Nu het voetbalseizoen 2012-2013 op de Europese velden overal ontknopingen nadert, kan als eerste de balans opgemaakt worden voor de voetbalplaatjesalbums die mij door dit seizoen heen hebben begeleid.
Het was niet veel, vrienden en vriendinnen, maar: uit een goed hart. Alleen de albums van de Bundesliga (van Topps) en de Champions League (Panini) heb ik dit keer gespaard. Het zijn alleraardigste boekwerkjes. Op het eerste gezicht zonder veel verschillen met vorig seizoen, maar voor de fijnproevers zijn er toch wel trends zichtbaar die ik u als geïnteresseerd lezer van dit blog toch niet wil onthouden.
Topps heeft dit seizoen voor de vierde maal in successie het traditionele Duitse Bundesliga-stickeralbum uitgegeven, dat in de jaren daarvoor altijd van Panini kwam - zoals we dat in Nederland ook lang gewend waren sinds 1977, toen Panini de strijd aanbond met voetbalplaatjesuitgever Vanderhout - een strijd die Vanderhout in 1982 helaas definitief moest opgeven.
Sterker dan Panini focust Topps zich primair op kinderen met reclames voor haar voetbaluitgaven, wat enigszins merkwaardig is als je nagaat juist ook vele duizenden volwassen kerels verwoede plakkers zijn, die druk plaatjes zoeken en aanbieden op de diverse speciale ruilsites die internet rijk is - naast de vele moeders die hier voor hun kids op speur zijn naar nog missende prentjes.
Net als Panini kent ook Topps naast de geijkte stickerplaatjes de variant van de spel/verzamelkaarten, de zogeheten Topps Match Attax-cards. Als klassiek plaatjesaanhanger haal ik hiervoor minachtend mijn neus op, maar die rare cards zijn intussen wel dermate populair, dat zij al een release krijgen bij het begin van het seizoen, en de voetbalstickertjes pas na de jaarswisseling verschijnen - als de markt voor die modernistische cards al danig is ingekakt.
Toch zijn ook de gewone stickerplaatjes van Topps van de Bundesliga nog altijd een groot succes, en het is via digitale wegen dan ook makkelijk en vlot ruilen geblazen met de vele Duitse spaarders, naast overigens toch ook nog aardig wat Oostenrijkse liefhebbers van het Duitse topvoetbal.
In het album zelf is sprake van de bekende opsomming van kernspelers: beginnend bij de doelman, dan de defensie en het middenrif, om af te sluiten met de voortwaartsen. De spelers worden niet vanaf de borst geportretteerd, zoals Panini dat vele jaren steevast heeft gedaan, maar vanaf pakweg de navel. Dat geeft voldoende ruimte, vast niet toevallig, om de shirtsponsor niet te missen duidelijk in het beeld mee te nemen. Helaas worden de trainers niet afgebeeld (iets wat Panini vroeger terecht als goede gewoonte had), zodat markante oefenmeesters als bijvoorbeeld de charismatische Jürgen Klopp, de bezonken Dieter Hecking en de explosieve Christian Streich deerlijk ontbreken. Een ander minpunt is de keuze om per club slechts één doelman op te nemen in de albumselectie. Dat vind ik niet alleen jammer omdat ik een groot liefhebber ben van keepers - ook wordt er tegenwoordig duchtig gewisseld en soms ook geroteerd in de diverse Bundesliga-doelen. Zo streden in Hoffenheim en auf Schalke niet minder dan drie doelwachters om de stek in de basis, en woedt in Mainz al seizoenen lang een felle concurrentie-strijd tussen de heertjes Müller en Wetklo. Helaas heeft alleen Christian Wetklo namens Mainz het album gehaald, en als enorm fan van Timo Hildebrand ben ik opgelucht dat hij ook bij Topps de slag heeft gewonnen van zijn toch ook niet misselijke Schalke-collega's Fährmann en Unnerstall. Voor het overige is het een fijn strak geheel van prentjes, maar wat er dan allemaal aan zogenaamde
informatie bij die plaatjes staat... alleen maar statistiekjes over vorig seizoen, en dat op een aantal onderdelen: het aantal passes, schoten, assists, wedstrijden en doelpunten - voor de keepers het aantal reddingen, clean sheets, wedstrijden en tegendoelpunten. Verder niets - geen geboortedatum, geen persoonlijke profhistorie... de moderne fascinatie voor statistieken, die volgens mij lang niet altijd alles zeggen, en de heiligverklaring daarvan nemen in Duistland helaas hand over hand toe - deze nare Amerikaanse ziekte slaat dus over in onze richting..! Ik erger me dood aan de steeds mallere statistische feitjes waarmee Duitse voetbalcommentatoren je zonder oponthouden op de oren slaan - maar daarover een andere keer meer.
