We hebben de PE! We hebben de TRO! We hebben de...

Op weg naar het Gelredome, waar de Europese kraker Vitesse - FC Petrolul Ploiești op de rol staat, verheug ik mij al op spreekkoren, gezangen, banieren en andere uitingen van creativiteit, die de naam van de Roemeense tegenstander van Vitesse nu eenmaal onweerstaanbaar oproept.

Ikzelf bulder in mijn bolide alvast, vol goede zin: We hebben de PE! we hebben de TRO! We hebben de LUL!! PR-TRO-LUL! En, ook zeer aangenaam om uit volle borst te declameren: Petrolul okee, olé olé... Petrolul okee olé ole, Petrolul okee... Petrolul okee, Petrolul okee, olé olé...

Met licht gespannen Europacup-kriebels wandel ik van mijn parkeerplek richting het stadion en bel ondertussen even naar mijn lief, zodat ze weet dat ik goed ben aangekomen. Een andere eenzame supporter, die een metertje voor mij wandelt, houdt zijn pas in en komt naast mij lopen. Hij glimlacht als ik heb opgelegd, en zegt: "Doe ik ook altijd. Even naar huis bellen dat alles okee is." We keuvelen genoeglijk wat voort over op tijd aankomen zodat je stressvrij naar de wedstrijd kunt toeleven, over de kansen van Vitesse en over de liefde voor het voetbal. Dan scheiden onze wegen zich: hij naar de noordkant en ik naar de Theo Bos-tribune, waar de fanatieke aanhang van Vitesse huist.

De sfeer zit er goed in bij de harde kern, die een minuut lang klaterend applaus over heeft voor de vorige week in Roemenië gestorven Vitesse-fan-icoon Johan Wagendorp. Ik ben de afgelopen jaren een beetje immuun geworden voor de gedevalueerde impact van de minuut stilte die tegenwoordig veel te vaak wordt ingepast bij wedstrijden. Maar van dit hartstochteljke, collectieve geklap voor Johan Wagendorp krijg ik een brok in mijn keel. Bijzonder eerbetoon.

Wat ik in het stadion mis, zijn snaakse spandoeken met piemels of reusachtige opblaasleuters om Petrolul op ludieke wijze welkom te heten in Arnhem. Misschien zijn Vitesse-supporters gewoon te beschaafd, of hebben ze te veel respect voor de Petrolul-fans, om zich over te geven aan dit soort puberaal vermaak. Dat denk ik dan maar. Tikkie teleurgesteld.

Maar geheel zonder voetbalhumor blijft de avond gelukkig niet. Aanleiding: van de almachtige UEFA mogen we rondom Europacup-wedstrijden niet genieten van een biertje. Op het scorebord, waarop doorlopend sms-teksten van supporters voorbijrollen, verschijnt hierop als reactie: "Halt halt halt ik mot geen malt". Goed gesproken!

Vitesse gaat zorgvuldig en traag breiend ten onder tegen de uitgenaste ploeg van Petrolul. Het valt pijnlijk op dat alleen Theo Janssen echte klasse uitstraalt in het geel en zwart. Zijn passes met zijn linker zijn, al naar gelang waar de situatie om vraagt, hard en loepzuiver, of lang en op de stropdas. Maar niet zelden ketst het leer ongelukkig van de schoen van de ontvanger van Theo´s goddelijke passes. Het is de verschraling van het Nederlandse topvoetbal in een notendop.

Als de stroom Vitessenaren het Gelredome gelaten uit sjokt, hangt een collectief gevoel van ongemak en teloorgang boven de fans. Dat onprettige gevoel luistert naar de naam Mickey Mouse.

******

Vitesse - FC Petrolul Ploiești, 8 augustus 2013: 1-2 (0-1), 3e voorronde Europa League. Toeschouwers: 10.088.

