl Louis, Jos en Martijn werden omstuwd door hitsige Limburgse dames met laag uitgesneden decolletés, en werden overstelpt met slipjes, knuffelbeertjes en briefjes met telefoonnummers, zat ik hier met een lallende en graaiende Iggy aan mijn broek. Het werd tijd dat Iggy een flink end opdonderde, en wel zo snel mogelijk. Tussen de van mij bekende ratelende roffels en bonkige beuken door, loerde ik tevergeefs naar Marco, die echter de vraag naar meters bier op deze avond nauwelijks de baas wist, en mij dus niet kon ontzetten. Iggy was inmiddels achter me gekropen en hees zich nu aan mijn brede schouders op. Met schorre stem raspte hij in mijn oor dat hij nu ook graag een stukkie wilde spelen, en wel sofort. Daar voegde hij aan toe dat ik hem daarmee heel gelukkig zou maken. Hij greep, over mijn schouders heen, met zijn onvast zwaaiende handen naar mijn drumsticks, terwijl ik ondertussen publieksfavoriet Lena tot een goed einde probeerde te leiden. Het werd me nu toch echt te gortig. De man moest weg. En wel heel snel ook. Het was Martijn die het geworstel achter het drumstel als eerste in de smiezen had, en geen seconde aarzelde. Met een beha overdwars op zijn kruin, hem zojuist door een opgewonden jonge fan toegeworpen, schoot hij voorlangs het podiumpje, over de versterker van Louis, en greep Iggy bij kop en kont. Gedecideerd plantte hij mijn fanatieke aanhanger tegen het eerdergenoemde muurtje, en sprak hem toe zoals je dat met hondjes doet die aan iets gesnuffeld hebben dat van het baasje niet mag.De rest van het concert zat Iggy wat droef voor zich uit te mokken, tegen zijn muurtje en met een leeg bierglas in zijn hand. Voor hem was de lol eraf, maar mijn avond was gered. Binnenkort staan we voor de derde keer op de planken in Nummer Ach in Zitterd. Ik heb even gebeld met Marco en gevraagd of Iggy en nu ook weer zou zijn. Dat kon Marco zo niet zeggen. Ik neem dus maar het zekere voor het onzekere, en neem een grotere ijzeren kooi mee naar Zitterd. Die hijsen we dan tegen het plafond van Nummer Ach en stoppen Iggy en zijn palmboom erin... iedereen blij..!

Club of Lonely Men

2009-05-24T06:44:00.000-07:00

De Club of Lonely Men krijgt binnenkort uitbreiding. Met z'n tweetjes houden mijn muziekmakkers Reinout en Louis deze illustere club al ruim tien jaar overeind, en hun volharding wordt binnenkort beloond door de toetreding van Adje als derde lid van hun zeer besloten genootschap.
Zeer besloten, want je komt er heus niet zomaar tussen, in de Club of Lonely Men. Er gelden uiterst strenge en bindende voorwaarden, die alleen op te brengen zijn voor de allerhardste en meest verstotenen mannen. Leden van de Club of Lonely Men moeten op het gebied van vrouwen totaal gedesillusioneerd zijn, en dienen dit te vertalen in inktzwarte verbittering en peilloos diepe verachting. Daarnaast dienen de leden zich maandelijks ten huize van voorzitter Reinout in Hillegom te melden voor vergadersessies die zijn vergeven van bier, wodka en dikke Havana-sigaren. Niet zelden ontaarden deze zittingen in benevelde schimppartijen en andere harde anti-vrouwen-acties. Zo worden er weinig vleiende schandliederen over vrouwen gecomponeerd en luidkeels uitgevoerd, en worden foto's van bekende mooie dames als Madonna, Pamela Anderson, Angelina Jolie en Anita Witzier bespuwd, verscheurd, vertrapt en daarna onder samenzang ritueel verbrand.
De leden van de Club of Lonely Men roepen "Boe!", “Vort!” en "Ksssst!" tegen vrouwen die hen op straat passeren, en pakken hierbij dreigend een straatklinker op om hun verjagende gesis kracht bij te zetten. Straatnaambordjes die verwijzen naar beroemde vrouwen worden beklad met schunnige teksten en aan de ramen en deurklinken van de faculteit der vrouwenstudies wordt 's nachts geregeld poep gesmeerd door de heertjes. Voeg daar nog aan toe het veelvuldig door de brievenbus naar binnen plassen bij vrouwenopvangtehuizen en het houden van hatelijke treiterteracties voor de poorten van menig vrouwenvleugel van justitiële inrichtingen (de leden scanderen dan onafgebroken "Terecht! Terecht! Terecht!", en kunnen dit zonder eten en drinken dagenlang volhouden). Dan weet u zo ongeveer met wat voor sociëteit we hier van doen hebben. Het is een wat eigenaardig broederschap, de Club of Lonely Men, maar de grote overtuiging waarmee de heren hun overtuiging belijden, dwingt toch bewondering af.
Van voorzitter Reinout weten we dat hij, sedert een incident met ene Liesje in de zandbak van zijn kleuterschool, een intense afkeer jegens het andere geslacht koestert, en hier niet meer vanaf te brengen is. Verliefde dames die zich in de loop der jaren opdrongen hebben zijn slagkracht met deegroller en koekenpan op pijnlijke wijze leren kennen, en zelfs zijn bloedeigen moedertje kust hij uitsluitend op moederdag, en dan slechts omdat het móet, met een zakdoekje tussen haar wang en zijn lippen. Nee, tussen Reinout en de vrouwtjes komt het nooit meer goed.
Hetzelfde moeten we helaas vaststellen als we het hebben over Louis. Deze voormalige Casanova uit hartje Amsterdam, die de meisjes vroeger placht te verslijten in een tempo dat zelfs Julio Iglesias en Gene Simmons bleek deed wegtrekken, liet na het oplopen van een gebroken hart in 1998 subiet de rolluiken zakken voor al het vrouwelijk schoon van deze wereld. "Het is over en uit" sprak hij, om zich sedertdien ten volle op afschuw en walging van de vrouwen op onze aarde te storten.
Ondanks al deze toch wat zorgelijke trekjes van Reinout en Louis, schijnt er zo nu en dan toch ook ruimte te zijn voor een vrolijke noot op de vergaderavondjes in de Hillegomse jongenswoning van de voorzitter. Dan worden rokjes, pruiken, parelkettingen en stilettohakjes tevoorschijn getoverd uit de verkleedkist van Reinout, en pakt Louis zijn make-up-koffertje erbij. Liedjes van Dolly Parton worden gesoundmixt, Margreet Dolman wordt naar de kroon gestoken en complete scènes uit Absolutely Fabulous worden met overgave nagespeeld. Het zijn deze spaarzame momenten van ontspanning en luim, die af en toe een klein troostend lichtje laten schijnen voor de geplaagde leden van de Club of Lonely Men.
Adje wordt nu het derde lid van dit syndicaat vol vrouwenhaat. U hebt het onlangs al van mij kunnen vernemen in een ander blogje: Adje kan absoluut niet uit de voeten met de vrouwtjes, en past dus naadloos in het mannenbolwerk van Reinout en Louis. Dat Adje sinds de publicatie van mijn blog over zijn voetenfascinatie niet meer fatsoenlijk over straat kan en 24 uur per dag wordt uitgelachen door vrouwen, gaf hem het laaste zetje.
Volgende week woensdag vindt de eerste vergadering met Adje erbij plaats in het hoofdkwartier van de Club of Lonely Men. Het zal die avond en nacht nog lang onrustig blijven in het bollendorp Hillegom. Ik zou zeggen: moeders, houdt uw dochters binnen, en ga zelf ook de deur maar niet uit..!

