rondje langs de velden met Peter Wijker (deel 1 van 5)

Samen met collega-voetbalslaaf Peter Wijker was ik onlangs weer eens een fijn weekendje op voetbalpad.

Dit keer bleven we in Nederland, en we begonnen ons heerlijk weekendje met de zinderende pot tussen FC Eindhoven en VVV op de vrijdagavond, die door de vol hartstocht spelende gastheren nipt werd gewonnen.

Na afloop van het spectakel op het veld werd ik door clubicoon Yvonne meegetroond naar de catacomben van het Jan Louwers Stadion, waar de sympathieke hoofdtrainer Jean-Paul de Jong een exclusieve audiëtie voor mij en meneer Wijker hield.

JP is al vele jaren een grote held van mij, die een hoop zeldzame deugden in één persoon combineert: als sportman altijd voorop gaan in de strijd, met toewijding, passie, loyaliteit en strijdlust - maar daarnaast ook als mens toegankelijk, geen poespas, en in voor een geintje. Zo lopen er niet veel rond.

JP en ik haalden gouden herinneringen op aan zijn glorie-tijd bij FC Utrecht, inclusief vertoning (op de laptop van JP zelve) van de diverse guitige optredens in tv-spotjes waarin JP destijds links en rechts opdook.

Compaan Wijker, doordeweeks bevlogen trainer van een roedel F´jes bij het Groningse v.v. Helpman, kon tussendoor zijn visie kwijt op tactiek en wedstrijdmentaliteit van FC Eindhoven - JP hoorde het allemaal geduldig aan, wat meneer Wijker allemaal aan tactische praatjes raaskalde: van W-systeem tot Kerstboomformule, en van knijpende backs tot bijtende spitsen. Er werden weliswaar geen aantekeningen gemaakt, maar JP hing in opperste concentratie aan zijn lippen.

Hoogtepunt van deze zonnige ontmoeting was echter het moment waarop ik fijntjes opmerkte dat JP en zijn ploeg de punten vandaag in Eindhoven hadden weten te houden, simpelweg omdat FC Eindhoven vandaag baas in eigen huis was.

"Hé... schrijf die maar op!", instrueerde JP gedecideerd zijn achter hem gezeten assitent.

Als Eindhoven straks in mei via de na-competitie promoveert, en het Eindhovens Dagblad kopt dan trots ´FC Eindhoven baas in eigen huis!´, dan weet u waar JP het vandaan heeft.

******

FC Eindhoven - VVV Venlo, 26 september 2014: 1-0 (1-0), Jupiler League. Toeschouwers: 2.774

******

(Foto: de kroonprins van het Nederlandse trainersgilde (rechts) en zijn trouwste aanhanger (links) - foto van Peter Wijker)

Domstadt-Wochenende (1)

Door een werkelijk geheel toevallige samenloop van omstandigheden (waarvan onze echtgenotes niets geloven) beschikten mijn zwager Martin en ik plotsklaps samen over kaartjes voor wedstrijden in Utrecht en Köln, daags na elkaar in één weekend. We doopten dit Paasweekend om tot Domstadt-Wochenende, vanwege de domstedelijke status van Utrecht en Köln, en snorden op zaterdag voor de eerste helft daarvan naar mijn geboortestad. Ik vind lichtwedstrijden in de Galgenwaard altijd het mooist, hoewel de club en haar trouwste supporters toch het meest hechten aan de traditionele zondag als speeldag. Voor mij, hopeloos nostalgisch aangelegde romanticus, straalt de betonnen Utrechtse stadionklomp in het avonddonker een troost en warmte uit die mij vervult met het zoete besef dat ik hier geboren ben, en zoveel mooie herinneringen aan deze grond heb bewaard. We parkeren op mijn aanwijzingen aan de Koningslaan, pal voor nummer 110, waar ik rond de eeuwwisseling heel chique woonde - uitzicht op het voorname Wilhelminapark, en ingeklemd tussen vooraanstaande buren als oud-burgemeester mevrouw Vos en media-icoon Pia Dijkstra. Hier vlakbij had ik ooit een fotosessie met Paper Moon, aan de vooravond van mijn bescheiden doorbraak als semi-professioneel rockdrummer. En hier ook zoende ik voor het eerst met mijn knappe, half-Indische vriendinnetje Monique. Op slechts een steenworp afstand van het park ben ik bovendien geboren, in een hospitaal dat tegenwoordig dienst doet als appartenmentencomplex. De snijdende Paaskou laat me koud - ik ga helemaal op in mijn hartsmeltende persoonlijke geschiedenis in deze stad. De Galgenwaard ligt net aan de rand van een aantal volkswijken, waardoor het voor veel fans goed te doen is om simpelweg te voet naar het voetbal te kuieren. Bij het naderen van stadion wordt de stroom van roodwitte volgelingen, die uit alle straten en richtingen komt aangedromd, dan ook alsmaar dikker - ook een beeld van vroeger, toen dat bij vrijwel alle stadions zo ging, en het nog niet usance was om voetbaltempels neer te kwakken buiten de stadsgrenzen, op een liefdeloos industrieterrein of midden in de pampa. We passeren de snackbar die zich officeel dé fancafetaria van FC Utrecht mag noemen, met nog altijd de goedlachse blonde Roxette-lookalike achter de toonbank, en waar ik ooit eens aan de beurt was met de opgave van mijn snackwensen, juist nadat Jan van Halst er zijn patatjes had besteld. Dan buigen we, aan het einde van de Adriaen van Ostadelaan, de bocht om en zien lichtjes van de Utregse burcht in de sombere hemel fonkelen en twinkelen. Het belooft een schitterende avond te worden. ****** FC Utrecht - VVV-Venlo, 30 maart 2013: 2-1 (2-1), Eredivisie. Toeschouwers: 19.245. ****** (Foto: Rißmann)