Topps verrast nog wel positief met een aantal actie-plaatjes van beroemde Bundesliga-doelpunten uit de afgelopen vijftig jaar. Het zijn weliswaar weinig onthullende, soms zelfs vage beelden, maar deze kleine hommage aan vroeger (toen alles beter was) neemt me toch zeer in voor de redactie van Topps. Dat in deze nostalgische mini-parade ook een heel ongelukkig moment van mijn Cottbusser Torwart-held Tomislav Piplica is meegenomen (via zijn achterhoofd slaat de bal in het doel), vormt hierbij de spreekwoordelijke kers op de taart.
Panini beeldt in haar fraaie Champions League-album de spelers af op prentjes die niet in de lengte, maar in de breedte zijn vormgegeven. Vorig jaar kwam Panini voor het eerst met deze aardige noviteit, die gepaard ging aan het ontbreken van namen van de spelers in het kale album. Een stilistische breuk met het verleden van heb-ik-jou-daar, en het went maar niet: bij het inplakken kan ik me nu alleen oriënteren op het volgnummer van het plaatje - de naam van de speler als extra bevestiging dat je goed zit met plakken, is nu foetsie. Spijtig genoeg doet Panini ook al heel lang niet meer aan trainers in dit type album, en ook hier blijft het aantal doelmannen per vereniging steken op de schamele 1 - het zo onlosmakelijk aan keepers verbonden nummer. Op de plaatjes is een hele zut info en logootjes meegenomen - het is rijkerlijker dan wat we bij Topps wijs worden van onue voetbalhelden, maar ook hier ben ik niet echt tevreden. Wat vooral ontbreekt, is een beetje luchtig-journalistiek beschreven achtergrond-info van de spelers. Vroeger was dat, in ieder geval in Nederlandse edities van Vanderhout, de aangename standaard. Maar in de beeldcultuur van vandaag de dag doet tekst er blijkbaar steeds minder toe. We doen het heden ten dage dan maar met de pure prentjes, en die staan er weer verdraaid lekker op in dit pico bello album van Panini. Een meevaller trouwens, dat Panini het dit jaar weer aangedurfd heeft met de stickerversie van de Champions League uit te komen in Nederland, want er lijken door de jaren heen steeds minder smulpapen in extase te raken van deze schitterende jaarlijkse traditie: ook dit keer was het rondom dit album akelig rustig op de Nederlandse ruilsites.
Niettegenstaande mijn fijnslijperig gemopper links en rechts, ben ik natuurlijk hartstikke blij met Panini en Topps en hun uitgaven van de Bundesliga en Champions League, want van Nederland en de Eredivisie moeten we het al jaren niet meer hebben als toegewijde plaatjesvrienden. De KNVB heeft de rechten al lang geleden afgepakt van Panini, en gunt de ene na de andere dwaze supermarkt de eer om er wat leuks mee te doen - wat leidt tot ieder jaar iets anders kinderachtigs, compleet afgestemd op kleine kindjes, die kennelijk als de werkelijke bepalers worden gezien als het gaat om wat moeders inkoopt. Steeds weer een ander marketingbureau voor steeds weer een nieuwe supermarkt meent geheel origineel en vernieuwend uit de hoek te moeten komen, en zo hebben we de afgelopen seizoenen puzzelstukjes, pop-ups en dit jaar rare kaartspelkaarten voorbij zien trekken. Gewoon fijn klassiek voetbalplaatjes verspreiden, iets waar ook kinderen écht wel voor gaan, dat is kennelijk niet creatief genoeg.
En zo kijkt de Nederlandse liefhebber
weiterhin dorstig de grens over, en verlangend de zomer tegemoet - want wie weet, wie weet gebeurt er iets moois rond het dames-EK dat in juli loos gaat...
******
(afbeeldingen: Timo Hildebrand, dit seizoen afgebeeld door Topps en Panini)
In een zonovergoten Goffert was het de dag van de vroege vertrekkers, en van een enkel raadsel.