massages

2009-05-24T06:39:00.000-07:00

Omdat ik de rug van een oud mannetje heb, zo scheef als een hoepel en knarsend als een paardenkar, lig ik geregeld links en rechts op massagetafels. De ellende is begonnen toen ik ergens begin jaren '90, na afloop van een optreden met Magicians, iets àl te graag en snel één wilde worden met ons publiek. De kolkende menigte strekte haar armen naar mij uit, klaar om mij op te vangen alsof ik in een warm bedje neer zou dwarrelen. Het stagediven stond destijds echter nog danig in de kinderschoenen. We praten over bekant 20 jaar geleden, nietwaar. Ik had nog nooit in clipjes gezien dat je je in zo'n situatie in vol vertrouwen plat voor- of achterover in de armenmassa moet laten vallen, en sprong in al mijn onwetendheid dan ook rechtstandig met mijn cowboylaarzen vooruit mijn fans tegemoet.
Het is wonderlijk hoe zo'n grijpgrage zee van armen in nog geen mum kan wijken als de dode zee destijds voor Mozes en diens bandleden. Bijna een meter lager kwam ik op de plavuizen van het Hillegomse jongerencentrum Solution tot stilstand: eerst met de ene comboylaars, en pas ietsje later met de andere. Een verschrikkelijke kràk klonk door de ganse soos en ik stond aan de plavuizen genageld. Ik kon niet meer linksaf, niet rechtsaf, niet naar voren of naar achteren. Om over bukken nog maar te zwijgen. Rechtop staand ben ik door Dammie, Martijn en Louis in de tourbus gezet, om aldus met gierende banden naar mijn rockhuisje in Haarlem te worden afgesleept.
Drie weken lang lag ik plat, in gipsen corset, gekweld door helse pijnen bij zelfs maar de geringste beweging. Ook voorzichtig glimlachen, iets waarvan bekend is dat ik dat gaarne en veelvuldig pleeg te doen, scheurde mijn krom geknakte ruggegraat genadeloos in tweeën.
Moeizaam was het herstelproces, heel moeizaam. Het Groene Kruis was kind aan huis bij mij. Rolstoelen werden af- en aangereden, looprekjes in alle soorten en maten, bestelbussen vol krukken, noem maar op. Met bemoedigende briefjes, kaartjes en pakketjes afgeladen postzakken uit de hele Benelux werden er bij mij thuis afgeleverd, en de Haarlemse bloemisten en fruitwinkels beleefden een gouden eeuwtje.
Ten slotte, met dank aan dit alles, krabbelde ik weer op de been. Maar de scheve rug bleef, en de bijbehorende pijn ook. En dat zal zo blijven, ook de komende vijftig jaar, door die ene brute knal op de plavuizen van Solution. Soms gaat het wat beter, soms ook gaat het minder.
Om het ongemak enigszins in de perken te houden, lig ik dus geregeld links en rechts op massagetafels. Ik word dan gekraakt, gedraaid, gekneed, gerold, gevouwen, gekanteld en gedrukt dat het een lieve lust is.
Denk nu niet dat ik dit alles zingend onderga. Integendeel: dit zijn regelrechte martelingen. Mijn masseurs doen dit dan ook louter voor mijn eigen bestwil en hebben krachtige maatregelen genomen om mijn bloedstollende gegil en gekerm en het bijbehorende gespartel en gekronkel te smoren. Ik word met de allerzwaarste metalen vastgeketend en de muren van de praktijkruimtes zijn met vele duizenden eierdozen beplakt. Mijn masseurs willen nameljk geen problemen met hun buurt. Nee, het is beslist geen pretje, die massages.
Vertel ik dit aan mijn vriendinnen, dan knikken zij me bekommerd toe, slaan hun arm om mij
heen en reiken mijn hun zakdoekje om mijn opwellende tranen te stelpen.
Het vervelende is echter, dat ik met mijn mannelijke vrienden absoluut niet kan praten over mijn zo noodzakelijke massages. Zij likken hun lippen en klakken met hun tong, terwijl zij luidkeels beelden schetsen van mij in een roodverlichte massagesalon, plat op de buik, terwijl een keur aan ranke en slechts in één veter en twee melkdoppen gehulde Thaise vrouwtjes in danspas over mijn geplaagde rug trippelt en trappelt. Ook reppen deze vrienden hijgend van happy ending en special finish, waarbij ze met halfdichte vuist snelle bewegingen maken ter hoogte van hun geopende mond of hun navel.
Bedroefd schud ik het hoofd, over zoveel misverstand en vuilbekkerij. Bedroefd over hun pijnlijke hoongelach en over hun dramatisch primitieve denkpeil. Voor hen, die mannen om mij heen, heb ik dit stuk geschreven. En als ze het nu nog niet snappen, dan kunnen ze m'n rug op.

feesten tussen de hooligans

2009-05-24T06:34:00.000-07:00

Met mijn voetbalvrienden Adje, Peter en Martin bezoek ik graag voetbalwedstrijden in de Duitse profcompetities. Geen gedoe met clubkaarten, gewoon lekker naar het stadion, kaartje kopen aan de kassa, biertje en Bradwurstje erbij en genieten maar! Wij belijden een speciale liefde voor voormalige DDR-clubs als Energie Cottbus, Hansa Rostock, Dynamo Dresden, Union Berlin, FC Magdeburg, Carl Zeiss Jena, Rot-Weiß Erfurt en Erzgebirge Aue. Al deze oude DDR-legendes hebben het structureel zeer zwaar met geld, dolgedraaide fans en stelselmatige benadeling door (Wessi)scheidsrechters en -officials. En dus zijn wij vrienden van deze mooie, geplaagde clubs vol Weltschmerz. Het werd, zo vond Martin, zo langzamerhand tijd om onze ´Ossi´-liefde kracht bij te zetten door ook eens plaats te nemen in het bezoekersvak bij een uitwedstrijd van één van onze DDR-liefdes. En dus stonden we afgelopen zaterdag in de stromende regen op onoverdekte sta-tribubes tussen zo´n 1500 bloedfanatieke Dynamo-fans, in de uitvakken het goedgevulde stadion van Eintracht Braunschweig. Naast complete gezinnetjes, opvallend veel meiden (in Duitsland gaan veel meer vrouwen naar het stadion dan in Nederland) wat grijsaards en twee rolstoelers (die op de sintelbaan rond het veld mochten plaatsnemen) bestond het geel-zwarte Dynamo-legioen uit voornamelijk jonge, puistige en veelal aardig beschonken mannetjes-apen. Er werd in de hekken gehangen en gesprongen, er werd eens een rotje of een rookbommetje gegooid, er werd strak geluisterd naar de instructies van de Grote Voorman van de fans: een wat bozig manneke met een petje en een megafoon beval het ene lied na het andere hosdansje. En zo brulden, loeiden en Roda-rupsten we de hele wedstrijd gebroederlijk voort, temidden van de eerlijke arbeiderszonen en -dochters van Dresden.Het is lang geleden dat ik het zo heb meegemaakt. Het was een fijn, beetje woest en aards gevoel, na vele jaren weer eens tussen de compromisloze diehardfans. In mijn tijd als Haarlem-ultra, onder het scorebord van de West-side, begin jaren '80, heb ik het ongeveer net zo beleefd. Adrenaline, een extreem gekleurde bril op en zingen, scanderen en schelden maar. De gelukkigste tijd van mijn leven. En zo stonden we te genieten. Van de stromende regen die ons drijf en koud tot op het bot maakte, van het gearmd hossen, van het opgewekt en meer dan duizendstemmig beledigen van Eintracht Braunschweig en haar aanhangers in woord en gebaar. En dan ook nog, volkomen onverdiend, een 0-1 zege stelen uit Braunschweig..! Dronken van geluk vielen we onze vrienden en vriendinnen uit Dresden om de hals, en deelden sigaretten en bier met ze. Het was een geweldig mooie dag. Alles klopte. Precies zo moet het zijn. Karl Marx keek vanaf zijn wolkje tevreden mee.

dag Gulf-mannetje

2009-05-24T06:30:00.000-07:00

Mijn Gulf-mannetje stopt ermee. En dat is erg. Vanmorgen, nadat ik had getankt bij het kleine Gulf-benzinepompje van mijn vertrouwen, vertelde hij het me. Verslagen stond hij achter de toonbank van zijn piepkleine maar knusse bijwinkeltje, waar steevast Hollandse hits uit een transistor schallen en waar altijd wel een paar besnorde werklieden aan een dampende kop koffie staan. Het benzinestationnetje wordt binnen enkele dagen omgebouwd tot een een onbemande automaat en komende vrijdag valt het doek al."Ik heb van mijn baas de keus gekregen om zelf franchisehouder te worden, of te gaan werken bij een Gulf in Wijhe. Maar dan moet ik wel zulke enorm lange dagen gaan maken, met al die reistijd erbij... dat trek ik niet meer op mijn leeftijd..." Mijn Gulf-mannetje zei het meer berustend dan kwaad. Vlak voor zijn pensioen toch nog de klos.Mijn Gulf-mannetje heeft me al jaren als klant. Hij weet precies wat voor klant ik ben: cash betalend en gesteld op bonnetje en zegeltjes. Ik ben namelijk dol op zegeltjes, want jongens wat spaar ik toch graag: DE-punten (voor een collegaatje), afgestempelde postzegels (voor een geestelijk gehandicapte jongen), lege batterijen (voor het goede doel van een vriendin), en Gulf-zegeltjes dus (die houd ik lekker zelf). Mijn Gulf-mannetje weet dat alles. Ik hoef dat niet uit te leggen. En hij lacht me er ook niet om uit. Heerlijk, heerlijk. De opkomst van de onbemande pompstations is niet te stuiten, ik weet het. Voor een verschil van anderhalve cent per liter laat de gemiddelde automobilist de Gulf-mannetjes van dit land gewetenloos in de steek. Dat de eigenaren van de onbemande pompen veel grotere winsten maken dan de bemande concurrentie, ondanks die anderhalve cent korting per liter (ze hebben immers geen personeelskosten), dat laat de gemiddelde automobilist onberoerd. En dat het mijn Gulf-mannetje zijn baan kost, al dat hebberige onbemande tanken, dat interesseert ze evenmin. Zij hebben hun anderhalve cent korting, en daar gaat het toch maar om. En door die korting van anderhalve cent kunnen ze op zaterdag tenminste met onbekommerd gemoed de flappen in de kroeg laten rollen, want dan kijken ze niet op een tientje meer of minder.Aan mij heeft het niet gelegen. Met grote bogen mijd ik al jaren de onbemande slopers van de sociale samenhang in benzinepompland. En omdat ik weet dat de pompjes het vooral van de bijhandel moeten hebben, sleepte ik bij mijn Gulf-mannetje al die jaren dan ook ijverig pallets vol ruitenwis en sigaretten, ja desnoods af en toe een exemplaar van De Telegaaf uit de schappen. Het heeft uiteindelijk niet mogen baten. Ik stamelde nog wat lieve woordjes van dank-voor-alle-jaren en medeleven tegen mijn arme Gulf-mannetje. Hij hoorde het met een een droeve glimlach aan. Toen schraapte hij zij keel en zei: "Je kunt na vrijdag wel terecht bij de BP in Zuid, daar blijven ze voorlopig nog wel bemand." Vakman en klantvriendelijk tot de laatste snik. Mijn Gulf-mannetje.