Pendelgenot

In Nijmegen hebben ze het licht gezien: rondom de wedstrijd tegen VVV is het voor het eerst mogelijk om vanaf het centraal station een pendelbus te pakken, die in één streep de trouwe honden van NEC gratis naar de Goffert kachelt - en na afloop natuurlijk ook retour. Een fijne service, die en passant de verkeersdruk rond het stadion vermindert. En het is lief voor het milieu. Ik ben er zó enthousiast over, dat ik samen met Jan-Jaap zoals gebruikelijk eerst vanaf thuis bus 13 pak, maar op het stationsplein niet blijf zitten (lijn 13 voert van nature al langs de Goffert), doch speciaal overstap op de fonkelnieuwe pendelbus. Een blije steward wijst ons op het stationsplein waar de pendel klaarstaat, en niet minder hartelijk worden we door een andere steward de fanbus ingedirigeerd. Samen met twee andere supporters snorren we door donker Nijmegen, verlangend uitkijkend naar de stadionlichten, die we al snel zien ophellen boven de huizen en flats van de stad. Ons voetbalhartje klopt gezwind sneller - wat een voorpret hebben we toch in de luxe pendelbus! Bij het uitstappen, waarbij alle vier de passagiers de chauffeur omstandig bedanken, verheug ik mij al op de terugrit. Bij de viskraam treffen we Phil, Jos, youngster Ruben en diens vriendje dat vanavond heimelijk voor VVV is. Wij zien zijn afwijking ruimhartig door de vingers, want de vader van het menneke komt uit Venlo, en dus gaat het om een aangeboren afwijking. Enige toeschietelijkheid is dan op zijn plaats. Het wordt een wedstrijd waar ik vanuit Nijmeegs perspectief al wat bang voor was: NEC moet als actuele favoriet tegen de afwachtende gasten uit Limburg het spel maken, krijgt dit niet voor elkaar, en bezwijkt onder de druk. VVV steelt de overwinning met gehaaid catenaccio dat bewondering afdwingt, terwijl op de tribunes het gemor en gejoel gaandeweg in volume toeneemt. NEC-publiek, het blijkt ook nu weer, is niet zo van het aanmoedigen, maar veeleer van het nuilen. Eerst heeft scheidsrechter Jeroen Sanders het helemaal gedaan als hij een wilde charge van Nathaniel Will met rood bestraft: de tot dan zo stille rangen exploderen pardoes, en moeders Sanders blijkt van lichte zeden. Weer iets later wordt de arme thuisploeg, die zo broodnodig steun behoeft van haar aanhang, hartgrondig uitge-boed, en in de loeispannende slotfase laten honderden toeschouwers hun club in de steek door met een boze kop voortijdig de vakken uit te stromen. De 1-2 zege is, in die sfeer, het geplaagde VVV gegund, en dan vooral aan clubicoon Niels Fleuren (zo lang als hij alle ballen zonder nadenken inlevert bij de ploeggenoten om hem heen, blijft deze kittige kuitenbijter van drie turven hoog fier overeind) en keeper Niki Mäenpää, die de show steelt met zijn vlotte spelhervattingen: geworpen ballen over soms grote afstand, die met een fraaie curve telkens akelig precies voor de schoen van de juiste medespeler belanden. We feliciteren het stralende knaapje met Limburgse neigingen en begeven ons naar de pendelbus voor de weg terug naar het station. "Daar zijn we weer!", begroet ik opgewekt dezelfde chauffeur, en ook de rest in deze volle pendel zoemt van genoeglijkheid: geen gemopper, nee, geen onvertogen woord over de nederlaag van vandaag. Glimlachend stel ik vast dan er dus nóg een voordeel is van deze nieuwe vervoerservice: ook bij verlies zoef je zoet en tevreden weer naar huis. ****** NEC - VVV-Venlo, 15 februari 2013: 1-2 (1-1), Eredivisie. Toeschouwers: 12.049.