Eerst over die vroege vertrekkers. Om te beginnen lijkt de complete ploeg van NEC al geruime tijd met zomervakantie te zijn vertrokken. Lusteloos en afwezig schuift rood, zwart en groen de leren kogel over de grasmat. Of over de zijlijn. Het deert niet. Wordt het Mallorca of Madeira deze zomer - dát is de problematiek die in elf NEC-hoofden dobbert.
Of de duvel ermee speelt: als ik naar NEC kom kijken, druipt de landerigheid er nagenoeg altijd vanaf bij de spelers. Tegen de ´grotere´ clubs zie ik ze thuis in de regel bedeesd en niet zelden met forse cijfers verliezen, en tegen de kleiner geachte tegenstanders lijkt de motivatie voor een lekker potje voetbal vrijwel niet op te brengen door het team. Nou, tel uit je winst.
Gelukkig is de PEC-selectie duidelijk wél met het goede been uit bed gestapt: blauw-wit dribbelt opgewekt over het veld, uitstralend dat ze zich enorm verheugd hebben op NEC-uit. Ik ben er zeker van dat de busreis van Zwolle naar Nijmegen in luide samenzang is doorgebracht, terwijl koffie en gevulde koeken van hand tot hand gingen.
Alle gelegenheid vandaag dus weer voor mij om, niet afgeleid door opwindende acties van de lokale helden, helemaal op te gaan in randzaken.
Randzaken, o ja - over vroege vertrekkers had ik het.
Naast de voltallige elf van NEC, in geestelijke zin compleet vetrokken, is ook de onverzettelijke Zwolle-goalie Diederik Boer vroeg exit. Bij een vlerkerige actie in zijn doelmond, waarbij hij swingend een NEC-aanvaller uitkapt, verdraait Boer de boel, en moet hij eruit. Keeperswissel - altijd een bijzonder moment.
Ook vroeg op pad naar moeder de vrouw: de mij bekende fotograaf Peter Lous, die voor mijn vak Z en vlak naast het doel aldaar dromerig wat heeft zitten staren en knipsen, maar het na 80 minuten ineens welletjes vindt. Hij pakt zijn boeltje fluks in, wuift vaagjes naar een paar collega-fotografen en spoedt zich dan naar taart en koffie thuis. Hij mist daardoor de beslissende 1-3 van Zwolle, die zich vlak voor zijn verlaten stekje op oogverblindende wijze voltrekt.
En ook de NEC-fans vertrekken weer vroeg vandaag. In antwoord op genoemde 1-3, met nog vijf minuten regulier plus blessuretijd (zes minuten!) te gaan, glijdt een dikke sliert knorrige nuilers rap de vakken uit.
De Goffert lijkt vandaag wel één grote vertrekhal.
En dan dat raadsel. Coach Alex Pastoor grijpt in de tweede helft naar het aloude dreigende middel van het collectief warm laten lopen door de reserve-spelers. Daarbij blijft volgens ongeschreven wet normaal gesproken de doelman in de dugout zitten, omdat deze collectieve waarschuwing normaal gesproken falende veldspelers moet opjutten. Maar vandaag begint ook doelman Khalid Sinouh aan een warming-up. Het lijkt me hartstikke leuk als Sinouh wat speelminuten krijgt, daar niet van, maar afgezien van ongelukkig gedrag in de zestien bij de 0-2 van Fred Benson valt eerste keus Gábor Babos nu echt niet zo veel te verwijten. Daarmee is het mij een raadsel wat Pastoor beoogt met het uit de dugout zenden van Sinouh. Wil hij Babos tarten? Of juist Sinouh een beetje voor joker zetten? Of gaat het om iets anders? Vette toestanden? Spijkers op laag water? Hmm. Vertrek ik toch nog peinzend naar huis.
Buiten wurm ik mij door de chagrijnige meute heen. Het is bewolkt geworden. Via de speakers treurt stadsbard Frank Boeijen: "Zeg me dat het niet zo is".
******
NEC - PEC Zwolle, 21 april 2013: 1-3 (0-2), Eredivisie. Toeschouwers: 11.586.
(Foto´s: nuilende NEC-fans verlaten vroegtijdig de tribunes; fotograaf Peter Lous bovenop het nieuws - foto´s van Rißmann)