boodschapenwagentje

2009-05-24T06:27:00.000-07:00

Van mijn lieve vriendin Gré mag ik in noodgevallen altijd haar autootje lenen. Ook in niet-noodgevallen trouwens, want Gré is de ruimhartigheid zelve, maar slechts in de alleruiterste noodgevallen maak ik daadwerkelijk gebruik van haar royale aanbod.
Er zitten namelijk nogal wat risico's aan vast, rijden in het autootje van Gré. Het is een piepklein, vaalblauw Suzuki'tje Swift dat al zó oud is, dat de oprichter van de Suzuki-fabrieken, de in 1964 op 101-jarige leeftijd verscheiden Riutchi Hachuzi, er naar verluidt in zijn tienerjaren nog wat proefrondjes mee heeft gereden op het circuit van Kawasaki.
Verzamelaars hebben dan ook vele tonnen geboden op dit antieke sieraad op de weg, en ook het Autotron te Eindhoven heeft Gré gesmeekt om het wagentje in haar collectie op te mogen nemen. Ja zelfs het Zaanse Verkade Koekblikmuseum heeft naar de prijs gevraagd, maar ook zij kwam van een koude kermis thuis. Want Gré is onvermurwbaar: van haar autootje blijven ze af. Gré en haar Suzuki: zij horen bij elkaar. Daar komt niemand tussenin.
Ik zie het er allemaal niet aan af, die gigantische geweldigheid en waarde van Grés autootje. Of: haar boodschappenwagentje, zoals ik het roestige kreng (het autootje, niet Gré) vaak noem. Want meer is het niet. Zelfs ik, een kabouter van nog geen drie turven hoog, moet met mijn lijfje eindeloos proppen en wurmen voordat ik eindelijk achter het stuur van het blauwe monstertje gedrapeerd zit. Nouja, stuur: zeg maar stuurtje. Het past in de palm van mijn rechterhand. En als ik een pedaaltje in wil trappen, dan heb ik ze alledrie tegelijk te pakken. De raampjes staan altijd een stukje open, niet om te luchten maar omdat de handmatige raamdraaiertjes al sinds jaar en dag dol zijn. De verwarming kent alleen de standjes Sahara en Eskimo en laat je cd's maar thuis want het transistortje dat voor audiobak moet doorgaan lust alleen cassettebandjes. Het motortje reutelt als een stervende bejaarde en de ruiterwissers snerpen als krijtjes op een schoolbord.
Ik heb dan ook altijd mijn oordoppen in als ik onverhoopt met het boodschappenwagentje van Gré op pad moet. Verder draag ik steevast een helm en een stofbril, want de halve aarde waait door die eeuwig open raampjes naar binnen. En de gevarendriehoek ligt naast me al klaar op de bijrijderstoel - ter grote van een kinderzitje, de gevarendriehoek past er net aan op.
Ik start, een luide knal (standaard een vuiltje in de benzinetoevoer), het boodschappenwagentje springt op: we rijden. Hortend en stotend hotseknots ik aldus, zoals gezegd alleen in de al-ler-ui-ter-ste noodgevallen, bij Gré de straat uit, met bonzend hart en met bevende handjes aan het minatuurstuurtje.
Het ergste heb ik nog niet genoemd: de remmen. Die zijn er namelijk niet. Nouja, nauwelijks. Het zijn de originele remmetjes, nog door de oude Riutchi Hachuzi hoogstpersoonlijk ingebouwd. En volgens Gré doen ze het nog fan-tas-tisch. Welnu, dat is ook zo hoor, tenminste als je het normaal vindt om 200 meter voor een stoplicht al te gaan remmen, en dit kracht bij te zetten door met heftig geruk aan het dinky toy-stuurtje zo hard te gaan slingeren dat dit het remproces aanzienlijk bevordert. Van getoeter, gesein, middelvingers en andere aanwijzingen van mede-wegbruikers moet je je daarbij beslist niets aantrekken, want dat leidt maar af van je concentratie op het verkeer, en dat zou gevaarlijk kunnen worden.
Als ik aan het einde van de dag, gelukkig zonder echt brokken te hebben opgelopen, maar wel met 24 bekeuringen op zak, sidderend de sleuteltjes weer aan Gré teruggeef en haar werktuiglijk bedank voor het mogen lenen van haar boodschappenwagentje, vraag ik haar met mijn laatste krachten hoe het toch mogelijk is dat haar blik op de weg telkens toch weer door de APK-keuring komt.
Want Gré en ik hebben hetzelfde garagemannetje: Ton. En Ton is voor mij altijd heel streng met de APK. Ik zie mij nog in mijn flonkerende, mijns inziens van gezondheid blakende Volvo 340 bij Ton voor komen rijden voor een APK-keuring. “Niet te redden”, sprak hij somber, terwijl hij de onderkant van mijn op de brug gehesen pronkstuk inspecteerde, en mismoedig met een schroevendraaier pookte in alles wat los en vast zat aan de carrosserie. “Corrosie tot op het bot, de as hangt op half elf en de balken hebben geelzucht. Ik zou je in gevaar brengen als ik deze puinhoop goed zou keuren voor de APK.Vergeet het maar.” En terwijl ik snikkend zijn garage uitliep, begonnen Ton en zijn jongens de laatste bruikbare onderdelen, toch nog verrassend veel zag ik, van mijn Volvo af te slopen, als chirurgen die uit net overledenen hart, lever en nieren snijden om daarmee patiënten die op het randje van de dood zweven een tweede leven te schenken.
“Dat kan toch niet waar zijn”, stamelde ik tegen Gré, “dat hij jouw boodschappenwagentje altijd maar goed blijft keuren? 'Daar komt Gré weer in haar Fred Flinstone-trapautootje', zegt-ie altijd lachend tegen mij... waarom keurt hij dan toch telkens jouw wagentje weer goed?”
“Ach... ik kan toch lekker koken..?” zei Gré, en ze lachte er mysterieus bij.
Dat is waar. Gré kan fantastisch koken. En ze smoorde ook deze discussie in de meesterlijke mosterdsoep en verrukkelijke rijsttafel die ze vervolgens voor me opdiende.

de derde drummer van Behave

2009-05-24T06:23:00.000-07:00

Mijn treintje van Arnhem naar Nijmegen sukkelde zoetjes over de Waal mijn stad binnen. Ik stond op, draaide me om en wilde richting balkon lopen. Toen zag ik opeens, dat onder het petje in de uiterste hoek van de coupé geen anonieme rapliefhebber school, maar... Johan! Johan, de allereerste drummer van Behave, de band waar ik sinds 2005 de trommels roer. Een gek moment, want ik had Johan nooit meer gezien nadat hij Behave had verlaten. Maar vooral erg leuk om hem weer eens te zien. Want in the early days van Behave, toen ik nog in Paper Moon speelde en wij regelmatig samen tourden omdat we bij dezelfde platenmaatschappij zaten, stond ik vaak enorm te genieten van de optredens van Behave, en van het spel van Johan in het bijzonder. Met een übercool, stoïcijns gezicht deelde hij genadeloos volle petsen, patsen, kletsen en kledders uit, waar ik opgetogen op rondhopte gedurende de Behave-shows. Tijdens de gezamenlijke banddiners (meestal in snackbars en shoarmatenten in die tijd) van Behave en Paper Moon sprak ik graag met Johan over drummen en muziek. Beminnelijk uit zijn helblauwe ogen starend, zacht sprekend en bedachtzaam formulerend lichtte de doorgaans heel zwijgzame en daardoor wat Sfinx-achtige kale drummer van Behave wat tipjes van de sluier op van zijn techniek, zijn stijl en zijn smaak. Mooie vent, Johan. En een mooie drummer. Een paar jaar later, toen Paper Moon er de brui aan had gegeven en ik Behave wat uit het oog verloren was, ging mijn telefoon: zanger Michiel van Behave aan de lijn. Met een droef verhaal: drummer Robert, de opvolger van Johan, had een hersenbloeding gekregen en moest daar voorlopig rustig van herstellen. Hij kon absoluut niet optreden in zijn toestand van dat moment. En dat terwijl het nieuwe Behave-album op uitkomen stond, en er een cd-presentatie en wat radio/tv-werk aan zaten te komen om de plaat te promoten. En daarom aan mij de vraag of ik het even op kon vangen totdat Robert weer helemaal beter was, en weer achter de ketels plaats kon nemen. Natuurlijk zegde ik toe om het even op te vangen en we maakten direct wat eerste afspraken. Triest genoeg herstelde Robert zo moeizaam, dat gaandeweg duidelijk werd dat drummen er niet meer in zat voor hem. Het even opvangen werd zo voor mij een vaste plak in een band die het in hoog tempo ver schopte: twee hits, tal van grote festivaloptredens en het Nationaal Songfestival als absoluut hoogtepunt. Heel wrang voor de ongelukkige Robert, maar misschien ook wel voor Johan, zo dacht ik soms. Jaren hard werken aan de muziek en als het oogsttijd is, dan zit een ander in de spotlights op jouw plekkie.Zo kan het soms gaan. Ik voelde me een derde keeper die door blessures van de eerste en tweede keeper pardoes van de bijveldjes van het stadion werd weggeplukt en opeens Europa Cup mocht spelen. Zo gaat dat soms, kijk maar naar Kenneth Vermeer van Ajax... Dit alles schoot weer door mijn hoofd toen Johan en ik een paar minuutjes bijkletsten. Hij woonde net als ik sinds kort in Nijmegen (of all places, hoe is het mogelijk!), had een leuke vriendin en een goeie baan. Dat deed me deugd. Over Behave hebben we het niet gehad. En muziek maakte hij helaas helemaal niet meer: te druk... We namen afscheid, Johan wandelde richting Bottendaal. Daar ging-ie, de eerste drummer van Behave...