******

(Foto´s: stilleven van sjawl, ticket, programma-boekje en mijn Adidas-jack; Theo Bos leeft voort op zijn eigen tribune; op de Theo Bos-tribune reserveert men plaatsen door er simpelweg haar of zijn sjawl overheen te draperen - zoals huisvrouwen uit de gegoede middenklasse dat ook plegen te doen in de betere filmtheaters: eerst het bontjasje op een mooie stoel leggen, dan nog een sherry in het filmcafé, en daarna de moeilijke Franse film waar het die avond eigenlijk allemaal om te doen is - foto´s van Rißmann)

Hanz maakt een Panorama-foto

Even een P.S. bij mijn vorige blogje, over Kootje de Koprol Keizer... Vlak voor de aftrap dreigde Hanz met het maken van een "Panorama-foto".

Nou ken ik de man langer dan vandaag. Ik had hem al links en rechts wat verlekkerd zien loeren naar jonge Utregse deerntjes. Hierbij zwaar ademend.

Nu dacht ik toch echt even dat-ie de dames op de tribune omstandig ging vragen om hun bloesjes uit te trekken, zich daarbij voorstellend als pin-up-fotograaf van de Panorama ... hij bedoelde echter, zo bleek gelukkig, met het maken van een Panorama-foto iets heel anders: zie het fraaie resultaat hierboven.

O ja, dat loeren van Hanz bleek achteraf ook heel onschuldig te zijn: "Kwam door de felle zon. Kneep ik van met me ogies".

En dat zware ademen, ook dat bleek toch niet te zijn dat wat ik ervan dacht: "Was ´n beetje warm hè. Moet ik altijd van puffen".

Wij zullen Hanzio maar op zijn blauwe ogen geloven.

******

(Foto: Hanz de Vries)

******

Kootje de Koprol Keizer

We gaan wat nieuws doen, moeten ze in Utrecht hebben gedacht: de pendelbus van CS naar de Galgenwaard is ineens niet meer als service inbegrepen bij de ticketprijs, maar moet apart betaald worden - vooraf, twee euro voor heen en terug samen. Verontwaardiging alom. "Dat zijn toch mooi effe 38 euri extra per seizoen!", blaast een oudere dame bozig. Ze heeft kennelijk een paar bekerwedstrijden in haar berekening meegenomen.

"Het is voor uw en onze veiligheid, mevrouw", luidt het surrealistische verweer van de steward die het meeste gezanik over zich heen krijgt.

Op het grote plein tegenover de BP staat Hanz in de schaduw (Hanz is een heel bescheiden man) op mij te wachten. Het wordt zijn eerste stadionbezoek sinds jaren, en hij heeft er zin an: potje voetbal, lekker mensen kijken, genieten van het sfeertje. En dat we vandaag getuige mogen zijn van de terugkeer van de Eagles in de Eredivisie, na een verblijf van maar liefst zeventien jaar in het strafkamertje van de Eerste Divisie, vormt nog eens een extra attractie. Hanz is daarenboven geboren en getogen op de Veluwe en heeft daarom iets speciaals met de Eagles. Gevalletje Blut und Boden.

Een prettig ouderwets affiche, FC Utrecht - Go Ahead Eagles. Nostalgie klopt in onze harten. Maar het hoofd zegt zachtjes wel iets anders dan het hart, want tja... het wordt natuurlijk nooit meer écht als vroeger. Hier voor ons dartelen twee teams in de wei, waarvan over drie jaar waarschijnlijk alle 22 spelers die vandaag aan de aftrap staan, elders hun voetbalbrood zullen verdienen. Want zo gaat dat tegenwoordig, sinds dat vermaledijde Bosman-arrest.

Vroeger was dat wel anders. Wie FC Utrecht zei, die zei Leo van Veen, Ben Rietveld, Ton de Kruyk, Jan Willem van Ede en Jean-Paul de Jong. Kom daar nu nog maar eens om, helden die gewoon keihard 100 jaar voor één en dezelfde club spelen.

Zo mijmeren we in het zonnetje over vroeger, toen alles beter was.

En passant moet ik Hanz ook nog even invoeren in de ontwikkelingen van de afgelopen decennia. Zo is Hanz verbaasd dat er geen AMEV meer op de Utrechtste buikjes staat geprint. En van de drinkpauzes schiet hij verward in de lach: " Wat is dit nou?!" Ik leg het uit, maar dat helpt niet. "Wat een mietjes!", schampert Hanz, eens een bloeddorstig voorstopper van Epensche Boys, befaamd om zijn soms dagenlange afzien van water, bier of eender welk ander vocht. En dat lachend.

