rondje langs de velden met Peter Wijker (deel 1 van 5)

Samen met collega-voetbalslaaf Peter Wijker was ik onlangs weer eens een fijn weekendje op voetbalpad.

Dit keer bleven we in Nederland, en we begonnen ons heerlijk weekendje met de zinderende pot tussen FC Eindhoven en VVV op de vrijdagavond, die door de vol hartstocht spelende gastheren nipt werd gewonnen.

Na afloop van het spectakel op het veld werd ik door clubicoon Yvonne meegetroond naar de catacomben van het Jan Louwers Stadion, waar de sympathieke hoofdtrainer Jean-Paul de Jong een exclusieve audiëtie voor mij en meneer Wijker hield.

JP is al vele jaren een grote held van mij, die een hoop zeldzame deugden in één persoon combineert: als sportman altijd voorop gaan in de strijd, met toewijding, passie, loyaliteit en strijdlust - maar daarnaast ook als mens toegankelijk, geen poespas, en in voor een geintje. Zo lopen er niet veel rond.

JP en ik haalden gouden herinneringen op aan zijn glorie-tijd bij FC Utrecht, inclusief vertoning (op de laptop van JP zelve) van de diverse guitige optredens in tv-spotjes waarin JP destijds links en rechts opdook.

Compaan Wijker, doordeweeks bevlogen trainer van een roedel F´jes bij het Groningse v.v. Helpman, kon tussendoor zijn visie kwijt op tactiek en wedstrijdmentaliteit van FC Eindhoven - JP hoorde het allemaal geduldig aan, wat meneer Wijker allemaal aan tactische praatjes raaskalde: van W-systeem tot Kerstboomformule, en van knijpende backs tot bijtende spitsen. Er werden weliswaar geen aantekeningen gemaakt, maar JP hing in opperste concentratie aan zijn lippen.

Hoogtepunt van deze zonnige ontmoeting was echter het moment waarop ik fijntjes opmerkte dat JP en zijn ploeg de punten vandaag in Eindhoven hadden weten te houden, simpelweg omdat FC Eindhoven vandaag baas in eigen huis was.

"Hé... schrijf die maar op!", instrueerde JP gedecideerd zijn achter hem gezeten assitent.

Als Eindhoven straks in mei via de na-competitie promoveert, en het Eindhovens Dagblad kopt dan trots ´FC Eindhoven baas in eigen huis!´, dan weet u waar JP het vandaan heeft.

******

FC Eindhoven - VVV Venlo, 26 september 2014: 1-0 (1-0), Jupiler League. Toeschouwers: 2.774

******

(Foto: de kroonprins van het Nederlandse trainersgilde (rechts) en zijn trouwste aanhanger (links) - foto van Peter Wijker)

Met JP naar de top

Toen afgelopen voorjaar bekend werd dat FC Eindhoven in zee zou gaan met de debuterende hoofdtrainer Jean-Paul de Jong, meldde ik subiet aan mijn Eindhovense connectie Yvonne dat ze de champagne alvast koud kon zetten. Want met JP aan de macht kon FC Eindhoven de promotie eigenlijk nauwelijks ontgaan.

Nu roep ik wel eens vaker wat. Uit enthousiasme. Optimisme ook. Euforie. Dat weet Yvonne. Ze reageerde lauwtjes op mijn jubel. Het afgelopen rampseizoen van haar FC lag nog te vers in het geheugen.

Maar zie: op een derde van de competitie draait FC Eindhoven keihard mee boven in de Jupiler League. Mijn Utregse idool JP heeft de wind eronder. In de zeilen ook.

In het bekerduel tegen het dolende NEC is niet zo veel te zien van het het dwingende Sturm und Drang-voetbal dat voetbalgod JP dagelijks predikt in het Eindhovense. Wellicht zenuwen bij de jonge spelersgroep. Het is ook al zó lang geleden dat Eredivisie-voetbal vanzelfsprekend was in de blauwwitte tempel van de FC. En dan imponeert zelfs het bezoek van de hekkensluiter van de Eredivisie.