jacht op de extra AH-plaatjes

2009-05-24T06:18:00.000-07:00

Op woensdag 4 maart heb ik mijn uiterste best gedaan om de drie extra AH-plaatjes te bemachtigen. Dat werd een helse klus... Ik ben die woensdag, op de officiële ruildag die AH hiervoor had georganiseerd en tijdens welke het setje extra plaatjes zou worden uitgedeeld, eerst met mijn album (dat je mee moest nemen om aan te tonen dat je de plaatjes ook écht spaart) naar een AH in Nijmegen gestruind. Daar bleek dat het in Nijmegen allemaal anders ging dan in de rest van Nederland: niet op 4 maart, maar op woensdag 5 maart, in het stadion van NEC. Maar ik kon de 5e niet, want ik ging die dag naar de bekerthriller AZ-NAC Breda. Ik dus in de auto gestapt om in Arnhem een AH te bezoeken. Echter, op mijn autoradio hoorde ik dat er een file was tussen Nijmegen en Arnhem. Ik derhalve koers gezet naar Malden, in de hoop dat de AH aldaar buiten de 5-maart-NEC-regeling zou vallen. Maar nee: ook dat dorp was op de afwijkende 5 maart aangewezen. Vervolgens mijn tomtom gevraagd om mij via een alternatieve route naar een AH in Arnhem te sluizen. Een lijstje met de adressen van alle zeven vestigingen in Arnhem had ik bij de hand. Ja, zeven adressen maar liefst, omdat ik ook voor twee andere voetbalvrienden dat extra setje wilde scoren, en ik ervan uitging dat ik dat niet in één filiaal gedaan zou krijgen. De tijd begon te dringen. Door alle oponthoud schoof de klok al richting vier uur, en ik was bevreesd dat de speciale middagen hier en daar wellicht al voorbij zouden zijn. Het filiaal in de Kronenburgpassage bleek voor mijn tomtom een onhaalbare vesting, waarna ik uitweek naar de AH op de Groningensingel. Aldaar spoedde ik mij naar de sigarettenbalie, waar ik met hoogrode komen aan de dienstdoende mevrouw vroeg naar de extra plaatjes. "Nou meneer, eigenlijk is die actie al voorbij, die duurde tot half vier... maar ze zitten daar achterin, gaat u nog maar even kijken." Ik wierp mij door de vakken heen en hoorde een snel aanzwellend gekwetter van kinderstemmetjes helemaal rechts achterin. Temidden van een zee van bakken met dubbele plaatjes alsmede kinderen (meer meisjes dan jongens!) met moeders stond de filiaalmanager als een kruising tussen Sinterklaas en Falco (handtekeningen en partituren uitdelend in de meesterlijke clip Rock me Amadeus) de zo vurig gewenste extra drie plaatjes uit te delen. Over vurig gesproken, ik had inmiddels een kop als een boei. Ik voelde me enorm opgelaten tussen al dat basisschoolspul en hun moeders, als enige volwassen kerel met een plaatjesalbum in de knuistjes. "Dit is zeker niet het album van uw zoontje, maar uzelf?", grijnsde de filiaalmanager en hij keek me met een wat meewarige blik aan. Daarna zette hij met een speciale stift een kruis door de barcode op de achterflap van het album, en reikte me de plaatjes uit. Hevig zwetend maakte ik me fluks uit de voeten...

Boy George, The Cure en de dienstkeuring (5, slot)

2009-05-24T06:16:00.000-07:00

Het had wel wat weg van een Cito-toets voor gevorderden. In een even ruim als flets lokaal werd door een stuk of twintig jongens, inmiddels allemaal weer aangekleed, gezwoegd op een vragenformulier van acht kantjes. Vragen over opleiding, over het gezin waar je uit kwam, over sport, over van alles en nog wat. Maar natuurlijk ook heel veel vragen over gezondheid en onverhoopte afwijkingen.
Ik raasde door de vragenlijst totdat ik de onderdelen over onverhoopte afwijkingen gevonden had. Gebruikt u drugs? Nou, reken maar. Drank? Lust ik wel pap van, officier. Komen er geestesziekten in uw familie voor? Welzeker meneertje, volop zelfs.
Als kers op de taart vulde ik bij bij het vakje 'ruimte voor opmerkingen van uw zijde' in dat ik enorme gewetensbezwaren had, PSP stemde en dat ik PSP-lijstrekker Andrée van Es een ongelooflijk lekker ding vond.
Knorrend van genoegen vouwde ik het formulier toe, stond op en leverde het in bij de opzichter voorin het lokaal. “ Loop gelijk maar door de arts hiernaast, die neemt dit even met je door.”
Ik legde het formulier op het bureau van de arts, zei hoi, en ging zitten. De slanke man tegenover me antwoordde niet. Hij keek me aan alsof een vies insect uit de categorie kakkerlak/pissenbed zijn kamer in was gekropen. Met tegenzin sloeg hij mijn formulier open, en nam het murmelend door.
“Zw-zw-zw... hum... ja... zw-zw-zw... zo, drugs... De Haan?”
“Ja?”
“ Je gebruikt drugs?”
“ Nouja, drugs... ik doe 's pilletje hier, een toetertje daar... het valt allemaal wel mee hoor meneer.”
Daar geloofde de meneer echter volstrekt niets van, dat het allemaal wel mee viel met mijn drugscomsumptie. En zo moest ik het nou net hebben. Juist door mijn consumptie te bagetelliseren, wekte ik de indruk dat ik in werkelijkheid iedere dag die God gaf klokkie-rond zo stoned als zes apen was.
Zijn blik gleed naar mijn armen, waarschijnlijk om te kijken of hij daar de littekens van boel veel prikkie-prikkie met de drugsspuit kon herkennen.
“ Drank?”
“ Zit in de familie, meneer. Mijn vader is een hele grote op dat gebied, om over mijn opa en ooms van die kant nog maar te zwijgen.”
Hij bladerde verder. “En de rest van uw familie is collectief in de war, als ik het goed begrijp?”
“Nu overdrijft u toch een beetje”, zei ik schmierend, “alleen mijn moeder gaat gekkenhuis in en gekkenhuis uit, maar verder zijn het alleen een paar tantes die beetje het Noorden kwijt zijn, en er zijn een paar gevallen van zelfmoord van neven die..”
“ Wacht.”
De arts stond op en beende met mijn formulier onder zijn arm het vertrek uit. Hij bleef lang weg, bijna een kwartier. Op de gang achter me zwol een steeds luider gezoem aan van wachtende jongens die niets begrepen van al dit oponthoud. Ten slotte keerde de arts terug op zijn post.
“Jij gaat nu naar huis”, zei hij afgemeten.
“ En hoe gaat het dan verder?”
“Je krijgt vanzelf per post te horen of je wordt opgeroepen voor het vervullen van je dienstplicht... maar.. hoe zal ik het zeggen... van jouw soort jongens moeten we er niet te veel tussen hebben zitten...”
Mijn hart maakte een sprongetje. Ik sprong er achteraan, de kamer uit, de kazerne uit, de tram weer in, terug naar huis. Gans tevreden draaide ik mezelf een feestelijke toetertje om mijn aanstaande zege alvast een beetje te vieren.
Ik scheerde langs de boomtoppen terug de Olieslagerslaan in en landde keurig voor mijn deurtje op nummer 14. Terwijl ik de trap omhoog nam, hoorde ik vanuit mijn kamer twee opgewekte stemmen lachen en kletsen dat het een lieve lust was. Ik opende mijn kamer en daar zaten ze, zusterlijk gearmd op mijn bank: Boy George en Robert Smith! Er stond een borrelend waterpijpje tussen ze in, er werd met rode wijn geklinkt en Robert pakte er direct een derde gaasje bij, voor mij. Goed gedaan jongen!”, lachte Robert me toe, terwijl Boy zich koket waggelend richting pick-up begaf.
“Niet kijken wat ik opzet!”, kirde Boy, en ik sloot giechelend mijn ogen. Een moddervette, slepende discodreun barstte uit de speakers: You can win if you want van Modern Talking!
“Vandaag is het feest”, doceerde Robert met een grijns om zich paarse lippen, “dus doen we er ook een feestelijk muziekje bij. Wijntje, Jeroen?”
Het bleef die avond en nacht nog lang onrustig op nummer 14 in de Olieslagerslaan...