De glimlach van Janni

De trouwe volgers van het damestopvoetbal hebben de afgelopen weken tijdens het EK kunnen smullen van de verrassende Deense ploeg, die met een combinatie van hartstocht, mazzel en keihard werken bijna tot de finale reikte.

Het sprookje begon met de onwerkelijke plaatsing voor de kwartfinale, nadat de Deense dames in de poule-fase waren blijven steken op slechts twee remises. De koffers stonden al ingepakt in de lobby van het hotel, zo wil het verhaal, totdat bleek dat loting tussen Denemarken en Rusland (ook maar twee schamele puntjes gehaald) noodzakelijk was, en de Deensen de kwartfinale in zwijnden.

Daar stuitte de fortuinlijke ploeg op eindzege-favoriet Frankrijk, dat ondanks haar surplus aan techniek en snelheid stukliep op ongekende Deense wilskracht. Doelvrouw Lyyke onderscheidde zich met het stoppen van een pingel van Frankrijk-starlet Nécib in de reguliere speeltijd, en keerde in de beslissende penaly-reeks nog eens twee Franse inzetten. Maar het mooiste van deze sprookjesachtige avond voor Denemarken kwam toen linksback Janni Anrth de strafschop ging nemen die de beslissing kon brengen: Arnth legde de bal kalm op de stip, keek op naar het doel en... ze glimlachte.

Janni Arnth had een geweldige wedstrijd achter de rug: defensief de zaakjes op orde, dreigend opstomend langs de linkerflank als het kon, en sober balletjes terugleggend als er even rust in de ploeg moest worden gebracht. En nu kon ze met haar strafschop een zwaarbevochten zege voor haar surprise-ploeg, de underdogs uit Denemarken, uit het vuur slepen. Daar glimlachte ze bij. Zeldzaam ontspannen, maar tegelijk zeker ogend van het resultaat, zette Janni Arnth zich in beweging, raakte het leer hard en zuiver... rang! Denemarken naar de halve finale.

De noeste Arnth schitterde vervolgens ook weer in de halve finale tegen Noorwegen: ze heerste in haar defensie en ze dreigde mee naar voren. Opnieuw ging het in deze wedstrijd met de rug tegen de muur voor de Deense dames, maar ook nu zou er uiteindelijk een strafschoppenreeks uit het vuur worden gesleept. Alleen had de Deense bondscoach, de doorgaans toch zo doortastende Kenneth Heiner-Møller, vandaag de fatale fout gemaakt om in de slotfase van de reguliere wedstrijd Janni naar de kant te halen.

En zo miste Denemarken de glimlachende Janni toen het er écht op aankwam deze avond, vanaf elf meter: Noorwegen versloeg in extremis het Deense team, dat door haar wonderlijke opmars in het toernooi al vergelijkingen opriep het het 'campingsteam' van de mannen die in 1992 in Zweden het EK zo verrassend hadden gewonnen.

Ik vond het verschrikkelijk. Maar Janni zal er, in al haar bescheiden wijsheid, vanaf de bank wel om hebben geglimlacht.

Schatje voor Adje?

Het was een heel gedoe om via AZ-kanalen naar de wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal te komen: ofwel moesten we met georganiseerde bussen vanuit Alkmaar oprukken naar de ArenA, ofwel waren we verplicht op per auto aan te komen rollen naar parkeervak P2, alweer we onze vouchers om konden ruilen voor toegangskaartjes.

We kozen voor optie twee, en vroegen ons af waarom het toch in vredesnaam zo complex geregeld was. Angst voor grimmige confrontaties tussen beide supportersgroepen leek ons niet aan de orde. Immers: fans van AZ en Ajax verdragen elkaar in de regel prima.