Na afloop van de wedstrijd, die nipt met 0-1 verloren gaat, kaarten Yvonne en ik met de club-archivaris na in de catacomben van het Jan Louwers Stadion. Uit mijn ooghoeken zie ik twee keer een getergde JP voorbij benen. Met gramstorige kop op de weg naar de persconferentie, en tien minuten later weer terug, nu met opgeheven doch onverminderd toornig hoofd.

JP is duidelijk niet tevreden met 0-1 tegen een Eredivisionist. JP had gewoon door willen bekeren, en hij weet dat het gekund had. JP is namelijk een winnaar. En daarom ploppen straks in mei of juni de kurken in Eindhoven.

******

FC Eindhoven - NEC, 29 oktober 2013: 0-1 (0-1), 3e ronde KNVB-beker. Toeschouwers: 1.314.

******

(Foto´s: stilleven van de administratie van FC Eindhoven * op weg naar huis haal ik de spelersbus van NEC in, de koplampen schijnen tevreden in mijn achteruitkijkspiegel - foto´s van Rißmann)

Kootje de Koprol Keizer

We gaan wat nieuws doen, moeten ze in Utrecht hebben gedacht: de pendelbus van CS naar de Galgenwaard is ineens niet meer als service inbegrepen bij de ticketprijs, maar moet apart betaald worden - vooraf, twee euro voor heen en terug samen. Verontwaardiging alom. "Dat zijn toch mooi effe 38 euri extra per seizoen!", blaast een oudere dame bozig. Ze heeft kennelijk een paar bekerwedstrijden in haar berekening meegenomen.

"Het is voor uw en onze veiligheid, mevrouw", luidt het surrealistische verweer van de steward die het meeste gezanik over zich heen krijgt.

Op het grote plein tegenover de BP staat Hanz in de schaduw (Hanz is een heel bescheiden man) op mij te wachten. Het wordt zijn eerste stadionbezoek sinds jaren, en hij heeft er zin an: potje voetbal, lekker mensen kijken, genieten van het sfeertje. En dat we vandaag getuige mogen zijn van de terugkeer van de Eagles in de Eredivisie, na een verblijf van maar liefst zeventien jaar in het strafkamertje van de Eerste Divisie, vormt nog eens een extra attractie. Hanz is daarenboven geboren en getogen op de Veluwe en heeft daarom iets speciaals met de Eagles. Gevalletje Blut und Boden.

Een prettig ouderwets affiche, FC Utrecht - Go Ahead Eagles. Nostalgie klopt in onze harten. Maar het hoofd zegt zachtjes wel iets anders dan het hart, want tja... het wordt natuurlijk nooit meer écht als vroeger. Hier voor ons dartelen twee teams in de wei, waarvan over drie jaar waarschijnlijk alle 22 spelers die vandaag aan de aftrap staan, elders hun voetbalbrood zullen verdienen. Want zo gaat dat tegenwoordig, sinds dat vermaledijde Bosman-arrest.

Vroeger was dat wel anders. Wie FC Utrecht zei, die zei Leo van Veen, Ben Rietveld, Ton de Kruyk, Jan Willem van Ede en Jean-Paul de Jong. Kom daar nu nog maar eens om, helden die gewoon keihard 100 jaar voor één en dezelfde club spelen.

Zo mijmeren we in het zonnetje over vroeger, toen alles beter was.

En passant moet ik Hanz ook nog even invoeren in de ontwikkelingen van de afgelopen decennia. Zo is Hanz verbaasd dat er geen AMEV meer op de Utrechtste buikjes staat geprint. En van de drinkpauzes schiet hij verward in de lach: " Wat is dit nou?!" Ik leg het uit, maar dat helpt niet. "Wat een mietjes!", schampert Hanz, eens een bloeddorstig voorstopper van Epensche Boys, befaamd om zijn soms dagenlange afzien van water, bier of eender welk ander vocht. En dat lachend.