Boy George, The Cure en de dienstkeuring (4)

2009-05-24T06:14:00.000-07:00

In het vertrek van de oogarts stonden twee wiebelige bankjes die helemaal vol zaten met wachtende jongens, op elk bankje drie. Daarnaast stonden een andere jongen en ik als nummer en zeven en acht in de file bij dit onderdeel. Ik kreeg zo langzamerhand genoeg van het gedurig in mijn zwarte onderbroekje rondlopen. En ik kreeg koude voeten van de kille kazernevloer.
De oogarts scheen met een klein zaklampje in de pupillen van de ogen van een Surinaamse jongen die een felblauwe zwembroek droeg. Daarna nam hij de knaap de kleurentest af. De kleurentest bestond uit het herkennen van cijfers in een woud van kleurige bolletjes op grote prenten aan de wand.
Dit was mijn kans! Ik was namelijk zo kleurenblind als een televisie uit 1956. En als je kleurenblind was, werd je afgekeurd. Dat wist ik. Aan kleurenblinden hadden ze niks in het leger. Ik balde stilletjes mijn vuistjes van voorvreugde.
We konden allemaal prima volgen hoe de Surinaamse jongen het ervan af bracht, want de test werd op anderhalve meter van ons wachtenden afgenomen.
"6... 14... 41... 22... 9... 67... en dan... zie ik niet goed... eh... weet ik niet", las de ingespannen turende jongen hardop voor, terwijl hij met zijn hand zijn linkeroog toedekte.
"En nu je met andere oog."
"6, 14... 41... 22, 6... ehm... 69? En dan... heu..."
"Ja stop maar, Graanoogst. Met gokken schieten we niks op." De oogarts krabbelde iets op een vel papier en zond de jongen heen. "Je kunt je aankleden en je dan bij de administratie melden voor het invullen van de vragenlijst. En dan ben je klaar."
Zo, dat wisten we dan alvast, het einde was in zicht.
"Van Dalen."
De bijbehorende jongen veerde op van zijn bankje en trad naar voren. Er werd doorgeschoven op de bankjes, nog eentje en dan zou ook ik kunnen gaan zitten.
Vriend Van Dalen bleek nog wat meer cijfers te herkennen dan collega Graanoogst, zowel met links als met rechts, en somde tot zichtbare tevredenheid van de arts vlot de complete reeks van 10 cijfers op. Daarna werd ook Van Dalen uitgezwaaid, werd er weer doorgeschoven en was ik aan de beurt om te gaan zitten. Intussen was de file nog wat aangegroeid: er stonden nu vier jongens te wachten naast de volle bankjes.
Het ritueel herhaalde zich en herhaalde zich. Nog twaalf keer, twee maal per jongen, hoorde ik de cijfersreeks opgedreund worden. Ik kende de reeks intussen uit mijn hoofd. Wat een rare test, dacht ik. Iedereen kon hóren welke getallen er op de prenten stonden. Dit had toch geen zin zo? Of... was het een valstrik? Ik was aardig kleurenblind en kon alleen in de eerste paar platen de cijfers herkennen. Bij de derde had ik er al veel moeite mee. Ik haalde de 41 er alleen maar bij nader inzien uit, met dank aan mijn voorgangers die zo braaf en geduldig hadden voorgelezen.
Als ik nu zou vertellen dat ik het vanaf 22 niet meer kon ontcijferen, dan was ik totaal ongeloofwaardig met mijn kleurenblindheid. Maar als ik de reeks zonder boe of bah zou opdreunen, zou het net lijken alsof ik in de verste verte niet kleurenblind was...óók niet goed voor mij!
Het zweet brak me uit en ik kreeg angst dat mijn mascara uit zou lopen.
"De Haan."
Ik ging staan, schuifelde richting oogarts en liet me eerst flink in de pupillen schijnen. Daarna bleef ik staan, hief mijn rechterwijsvinger en wilde wat zeggen.
"Naar de muur draaien, hand voor je linkeroog. Welke getallen zie je?"
Ik stond nog steeds waar ik al stond, met mijn gezicht nog van de muur afgewend. "6-14-41-22-9-65-11-70-83-52."
De oogarts keek me verstoord aan."Ja ik ben hartstikke kleurendoof hoor, maar ik hoor die getallen nou al tig keer voorgelezen worden, dusseh... die ken ik wel uit m'n hoofd"."
"De Haan." De oogarts kneep zijn eigen ogen tot kleine spleetjes. "Jouw ogen mankeren niks. Dat is mij wel duidelijk. Ingerukt."
Verkeerde tactiek, dacht ik ongerust, nét weer de verkeerde tactiek.
Bedrukt door deze faliekante mislukking drentelde ik door de gangen terug naar de kleedruimte. Daar vond ik mijn zwarte kloffie terug en kleedde ik me weer aan. Alleen de vragenlijst moest nu nog worden ingevuld en dan zat het er op, peinsde ik. Mijn gewetensbezwaren waren nu wel bekend bij de plaatsingsofficier, en dat ze me in deze kazerne een beetje vreemd vonden, dat was ook wel helder. Maar eventuele kansen op afkeuring wegens homofilie had ik laten liggen en mijn kleurenblindheid had ik ook niet op het droge weten te trekken. Met pies gegooid had ik ook al niet. Al met al misschien toch een te magere score? Het kwam er nu op aan om bij het invullen van de vragenlijst toch nog een paar bonuspunten te pakken.

(wordt vervolgd)

Boy George, The Cure en de dienstkeuring (3)