Tot onze verbazing en hilariteit bleek het in praktijk vooral te gaan om maatregelen waarvan men als organisatoren achteraf kan zeggen: we hebben in ieder geval maatregelen genomen. Want vanaf parkeervak P2 werden we als gezamenlijke Kaaskijkers door stewards en politie naar de ArenA begeleid, alwaar we vervolgens simpelweg werden ´losgelaten´ tussen de Amsterdamse aanhang die daar massaal rondkuierde. En ja, dat ging er conform verwachting heel gemoedelijk en vriendschappelijk aan toe. Veel gedoe om niks dus, al die ingewikkelde aanreistoestanden.

Over de wedstrijd zelf zal ik kort zijn: Ajax iets beter, AZ erg dapper, en arbiter Richard Liesveld had zich opzichtig voorgenomen dat de prijzenkast van Ajax kennelijk nog niet vol genoeg was. Hij woof vlijtig ieder nadeel voor AZ weg, hielp Ajax een handje zo vaak het maar kon, en zal na afloop ´s nachts thuis ongetwijfeld heel tevreden zijn ingeslapen onder zijn Ajax-dekbed.

Veel pikanter voor ons was de situatie van onze trouwe stadionvriend Adje, die al enige tijd vrijgezel is omdat hij de lat voor de ware liefde van zijn leven behoorlijk hoog heeft liggen: de uitverkorene moet namelijk buitengewoon jong, blond én catwalkbestendig zijn. Het geval wilde vandaag dat pal vóór onze kieskeurige loverboy een uitgelezen exemplaar van zijn begeerte had plaatsgenomen. Het fraaie deern zat naast een poepsaaie, zwijgende en niet al te filosofisch ingesteld ogende jongeman, die niettemin haar toch echt vriendje was: ze droegen beiden de gelijke ring.

Het AZ-poppetje haalde heel gedienstig drankjes en hapjes voor haar knul. Hij wist niet half hoe goed hij het had, vonden wij, terwijl wij Adje omstandig attent maakten op het voor het volmaakte Adje-hapje dat voor zijn neus zat.

Adje wimpelde tot onze verbijstering echter iedere mogelijke interesse af. Zelfs toen het arme schaap haar bevallige armpje langdurig aan Adjes voeten legde - de bal ligt dan toch op de doellijn zullen we maar zeggen - bleef onze maat stoïcijns.

We hapten naar adem over zoveel koelte en beheersing bij Adje. Wij hadden er, geloof ik, veel meer last van dan Adje zelf, dat hij deze schitterende blinkende schaal aan zich voorbij liet gaan.

******

AZ - Ajax, 27 juli 2013: 2-3 (na verlenging; 2-2 na 90 minuten; 0-0 na 45 minuten), Johan Cruijff Schaal. Toeschouwers: 48:000

******

(Foto´s: onze vrijgezelle Adje heeft duidelijk Anschluß met knappe blonde AZ-nimf (haar arm ligt aan zijn voeten!) maar lijkt dit totaal niet merken; vrolijke stroom AZ-fans onder omstandige begeleiding op weg naar de ArenA, waar vervolgens iedereen gezellig door elkaar mag lopen - foto´s: Rißmann)

Ze kunnen rustig sterven

"Ik zie ze eerst nog wel met 0-1 achterkomen. En pas dan gaan ze voetballen."

Ik had het goed gezien, toen ik een uur voor de wedstrijd deze voorspelling deed aan het gezelschap waarmee ik in Utrecht een heuse Europa-cup-avond kwam beleven. Geheel vrijstaand kopte de deksele Omar er Rafik de 0-1 tegen de touwen. Schuin aan de overzijde van het stadion zag ik een kluitje Luxemburgse fans exploderen van vreugde. "Die kunnen rustig sterven", sprak ik tot de verbijsterde man die voor mij zat.

Toch leek het er eventjes op dat de trots van de Domstad orde op zaken zou stellen tegen de ´voetbaldreumes´ uit Luxemburg, FC Differdange 03, waar FC Utrecht zo gelukkig tegen leek te hebben geloot. Jacob Mulenga scoorde binnen de korste keren drie keer, en dankte onze Lieve Heer geknield, een kruisje slaand en een weesgegroetje prevelend.