2009-05-24T06:12:00.000-07:00

Om mij heen louter witte, onzekere en bangige gezichtjes. Ik zat op een bankje in een gang van de kazerne te wachten op wat er komen ging, en stelde tot mijn verbazing vast dat ik de enige malle jongen van deze lichting was. Verder alleen maar brave jongetjes, geïntimideerd door de legerbasis en de alom rondstampende mannen met poppensnorren in uniformen. Wat hing ze boven het hoofd? De verhalen van hun vaders en broers waren verschrikkelijk geweest en beloofden weinig goeds. Keiharde ontgroening door sadistische sergeants. Wekenlang iedere nacht om half vier van de brits gejaagd worden voor een appèl. Marsen van 50 kilometer met op je rug voor 40 kilo aan bakstenen. Ik zág ze al dit vreselijks denken. Met loodzwaar gemoed staarden de jongens naar hun schoenen of het plafond. "Ik ga mijn rijbewijs in dienst halen", zei iemand, en de spanning brak een beetje. "Het schijnt dat je voor van alles en nog wat opgeleid kunt worden." "Ja, dat is wel goed. Voor later." Het werd weer stil. Het zonnetje wilde niet echt doorbreken in dit gesprek. "Zonde van je tijd jongens, dienst, zonde van je tijd....", schamperde ik stokerig. Weer stilte, maar nu met wat meer lading. "Ja, maar ja... je móet wel... ja toch?" Juist. Dát wilde ik horen. "Natuurlijk niet", snuifde ik, "je kunt toch ook weigeren? Of wil je later liever Kanonenfleisch worden voor de Russen?" "De Haan!" Verbouwereerd keek ik op. "Kom gelijk maar mee, in plaats van rare kletspraatjes te verkopen. Volg!"" Ik sjokte, net iets te langzaam, achter de dikke bullebak aan. Hij leverde me af in een kamertje waarin een plaatsingsofficier op mij zat te wachten. Hij keek me over zijn leesbril vorsend aan en schikte zijn papieren zoals een nieuwslezer dat doet aan het einde van het Journaal. "Zo, eens even kijken... jij bent dus De Haan..." "Jeroen de Haan ben ik." De plaatsingsofficier zette zijn ellebogen op zijn het blad van zijn bureau, en sloeg met de vuist van zijn rechterhand zachtjes in de palm van zijn linker. "Niet alleen De Haan", lichtte ik nader toe. "Ja ja... goed, jij bent dus diegene die het nodig vond om een brief te schrijven aan de Minister van defensie, omdat..." "Omdat ik vond dat zijn brief met de oproep voor de keuring voor militaire dienst een heel intimiderend toontje had. En toen dacht ik: wat is dat nou toch voor nodig? Kan het niet wat aardiger?" "Dat vond jij. Toe maar. Je dacht: we leven in een vrij land? Of zoiets? En wat schreef de Minister terug?" "Hij schreef niet zelf terug. Ik kreeg een brief van een ambtenaar, namens de Minister, waarin stond dat het nou eenmaal zo in de wet stond, dat die brief zo geformuleerd moest worden." "En wat leren we daaruit?" "Nou?" "Dat je je tijd niet moet stoppen in het schrijven van domme brieven." "Nou..." "Maar laten we het over je toekomst hebben. Ga zitten." De plaatsingsofficier klonk plots veel luchtiger en zijn blik klaarde op. Ik kreeg zelfs een knipoogje. "Luchtmacht? Marine? Landmacht?", somde hij vrolijk op. "Ik wil niks in het leger. En ik ga 't niet doen ook." Hij lachte eventjes en keek me ruimhartig aan. "Maar als nou blijkt dat je tóch in dienst moet. En als je dàn zou moeten kiezen." "Ik dóe 't gewoon niet." "Zal ik dan maar gewoon landmacht noteren?" Zijn vulpen zweefde boven het formulier waarop hij mijn keuze wilde noteren. "Nee." "Nee? Of heb je misschien andere voorkeuren? Dat je kok wordt voor je kameraden, of hospik. Ook mooi werk hoor." "Nee, ik wil niks. Ik weiger dienst. Ik heb namelijk gewetensbezwaren." "Offe..." Hij zon op een grapje. Een grapje dat deze tegenspartelende aanstaande legionair zou doen ontdooien. "Of... gaat je voorkeur meer uit... naar eh... jongens?" Hij keek er schalks bij. Dit was geen kwaaie vent, maar dat maakte hem niet minder gevaarlijk voor me. Ik kende de verhalen van jongens die net hadden gedaan of ze homo waren, maar daar niet mee weg kwamen. Daar prikten ze wel doorheen in het leger. "Als u daarmee bedoelt of ik misschien van de klets-klets ben: nee, ik heb een vriendinnetje." "Ah... ach, ik dacht, je komt hier zó opgetut binnenlopen..." We zwegen. Hij wendde zijn blik af, tikte nadenkend met de vingertoppen van zijn handen tegen elkaar. Toen gaf hij het op. "Okee, dan schrijf ik gewoon op dat je niets wilt. Maar weet dat dat consequenties kan hebben hè jongen. Kijk, hier heb je een folder over de procedure voor erkenning van gewetensbezwaren." "Dank u wel." Ik nam de folder aan, ook al had ik die thuis ook al liggen. Ik wilde de plaatsinsgofficier in ieder geval het plezier doen dat ik toch nog íets van hem aannam. Ik stond op. "Toi toi De Haan", zei hij, en ik kreeg een tweede knipoogje. Ik werd gewogen, gemeten, in mijn kruis getast ("Ja, doe maar even net als vroeger bij de schoolarts, als een olifantje op je hand blazen") en aan de tand gevoeld ("Vonden je ouders een beugel te duur, De Haan?"). Samen met alle andere kindsoldaatjes in spé stapte ik in mijn onderbroek kamertje in en kamertje uit. In ieder kamertje een andere dokter die weer iets anders bevoelde of mat. In de ruimte waar een plastic bekertje met urine moest worden gevuld, ontstond enig tumult. Een grote, stevige knul met kort haar en een kuifje zag het niet zitten om een plas te leveren aan defensie. "Ik loop hier nou al uren half in me nakie rond, en nou mot ik ook nog in een bakkie staan zeiken, bekijk 't maar!" Hij smeet zijn bakje met pies tegen de muur en liet demonstratief zijn onderbroek tot op zijn enkels zakken. Hij zette zijn handen in zijn zij en keek triomfantelijk in het rond. "Zó goed?" "Voor jou is het hier afgelopen, mannetje! Jij bent nog niet klaar met ons!" Vol bewondering keek ik Kuifmans na, terwijl hij door twee militairen werd weggevoerd. Zijn onderbroek hing nog op half elf terwijl ze hem de ruimte uit leidden. "Hoho vriende! Mag ik me zakie nog effe opberge!", riep hij lachend, terwijl hij met één hand probeerde zijn slip omhoog te sjorren. Besmuikt gelach klonk op, ik zag overal glinsterende oogjes. "Zo! Vinden jullie dat grappig, heren recruten?" We waren gelijk weer bij de les. Een hoge pief stond schram in de deuropening, de armen strak langs zijn lijf en de kin omhoog. Hij gooide al zijn kracht in het volume van zijn stem. "Voor die jongeman zal het echter niet zo grappig aflopen! Saboteren van de dienstkeuring! Die draait het cachot in! Voor een hele tijd! Is dat grappig, mannen?" Schaapachtig keek het onderboekenlegioen de pief aan. "Dat dacht ik ook! En nu voortmaken allemaal!" Zo plasten we voort, lieten we ons bloed aftappen, en zo belandden we ten slotte bij een oogarts. (wordt vervolgd)

Boy George, The Cure en de dienstkeuring (2)

2009-05-24T05:59:00.000-07:00

De oogjes van de medewerkers van Sportpaleis Ahoy stonden permanent verschrikt in hun kassen bij de aanblik van de zwijgende, zwartegeklede drom verdoemden die uit alle hoeken en gaten op hen af kwam geschreden. Bleek doorschijnend, met holle blik en uitgelopen make-up, jammerend en weeklagend toonden de duizenden vleermuizen hun toegangskaartje om zich daarna droef mompelend en schuifelend naar de zaal te begeven. De Ahoy-crew wist niet hoe ze het had. In de zaal van het platte vermaak en de grote namen uit de Top 40 werd vandaag een hogemis van dood, treurnis en vegetelheid gevierd. Dit was nog 's andere koek dan het gezellige publiek van Lee Towers. Enkele medewerkers van de cola- en biercorners kregen het zó te kwaad, dat zij het bordje gesloten op het venster hingen en zich bevend naar huis spoedden.
The Cure bracht een urenlange marteling voor de verzamelde duizenden verdoolde zielen. Veel songs kwamen van de allersomberste platen van de heren: Seventeen Seconds, Faith en mijn persoonlijke favoriet Pornography. Onlangs nog had zich in Japan een reeks van gruwelijke incidenten voorgedaan naar aanleiding van de teksten van laatstgenoemd album, die volgens vele die-hard fans maar op één ding konden duiden: een spoedige zelfmoord van zanger Robert Smith. Toen hij hiermee nogal bleek te treuzelen, wierpen enkele bosjes Japanse Cure-fans zich diep teleurgesteld van wolkenkrabbers af. Dit heldere statement had in Nederland wellicht intussen ook navolging gevonden, zo bedacht ik me, gezien de nadrukkelijk lege plekken zo hier en daar op de tribunes.
Na drie regelrechte zweepslagen van toegiften gonsde de zwarte massa weer naar buiten, de Rotterdamse avond in. Op weg naar de metro gingen dikke dope-toeters van hand tot hand. Er werd niets gezegd, simpelweg omdat alles al gezegd was. En zo zette ook ik mij in de metro: woordeloos, starend en stokstijf. Twee controleurs van de RET, die vaststelden dat ik met het afstempelen van slechts twee strippen zwaar in overtreding was en dit driftig gesticulerend aan mijn verstand trachtten te brengen, hielden uiteindelijk op met hun gepraat en drukten het boete-formuliertje ten slotte maar in mijn sereen gevouwen handen. Ik was onverstoorbaar in trance en zou dan ook nog minstens 36 uur blijven.

Ik brandde thuis nog een kaars en schonk me een Bordeaux uit een heel tragisch jaar in, terwijl ik afwisselend klaagzangen van The Cure en haar evenzo levensmoede zusterband Siouxsie & The Banshees draaide. Zo wachtte ik het krieken van de ochtend af. De ochtend van mijn dienstkeuring, in Amsterdam.
Om zeven uur, toen de dieren van de nacht hadden plaatsgemaakt voor kwetterende vogels, kwam ik uit mijn lotushouding overeind, douchte me en stelde me op voor de badkamerspiegel. Ik schrobde met tandenpoets en vijlde mijn hoektandjes zorgvuldig een beetje bij. Zwart werden mijn ogen, zwart was het omkeerde kruis dat ik op mijn handen verfde. Mijn lippenstift veegde ik bij één mondhoek zorgvuldig uit en mijn nagels lakte ik secuur in het allerdofste paars. Met brillantine kamde ik mijn haren spekglad en superstrak achterover.
Van sokken tot onderboek en van overhemd tot halsbandje: alles droeg ik zwart. Ondanks mijn nog immer voortdurende betovering wist ik precies wat ik deed. Ik had dan ook echt een duidelijk doel en bijbehorend plan voor deze dag: onder militaire dienst uitkomen.
De trein was druk bezet en toch kon ik breeduit zitten in mijn coupé. De enige passagier die naast mij wilde plaatsnemen, een meisje van een jaar of vier, werd hiervan afgebracht door haar moeder, die verontrust siste: "Laat die meneer maar rustig alleen zitten, Annemiek!"
Onderweg in tram 25, die mij richting de Amsterdamse kazerne vervoerde, overdacht ik nog eens mijn plan voor de dienstkeuring: in grote lijnen zo normaal mogelijk optreden, maar op de juiste momenten vreemd genoeg uit de hoek komen om ervan zeker te zijn dat ze me liever kwijt dan rijk zouden zijn bij het leger.
Het leek me niet al te moeilijk om onder dienst vandaan te komen. Wat moesten ze immers met zo'n nachtvlinder als ik? Zag je mij al in de loopgraven liggen? Een kapitein die brulde dat we naar voren moeten stormen, en dat ik dan terug zou roepen dat ik dan wel eerst mijn haar moest bijlakken en mijn rouge bij moest werken.
Bovendien was ik volkomen aan het pacifisme verknocht. Dat ging ik ze wel even uitleggen daar in Amsterdam. Misschien zou ik 's nachts wel klei en hondenpoep in de lopen van de geweren van mijn kameraden smeren, terwijl zij in diepe vaderlandgetrouwe slaap waren verzonken.
Nee, daar was niemand mee geholpen, Jeroentje onder de wapenen. Maar aan de andere kant, er waren vast nog veel meer jongens die alles op alles zouden zetten om onder dienst uit te komen... kostwinners, moederskindjes, gestoorden, junkies, jongens die van jongens hielden... als er daar maar niet té veel van rondliepen vandaag, want dan zou ik met ze moeten concurreren, en dan...
Voor het eerst sinds weken sloop het kleine duiveltje der onzekerheid in mijn bloedbaan...

(wordt vervolgd)

Boy George, The Cure en de dienstkeuring (1)

2009-05-24T05:56:00.000-07:00

Ik heb veel aan Boy George te danken. Zonder hem, curieus popicoon van de jaren '80, had ik misschien wel in dienst gemoeten. Want ik werd als ontluikend ventje van 15, 16 jaar zwaar beïnvloed door Boy George: geen man, geen vrouw, malle kleertjes en hoedje, en een metersdikke verflaag op het snoetje. Ik vond Boy George net een sphinx, zo sereen een koeltjes keek hij me aan vanaf de Culture Club-kalender die op mijn piepkleine kamertje boven mijn huiswerkbureautje hing. Zijn wat luie en ongeïnteresseerde blik betekende: ik doe waar ik zin in heb, wat de rest van de wereld er ook van vindt. Ik zing, ik wieg daar wat bij, ik word er prima voor betaald en aanbidding van Londen tot Tokio is mijn deel. Ik vind het allemaal wel gesneën zo, tralalalala... Dat Boy George de herenliefde was toegedaan, en die voorkeur uitleefde met zijn drummer van Culture Club, dat wist ik toen allemaal niet, nee ik had er zelf niet het geringste vermoeden van. Voor mij bevond Boy George zich in een niemandsland van engelen en prinsessen, een sprookjeswereld, en daar vond ik niets fouts of verdachts aan. Ik kwastte er dan ook vrolijk op los voor de spiegel van de badkamer van mijn pleegouderlijk huis in Haarlem-Noord. Bij de Hema had ik vlijtig inkopen gedaan: mascara, oogschaduw, potloodje, nagellak en natuurlijk ook het allerbelangrijkste: lippenstift. Mijn oogleden tintte ik het liefst lichtblauw of metallic grijs, de nageltjes in paars of zwart en de lippen kersenrood. Voor het overige gold: veel, donker, en flink strijken en vegen maar. Ik schoot in mijn blouse (knoopjes ver open!), gescheurde hoogwaterjeans en sneakers, en maakte het geheel af met blauwgrijze beenwarmers, met liefde voor mij gebreid door mijn schoonzus Mien. Zo fietste ik zingend naar school, mezelf net zo'n onbekommerd elfje voelend als Boy George. Nu kon er veel bij mij op school hoor. Kom daar nu nog maar eens om. Vandaag de dag word je als aanhanger van de Boy Georges van deze tijd op iedere straathoek óf in elkaar geslagen, óf door fanatieke Boy-soortgenootjes afgesleept en op de boeg van een boot gesmeten om tijdens een Pride zus of Parade zo in verenpak en Lederhose-met-uitgeknipte-billen te getuigen van je vrije en blije opvatingen. Een weinig ontspannen uitgangspunt. Gelukkig werd ik op school als onschuldig mini-Boy Georgeje alleen maar gepest vanwege het hoogwatergehalte van mijn jeans, en dat was ook maar tijdelijk want een zomer later was het juist mode. Meisjes vonden het allemaal vanzelfsprekend dat ik ik erbij liep als een wandelend uithangbord voor Flexa en Histor. We dronken kopjes thee, de eyeliner ging in het rond en met rode oortjes hoorde ik hun stortvloed aan liefdesproblemen aan. Ik infiltreerde aldus op soepele wijze in de MeisjesWereld, dat is linkaf bij de SprookjesWereld, en de Hemel kon dan niet ver meer zijn. Ik was nog hevig in de weer met vlechtjes, bolhoedjes en glittertjes voor op je wangen, toen ik in 1984 als door de bliksem werd getroffen door het album The Top van The Cure. Doem, ellende en eeuwige donkerte, overgoten met zware romantische saus. Dít was 't! Compleet door de war, zowel geestelijk als qua haardracht, was nu mijn devies. Mijn Boy George-poppenkleertjes gingen subiet met de Zak van Max mee, en een compleet zwarte gardeorbe werd in een oogwenk bijeengescharreld. Gorgelend van Weltschmerz sloot ik mij in mijn jongenkamertje in de Haarlemse Olieslagerslaan op, de vensters werden verduisterd, ik nipte bij kaarslicht somber aan rode wijn en ving in mijn ranke polsjes te krassen aan. Ook mijn make-up werd radicaal anders van toon: zwart, zwart, nog eens zwart, en voor de lippen en nagels uitsluitend nog diep-donkerpaars. Ik wentelde me gelukzalig rond in ravijnen vol hartepijn. Ik ging zó op in mijn nieuwe bestaan als gothic vleermuis, dat ik na enige tijd op ultrahoge toon begon te piepen en bij gunstige wind een paar rondjes om het huizenblok kon klapwieken. De buren keken er eerst wel van op, maar ze waren intussen wel wat van me gewend. Bovendien sprak ik altijd met twee woorden, zette ik de vuilniszakken voor mijn oude buurvrouw buiten, en veegde ik op zaterdag altijd de stoep van de hele Olieslagerslaan, en dus besloot de buurt er verder geen werk van te maken. "Kijk, daar gaat onze eigen Christopher Lee", klonk het teder uit menig geopend venster, als ik bij het invallen van de duisternis mismoedig door de Olieslagerslaan fladderde, daarbij weeklagend mijn hoofd in de nek gooiend, onder het gedurig uitstoten van snikjes en zuchtjes. In deze omstandigheden was het, in november 1985, dat ik mij aan de vooravond van mijn dienstkeuring moederziel alleen op pad naar Rotterdam begaf voor het concert van The Cure in Sportpaleis Ahoy... (wordt vervolgd) ,

kom terug Natasja

2009-05-24T05:51:00.000-07:00

Vandaag heb ik een liedje in de aanbieding voor alle jongens en mannen die een gebroken hartje hebben opgelopen, vandaag, of gisteren, of misschien wel jaren geleden...
Dit liedje, nog in een ruwe mix, hebben we gemaakt met ons nieuwe project NS Dansorkest. De leadzang is van Louis, u wel bekend van onder andere de Club of Lonely Men. Dat hij zeer deskundig is op het gebied van gebroken harten, blijkt wel uit zijn prachtige, roerende vocalen.
Nu ken ik twee dames die respectievelijk Natacha en Natasja heten, en voor hun is de volgende geruststelling: dit liedje gaat niet over jullie hoor. Het gaat om iemand anders, met een andere naam... welbeschouwd gaat het over ieder meisje dat ooit op deze wereld een jongenshart in diggelen heeft geslagen...
De keuze voor de naam Natasja laat zich overigens als volgt verklaren: Natasja is mijn favoriete meisjesnaam, en bovendien heet zo ook één van mijn meest geliefde stripfiguren, de heerlijke Waalse stewardess Natasja
En dan nu het liedje: URL=http://www.studioonthebulbs.nl/zahnmp3/KomTerugNatasjaRuweVersie.mp3