Onze Lieve Heer had echter, wellicht na enig twijfelen, zijn Differdange-petje opgezet vanavond. Want de brutaal en fris spelende Luxemburgers sneden met de ene vlijmscherpe counter na de andere de Utrechste linies finaal aan gort.

Het werd uiteindelijk een sensationele 3-3, waarbij FC Utrecht bepaald niet mocht klagen dat FC Differdange wat druistig omsprong met de vele kansen die het kreeg. Differdange speelde Utrecht ondersteboven. Geloei van ontzetting golfde door de Galgenwaard. "Schaam je kapot!", scandeerde de Bunnikside.

Maar ten slotte was er toch ook nog wel wat moois te noteren op deze historische avond. De dappere knapen uit Differdange kregen na het laatste fluitsignaal gul applaus van de Utrechtse rangen, en maakten een vrolijke ererondje, plus voor elke tribune de bekende, gearmde juichjubel.

Ze kunnen werkelijk rustig sterven (te zijner tijd dan hè), deze wonderlijke winnaars van Differdange.

En FC Utrecht... dat kan zich nu volledig en ongestoord richten op het kampioenschap van de Eredivisie.

******

FC Utrecht - FC Differdange 03, 25 juli 2013: 3-3 (1-1), 2e voorronde Europa League. Toeschouwers: 16.500

******

(Foto: de uitgelaten spelers van Differdange danken de Bunnikside voor de luide bijval voor hun prestatie - foto van Rißmann)

Onkel Klaus

Naast de in Duitsland alom geliefde volksclub 1. FC Köln telt de Domstad aan de Rijn nog verschillende andere fijne trekpleisters voor de ware voetbalsmulpaap - bijvoorbeeld Fortuna Köln. Het werd voor zwager Martin en mij daarom hoog tijd, eindelijk ook eens de tweede voetbaltrots van de stad met een bezoekje te vereren: Fortuna Köln, dat als thuishaven het charmante oude Südstadion heeft.

Waar ik vroeger de sintelbanen in voetbalstadions vervloekte omdat ze de afstand tussen veld en tribunes zo groot maakten, daar gaat mijn hartje tegenwoordig juist helemaal open als ik deze ouderwetse combinatie van grasveld en atletiekbaan aantref. En dat is nog niet alles in het Südstadion: ze hebben er nog van die heerlijke eindeloos lang doorlopende, onoverdekte staantribunes, die driekwart van het veld omsluiten. Hoog boven deze stenen zoom torenen twee peilloos hoge lichtmasten - zo hoog heb ik lichtmasten nog nooit naar de hemel zien reiken. En dan is er nog de speciale attractie van ondergronds plassen. Heerlijk koel is het daar, terwijl buiten de koperen ploert van hoog aan de hemel genadeloos op het stadion neerbrandt. Ondergronds plassen, dat is je ware - de echte liefhebber weet genoeg en vertrekt met piepende banden richting Köln.

Martin en ik scoren een broodje met gekookte worst en een biertje (getapt door een blonde juffrouw die op zichzelf al een enkele reis naar het Südstadion rechtvaardigt) en nestelen ons op de overdekte zittribune, precies in het verlengde van de middenlijn.

Kort achter ons bevindt zich een lang doorgetrokken tafel, bedoeld voor schrijvende pers, waar wij ook De Graafschap-legende Jan Vreman ontwaren. Met een piepklein leesbrilletje op zijn gebruinde kop, en gehuld in een gewaagd roze shirt, maakt de tegenwoordige assistent-trainer nauwgezette aantekeningen - naar wij mogen aannemen van Fortuna Sittard, waar De Graafschap het op de eerste speeldag van het nieuwe seizoen in de Jupiler League tegen opneemt. Jan is ruim voor het einde van Fortuna tegen Fortuna (een geinig affiche waar de marketingmensen van Fortuna Köln bewust op hadden aangestuurd, zo hadden we in de krant gelezen) alweer weg want van dit machteloze Fortuna Sittard zal het de Superboeren straks beslist niet dun in de klompen lopen.