d'amour

2009-05-24T05:39:00.000-07:00

Dronken mannen spreken de waarheid. En dus voelen wij Jos, onze zanger bij Tunnelfist, na een biertje of zes uitvoerig aan de tand over de stand van zaken in zijn liefdesleven. We hebben een avond lang hard gerepeteerd op nieuw materiaal, we zijn aangenaam moe en de biertjes doen snel hun werk: we worden met iedere slok toegankelijker en openhartiger. Naar het liefdesleven van Jos zijn we erg benieuwd. Wijzelf hebben namelijk een heel stabiel liefdesleven, en over stabiele liefdeslevens ben je gauw uitgepraat. Met Martijn en zijn vriendin al jaren alles kits, ik en Ute sinds mensenheugnis helemaal blij, en Louis is sedert eind vorige eeuw definitief gestopt met de vrouwtjes. Daar valt allemaal niet zoveel over te vertellen. Martijn, Louis en ik zijn poepsaai. Jos daarentegen is sinds enige tijd gescheiden man en kan zich dus zonder enige terughoudendheid overgeven aan Wijntje en Trijntje. Wij hangen dan ook wekelijks aan Jos' lippen, gretig in afwachting van sappige verhalen met vele morsige details. Tot onze spijt blijven de met veel tamtam aangekondigde woeste veroveringen door Jos tot nu toe een beetje steken in de sfeer van net-niet, nog-niet of nooit-niet. Aan hitsige praatjes en hoog opgeven van zijn viriliteit geen gebrek bij de Grote Kale Vrouwenvanger van de Albert Cuyp, zoals hij schijnt te worden genoemd in de buurt waar hij woont. Maar toeslaan ho maar. En dat stelt ons teleur, want wij willen smullen van hete verhalen over Rasputin-achtige praktijken van onze zanger. Maar het ene alleenstaande vrouwtje is net van haar vriend af en "nog niet toe aan iets nieuws", het andere BOM-moedertje wil eerst "elkaar beter leren kennen" alvorens tot harde actie over te gaan. Weer een ander mogelijk slachtoffer van Jos, een collegaatje, "zou wel willen, maar twijfelt tussen hetero, bi of lesbisch zijn" en wil dat eerst in alle rust uitzoeken, terwijl een knappe, zelfs “ zeer goed bedeelde” cliënte van Jos, die in de thuiszorg werkt, "er helemaal voor in is", maar dat niet vindt kunnen gezien hun "cliënt-hulpverlener-verhouding". Als klap op de vuurpijl schijnt Jos any moment aan de bak te kunnen bij diverse tropische verrassingen binnen zijn voetbalclub Taba: de Kaapverdische, Surinaamse en Antilliaanse dames staan in de rij voor hem, maar hij houdt de boot af omdat hij "er maar niet écht warm van wil worden." Verveeld en onbevredigd, om niet te zeggen mokkend, zwijgen Martijn, Louis en ik. De verhalen vallen ons vies tegen. "En Mirjam, hoe doet die het?, vraag ik dan maar. Mirjam is de ex-vrouw van Jos, met wie hij ondanks de scheiding nog altijd onder één dak woont. "Nou", zegt Jos, "die doet haar best, ze is nu in de weer met een Fransman. Tot nu toe doen ze alleen aan correspondentie via de mail, maar er wordt gewerkt aan meer." "Zo zo, een Fransoos", mompelt Louis. "Olala", vult Martijn aan. "Jean-Claude de Balzac?", maak ik af. We gie-ren van het lachen. Althans: Louis, Martijn en ik dan. "Leuk, jongens, héél erg leuk", bromt Jos. We schateren, bulderen en schuddebuiken, wat hébben we een lol! Een bierflesje kiept om en loopt wild schuimend leeg, een volle asbak klettert van tafel. "Papa fume une pipe!", snikt Martijn. "Mama pipe le buurman!", buldert Louis. En zo gaat het wel drie kwartier door. We hebben het over de soixante-neuf, ménage à trois, jarretels, bordèlle, en over protituées. Uiteindelijk gaat over Jos overstag en lacht ook hij smakelijk mee met onze even oubollige als kostelijke pikante praatjes. Dan zijn de laatste biertjes van vandaag op, en gaan we intens tevreden naar huis. Geluk schuilt in kleine dingen. Een mannenhand is gauw gevuld.

afvaltoerist

2009-05-24T05:18:00.000-07:00

Zelfs een keurige nette jongen doet wel eens iets wat eigenlijk niet mag. En al sta ik wijd en zijd bekend als de ideale schoonzoon en hét toonbeeld van fatsoen en beschaving: ook ik heb mijn donkere zijden. Ik zal er dan ook niet omheen draaien: ik ben afvaltoerist. Ik weet het: dat is niet zoals het hoort, en ik wil het beslist niet goedpraten. Maar misschien kan ik wel uitleggen hoe ik zo ver af heb kunnen glijden. In Nijmegen, waar ik woon, gaat het met het afhalen van huisvuil en het inzamelen van oud papier en karton een beetje anders dan in andere steden. Laat ik beginnen bij oud papier en karton, want daar is het mee begonnen. Wie mij kent, weet dat ik een uiterst nijvere verzamelaar ben van oud papier voor recycling. Dat doe ik uit liefde voor het milieu, voor de bossen en de diertjes. Werkelijk ieder snippertje, elke lege closetrol en alle geleegde enveloppen, ja werkelijk álles wat maar enigszins door kan gaan voor oud papier of karton houd ik apart, en breng ik gaarne weg naar papierbakken. En nu komt het: die zijn niet te vinden in Nijmegen. Glas- en textielbakken tref je op iedere hoek van straat aan, maar papierbakken daar doen ze niet aan in Nijmegen. Er is wel een alternatief: op iedere derde woensdag van de maand komen de jongens en meisjes van DAR, dat is de Nijmeegse afvalgigant, voorrijden om oud papier op te halen. Dat doen ze dus maar één keertje in de maand, en daar red ik het niet mee: met mijn ijver van oud papier verzamelen is na een week onze voordeur geblokkeerd en is na twee weken ook het hele trapgat volgestort met afgeschreven kranten, tijdschriften en telefoonboeken. We kunnen dan het huis alleen nog via het balcon verlaten, en moeten dan bij onze onderburen aankloppen om door hun huisje naar de buitenwereld te geraken. Uiterst ongerieflijk voor onszelf, en ook on de onderburen krijgen daar een punthoofd van. Je moet ons dan op zaterdag, als we terugkomen van het inkopen doen in Duitsland, zien hannesen en stuntelen bij onze buren achter op de veranda: vijftien kratten bier omhoog duwen naar ons balcon is heus geen kinnesinne. En voor onze buren is het ook ongemakkelijk, want er moet altijd iemand bij hen thuisblijven om ons doorgang te verlenen. Daarom ben ik een jaar geleden begonnen met het wekelijks afvoeren van ons oud papier naar Arnhem, de stad waar ik jaren heb gewoond en waar het papierbakkennetwerk geen enkel geheim kent voor mij. Op weg van Nijmegen naar mijn werk in Apeldoorn is het voor mij een kleine moeite om even bij een Arnhemse papierbak te stoppen en deze tot aan de nok af te laden met ons noeste inzamelwerk. Natuurlijk, ik voelde de verwijtende blikken van oud-buurtgenoten wel in mijn rug: daar heb je die De Haan, die Arnhem niet meer goed genoeg vond om te wonen, maar blijkbaar nog wel goed genoeg om er zijn oud papier te dumpen. Niet leuk, om zo te worden gezien door de mensen waar ik jaar-in-jaar-uit mee buurtbarbecuede, waar ik voor op katten en plantjes paste tijdens hun vakantie, en die ik in hun bangste uren van barensnood zonder aarzelen in mijn auto zette en naar het ziekenhuis bracht. In enkele gevallen haalden we het ziekenhuis niet en kwam de kleine er op de achterbank van mijn Seat uitrollen. Dat gaf een enorme smeerboel op de bekleding, kan ik u verzekeren. Maar nooit klaagde ik, niets was mij teveel, ik stond nu eenmaal zonder enig voorbehoud met raad en daad klaar voor de mensen uit mijn buurtje in Arnhem. Maar met mijn vertrek naar Nijmegen had ik in één klap alle krediet verspeeld en stond ik nu bekend als een verrader, die zijn oude stad bovendien ook nog eens opzadelde met enorme bergen papier- en kartonafval. Ik troostte me met de gedachte dat de gemeente Arnhem mijn oud papier kon verkopen aan fabrieken die er weer nieuwe producten van maakten, en er dus ook financieel voordeel bij had dat ik de Arnhemse papierbakken zo geestdriftig volstouwde. En om mijn goede wil te bewijzen, bracht ik voortaan ook mijn oude glas naar Arnhem. Aanhangers vol wijn- en champagneflessen, jamglazen en pullen-met-een-stukje-eruit voerde ik aan en plempte ik in de Arnhemse glasbakken. Gratis en voor niets. In gedachten zag ik de Arnhemse Wethouder van Milieu aan haar bureau zitten, temidden van vele stapels bankbiljetten en zakken vol muntgeld, allemaal verdiend met het aan de industrie verkopen van mijn oude papier- en glaswerk. "Dank u wel, meneer De Haan!", jubelde de dankbare Wethouder in mijn gedachtenwolkje, terwijl zij de bankbiljetten en munten euforisch omhoog in de lucht smeet in haar kamertje in het stadhuis. Tot zo ver niets aan de hand zou je zeggen. In feite deed ik puur goed werk: milieu blij, ik blij, Arnhem blij. Maar nee hoor. Mijn oude buurtgenoten begonnen mij meer en meer als een paria te zien, en lieten het niet meer bij boze blikken. "Hou je zooi bij je, De Haan!", riep de één. "Rot naar je stink-Nijmegen!", brieste een ander. "Vieze vuile afvaltoerist!", gilde de volgende. Kinderen staken hun tong naar me uit en gooiden met modder naar me, huisvrouwen beschimpten en bespuwden me, en bejaarden sloegen me met hun wandelstok en stuurden hun hond op me af. En toen brak er iets me. Ik, die niets dan goeds wilde doen, werd met pek en veren Arnhem uitgejaagd. Onthutst en vernederd zon ik op wraak. En er viel me iets in. Iets fouts, iets slechts, helemaal waar, maar mijn voormalige stadgenoten vróegen er eigenlijk om. Ik rijd nu iedere week 's nachts, met een bivaksmuts op mijn kop en met gedoofde lichten en afgeplakt nummerbord van Nijmegen naar Arnhem. En daar, terwijl iedereen slaapt, gooi ik al mijn huis-, tuin- en keukenrestafval in enorme grote vuilniszakken in de verzamelcontainers. Ik neem zelfs het restafval van de hele straat waar ik woon mee, desnoods rijd ik twee of drie keer met een vrachtwagen vol afval waar geen cent mee te verdienen valt. Als ik de laatste zak met gruweltroep in container heb laten ploffen, kalk ik met een grote graffittispuit THE AFVALTOERIST WAS HERE! op de container en sla de klep van de container expres knoerthard dicht zodat de hele buurt wakker schrikt en zich trillend van angst naar het venster begeeft om te zien hoe ik, onder het uitstoten van hysterisch vreugdegehuil, weer in mijn bolide spring en met gierende banden koers zet naar Nijmegen...