Wanneer we de eerste happen van ons flauwe worstbroodje nemen, duikt enkele meters voor ons een kale, ronde, olijke bejaarde meneer op, niet zichtbaar maar wel voelbaar 'iemand' van de club hier, die luidkeels informeert of het ons smaakt. Wij knikken van ja en kijken daar heel verlekkerd bij, want wij willen de oude baas niet teleurstellen. Hierop brult opa naar zijn vrouw, die pal achter ons blijkt te zitten, dat zij ook maar zo'n lekkere worst moet gaan halen voor hem. En voor zichzelf. Mit Senf, graag.

De krasse knar spreekt, in afwachting van zijn bestelling, niet alleen ons op stevig volume aan, nee, hij gaat de hele tribune af. Hij begroet hierbij tientallen mensen persoonlijk, en een tienermeisje dat met vier jongeheren plaatsneemt, spreekt hij schalks toe: "Judith! Met vier mannen op de tribune! Vind ik dat wel goed? Ik zal mijn vrouw opdragen extra goed op je te letten!" Gelach alom, waarna de vijf jongelui allemaal een warme omhelzing van Klaus krijgen. Want Klaus is zijn naam, zo hebben we intussen door. En werkelijk iedereen in dit stadion kent Klaus. Dat is glashelder.

Klaus rust af en toe even uit van het vele handenschudden, wangenknijpen, schouderkloppen en tegen de borst drukken en leunt dan met een tevreden grijns tegen het hekje dat het veld van de tribune scheidt. Af en toe glipt hij door het hekje, schertsend met de steward die deze doorgang bewaakt, om op het veld de ballenjongens en -meisjes een vaderlijke aai over de bol te geven, en voor de nodige highfives met spelers van de thuisclub, die met een ontspannen warming-up doende zijn.

Gaandeweg begint bij ons te dagen dat we hier niet met zomaar de eerste de beste gastheer te maken hebben. Martin googlet eens wat en ja hoor: voor ons dribbelt, snatert en jokkernijt niemand minder dan de voorzitter van Fortuna Köln: Klaus Ulonska.

Wat een vermakelijke man is Onkel Klaus, en wat heeft-ie een plezier in zijn cluppie. Zijn enthousiasme is onweerstaanbaar en slaat over op de ganse tribune. In de rust gaat hij rond met een bal die als spaarpot is vermomd, en net als in de kerk moeten we hierin gulle gaven stoppen, die de jeugdafdeling van deze bescheiden Regionallia-club ten goede komen. Onkel Klaus spreekt iedere toeschouwer persoonlijk toe, er is geen ontkomen aan, en hij scandeert tot grote hilariteit van het publiek bij iedereen die wat geeft en van wie hij iets persoonlijks weet, wat speciaals: "Mattias Schulz, dames en heren..! Advocaat van beroep, maar iedere zaterdag hier op de tribune, en... hij geeft gul!"

Als de tweede helft alweer begonnen is, ploft hij intens tevreden naast mevrouw Ulonska neer, en schudt hij trots de van vele munten rinkelende voetbal. "Ik ben nog het vak van de fans van Sittard ingegaan, en weet je, die gaven hartstikke veel! Ik heb ze in het Nederlands toegesproken, dat vonden ze prachtig!"

"Ach",hoor ik zijn vrouw kalmpjes antwoorden, en ik hoor een glimlach door haar tekst heen, "ze hebben je alleen maar wat gegeven zodat je tenminste je kop zou houden."

Onkel Klaus schatert het uit en schudt nog eens krachtig met zijn bal vol centjes.

Wat een mooie man, zo'n fijne ouderwetse club-pappa... nóg een reden om hier nog vaak, heel vaak terug te keren.

******

Fortuna Köln - Fortuna Sittard, 20 juli 2013: 4-0 (3-0), vriendschappelijk. Toeschouwers: 412

******

(Foto´s, van boven naar beneden: bevlogen fan met openhartig t-shirt: ´Beer belly on board´; kiekje van Martin, met geheel per ongeluk daarbij ook de fraaie bierjuffrouw van Fortuna Köln in beeld; Klaus Ulonska in de weer met zijn spaarpotbal, en genietend op zijn hekje leunend - foto´s van Rißmann)